O Στέφανος, η “Ομπρέλα” και μια επικείμενη καταιγίδα

Είναι η πρώτη φορά στην πο­λι­τι­κή ιστο­ρία της χώρας που αντί να ασχο­λού­νται με την κυ­βέρ­νη­ση και τα πε­πραγ­μέ­να της, όλοι πλέον ασχο­λού­νται με το πο­λι­τι­κό μυ­θι­στό­ρη­μα που ξε­κί­νη­σε να γρά­φε­ται από την εμ­φά­νι­ση του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λά­κη.Και μπο­ρεί μεν αρ­χι­κά να φαι­νό­ταν ως κάτι φρέ­σκο με την πα­ρου­σία του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης και με την εμ­φα­τι­κή του νίκη στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλο­γές, όπου ανέ­λα­βε τα ηνία του κόμ­μα­τος, αλλά η μετά πο­ρεία προ­κα­λεί του­λά­χι­στον σκε­πτι­κι­σμό για το “τι μέλ­λει γε­νέ­σθαι” στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ο Στέ­φα­νος (ναι το κα­τά­φε­ρε κι αυτό, να τον απο­κα­λούν με το μικρό του όνομα) εμ­φα­νί­στη­κε ως σύγ­χρο­νος “Ρο­βε­σπιέ­ρος” και μάλ­λον ταυ­τί­στη­κε με αυτό το ρόλο, καθώς όπως φαί­νε­ται θέλει να δια­γρά­ψει κάθε αντι­φρο­νού­ντα της ασα­φούς πο­λι­τι­κής γραμ­μής του μέσα στο κόμμα. Και μά­λι­στα με δια­γρα­φές από τη βάση στη λο­γι­κή λαϊ­κών δι­κα­στη­ρί­ων, κάτι που απέ­χει κατά πολύ από το σύγ­χρο­νο που επι­κα­λεί­ται ότι φέρ­νει.

Θέλει μόνο αυτός να δίνει το τέμπο της “επα­να­στα­τι­κής γυ­μνα­στι­κής” και να θαυ­μά­ζει φι­λά­ρε­σκα την ει­κό­να του ως του άτεγ­κτου ηγέτη που τολμά να έρθει σε ρήξη με το παλιό για να εφαρ­μό­σει μια σύγ­χρο­νη αρι­στε­ρά, όπως την ονει­ρεύ­τη­κε κατά τη θη­τεία του στη Goldman Sachs και με­τέ­πει­τα ως εφο­πλι­στής. Διότι πώς μπο­ρείς να είσαι αρι­στε­ρός αν δεν έχεις βου­τή­ξει μέσα στην ακο­λα­σία του κα­πι­τα­λι­σμού και να βγεις να απο­τι­νά­ξεις από πάνω σου τα από­νε­ρα της αναλ­γη­σί­ας των υπερ­κερ­δών των πο­λυ­ε­θνι­κών;

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα όμως ο Στέ­φα­νος Κασ­σε­λά­κης βρί­σκε­ται σε μια δια­τε­ταγ­μέ­νη απο­στο­λή. Να “κα­θα­ρί­σει τη μπου­γά­δα” που δεν κα­τά­φε­ρε να κάνει ο προ­κά­το­χός του φο­βού­με­νος αυτό τον πο­λι­τι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό ενός κόμ­μα­τος της ρι­ζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς σε ένα κε­ντρώο σο­σια­λι­στι­κό που θα τα έχει καλά και με τα ΜΜΕ και με τον ΣΕΒ και θα είναι και ελ­κυ­στι­κό στις ευ­ρεί­ες μάζες. Φα­ντά­ζο­μαι ότι αυτό σε κά­ποιους με­γα­λύ­τε­ρους ξυπνά κά­ποιες μνή­μες που φρό­ντι­σε να ξε­σκο­νί­σει ο Αλέ­ξης ανοί­γο­ντας τα χρο­νο­ντού­λα­πα της ιστο­ρί­ας.

Στο επερ­χό­με­νο συ­νέ­δριο ου­δείς γνω­ρί­ζει αν η “Ομπρέ­λα” θα εμ­φα­νι­στεί κλει­στή ως όπλο επι­θε­τι­κό απέ­να­ντι στον Κασ­σε­λά­κη ή αν θα ανοί­ξει διά­πλα­τα προ­κει­μέ­νου να λει­τουρ­γή­σει ως αέ­ρι­νο όχημα που θα με­τα­φέ­ρει τους συ­ντρό­φους στα γνω­στά λη­μέ­ρια της αρι­στε­ράς, μαζί με όσους ανέ­ντα­χτους έφυ­γαν από το μα­ντρί και δεν κα­τά­φε­ραν να κά­νουν κα­ριέ­ρα, πε­ρι­μέ­νο­ντας τον “νε­ό­κο­πο” αρ­χη­γό να στρα­βο­πα­τή­σει για να εφορ­μή­σουν στις πα­λιές τους θέ­σεις. Ου­δείς γνω­ρί­ζει τι θα φέρει αυτή η κα­ται­γί­δα. Το μόνο σί­γου­ρο είναι πως θα μας κρα­τή­σει το εν­δια­φέ­ρον για ένα ακόμα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο.

Φι­λι­κά

Δη­μή­τρης Μί­χα­λος