Τώρα απαιτείται…

Εντελώς εκτός τόπου και χρόνου είναι όσοι φωνά­ζουν να… παραι­τη­θεί ο Μητσο­τά­κης, με αφορμή τις κρίσεις που κλήθηκε να αντι­με­τω­πί­σει. Από τα Τέμπη και τους Κροάτες, μέχρι τις φωτιές και τις πλημ­μύ­ρες. Η κυβέρ­νηση έχει μόλις εκλεγεί. 41% αυτών που ψήφισαν, ή 25% αυτών που είχαν δικαί­ωμα να ψηφί­σουν στην Ελλάδα, δεν έχει σημασία, την επέ­λε­ξαν στις κάλπες. Και, το “τι ψηφί­σατε ρε μ@@κες” έχει μια πλάκα στα memes, αλλά κυρίως είναι και κάπως προ­σβλη­τικό για τον περισ­σό­τερο κόσμο και για την δημο­κρα­τική δια­δι­κα­σία. Επίσης, είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι, γιατί απαιτεί μια απά­ντηση ακόμα ανα­πά­ντητο ερώτημα “γιατί δεν υπήρξε μια πει­στική εναλ­λα­κτική;” Τώρα, αυτό που απαι­τεί­ται είναι: 1. θάρρος από την πλευρά του πρω­θυ­πουρ­γού. Για να μπουν σε νευ­ραλ­γι­κές θέσεις άνθρω­ποι που μπορούν να εμπι­στευ­θούν οι πολίτες και για να θωρα­κι­στεί η χώρα πρα­κτικά και με σύστημα, χωρίς φαν­φά­ρες, απέ­να­ντι στις μεγάλες απειλές τού σήμερα. Τώρα αυτό που απαι­τεί­ται, είναι: 2.μια συντε­ταγ­μένη αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση. Ενα αντί­βαρο θα είναι προς όφελος και της κυβέρ­νη­σης. Ο πολίτης ανα­μέ­νει την άσκηση μιας κρι­τι­κής, όχι ισο­πε­δω­τι­κής αλλά παρα­γω­γι­κής με σχέδια και προ­τά­σεις, αντ’ αυτού βλέπει την απόλυτη σιγή, την οποία δια­κό­πτουν που και που κάποιες ξύλινες ανα­κοι­νώ­σεις περί «κατάρ­ρευ­σης του επι­τε­λι­κού κράτους του κ. Μητσο­τάκη». Ο πολίτης βλέπει και κατα­λα­βαί­νει. Αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι κρί­σι­μες δομές του κράτους υπο­λει­τουρ­γούν, βλέπει τα απο­τε­λέ­σματα αυτής της δυσλει­τουρ­γίας, βιώνει την δυσλει­τουρ­γία. Ζητεί όμως, αξιό­πι­στες προ­τά­σεις και κριτική ουσίας. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει.