Ο πάτος του βαρελιού

Καλ­πά­ζει η ακρί­βεια στα σού­περ μάρ­κετ και τις λαϊ­κές αγο­ρές, με τις τιμές των προ­ϊ­ό­ντων να ανε­βαί­νουν από ημέρα σε ημέρα. Ο πρω­θυ­πουρ­γός πα­ρα­δέ­χτη­κε ότι η ακρί­βεια πλήτ­τει τη μέση οι­κο­γέ­νεια και υπο­σχέ­θη­κε, ανά­λο­γα με την πο­ρεία εκτέ­λε­σης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, να στη­ρί­ξει τους πλέον ευά­λω­τους «ξύ­νο­ντας τον πάτο του βα­ρε­λιού». Επί του πα­ρό­ντος, οι πο­λί­τες είναι αυτοί που το κά­νουν. Η φράση «ξύνω τον πάτο του βα­ρε­λιού» αν ψά­ξου­με θα δούμε πως προ­έρ­χε­ται από την Αμε­ρι­κή, όταν οι άποι­κοι απο­θή­κευαν σε ξύ­λι­να βα­ρέ­λια τρό­φι­μα σε άλμη για να επι­βιώ­σουν τον χει­μώ­να. Όταν αυτά τέ­λειω­ναν «έξυ­ναν τον πάτο του βα­ρε­λιού» για τα τε­λευ­ταία υπο­λείμ­μα­τα.  Η με­τα­φο­ρι­κή χρήση της φρά­σης, ξε­κί­νη­σε τη δε­κα­ε­τία του ’30, στη διάρ­κεια της Mεγά­λης Ύφε­σης του 1929-33. Οι δη­μο­σιο­γρά­φοι της επο­χής θέ­λη­σαν να δεί­ξουν που είχε φτά­σει η έν­δεια και η από­γνω­ση εκα­τομ­μυ­ρί­ων αν­θρώ­πων. «Οι πο­λί­τες είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να ξύ­σουν τον πάτο του βα­ρε­λιού για να βρουν και το τε­λευ­ταίο κα­τα­κά­θι να φάνε», έγρα­φαν οι εφη­με­ρί­δες. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός, χρη­σι­μο­ποί­η­σε αυτή τη με­τα­φο­ρά για να δεί­ξει τη βού­λη­ση της κυ­βέρ­νη­σης να βοη­θή­σει τους πιο ευά­λω­τους. Αλλά, δυ­στυ­χώς, επα­νέ­φε­ρε στη μνήμη άσχη­μες επο­χές της αν­θρω­πό­τη­τας. Σε μια πε­ρί­ο­δο μά­λι­στα που η επί­σκε­ψη στο σού­περ μάρ­κετ και στο πρα­τή­ριο καυ­σί­μων ισο­δυ­να­μεί για πολ­λούς με «τρε­νά­κι του τρό­μου».