Ο απόπλους της ντροπής

Δεν ξέρω αν λυπάμαι, αν ντρέ­πο­μαι, αν έχω πάθει σοκ, αν οργί­ζο­μαι, αν θέλω να κρυφτώ από αυτόν τον μισάν­θρωπο κόσμο ή όλα αυτά μαζί. Ένας άνθρω­πος σκο­τώ­θηκε επειδή το πλήρωμα του πλοίου τον πέταξε στην θάλασσα. Οι ναυ­τι­κοί που περι­συλ­λέ­γουν ναυα­γούς, πέταξαν επιβάτη στην θάλασσα! Και γύρισαν την πλάτη κι έφυγαν για το ταξίδι τους χωρίς να κοι­τά­ξουν πίσω. Δεν ήταν δα και κανένας “επώ­νυ­μος”… Ηταν ένας απλός φτω­χο­διά­βο­λος από την Κρήτη. Ο αδύ­να­μος είναι εύκολος στόχος… Η δολο­φο­νία του Αντωνη Καρυώτη απο­τε­λεί τον τελευ­ταίο κρίκο μιας αλυ­σί­δας περι­στα­τι­κών ακραίας απαν­θρω­πιάς που έχουν συμβεί το τελευ­ταίο διά­στημα. Περι­στα­τικά που κάποτε θα τα χαρα­κτη­ρί­ζαμε πρω­το­φανή και συγκλο­νι­στικά, αλλά πλέον έχουν κατα­στα­στεί μέρος της καθη­με­ρι­νής ρου­τί­νας και επι της ουσίας προ­κα­λούν όλο και μικρό­τερο σοκ, μολο­νότι το καθένα από αυτά είναι χει­ρό­τερο από το προη­γού­μενο.  Είναι κοντό­φθαλμο να πιστεύ­ουμε οτι το πρό­βλημα περιο­ρί­ζε­ται μόνο στα δυο μέλη του πλη­ρώ­μα­τος και τον καπε­τά­νιο που ανα­κοί­νωσε από τα μεγά­φωνα οτι δεν έχει ευθύνη αυτός και η εται­ρεία, το πρό­βλημα μας είναι πολύ πιο μεγάλο. Η βαρ­βα­ρό­τητα, η αδια­φο­ρία για μια ανθρώ­πινη ζωή και ο ωχα­δελ­φι­σμός, στοι­χεία κοι­νω­νιών σε απόλυτη παρακμή,  δεν αφορούν μόνο σε ένα μικρό μόνο κομμάτι της κοι­νω­νίας, ας μη βαυ­κα­λι­ζό­μα­στε…  Ήρθε μάλλον η στιγμή να ξεκι­νή­σει ένας ευρύς διά­λο­γος για τη μικρο­ψυ­χία που εξα­πλώ­νε­ται ραγδαία στη χώρα. Αν είμαστε άνθρω­ποι ευσυ­νεί­δη­τοι και μπο­ρούμε να κοι­τά­ξουμε πέρα από την εθνό­τητα, το φύλο και οτι­δή­ποτε άλλο δια­φο­ρο­ποιεί αυτόν που βρί­σκε­ται έστω και από τύχη σε θέση ισχύος σε σχέση με έναν πιο ευάλωτο, τότε ας ανα­λο­γι­στούμε πόσα συμ­βά­ντα  λαμ­βά­νουν χώρα αλλά απα­σχο­λούν την κοινή γνώμη μόνο για ελά­χι­στο χρόνο ή καθόλου. Δεν είναι αυτή κάθε αυτή η συμπε­ρι­φορά απλώς, αλλά η κανο­νι­κο­ποί­ησή της μέσω της σιω­πη­ρής  απο­δο­χής, της παρά­βλε­ψής και της επα­νά­λη­ψής της. Μία τοξική αυλ­λο­γική «ανοσία» που εξου­δε­τε­ρώ­νει τον ανθρω­πι­σμό. Δεν αφορούν απο­κλει­στικά σε θανα­τη­φόρα γεγο­νότα οι παρα­πάνω σκέψεις, αλλά σε όλο το αυθόρ­μητο και ωμό ΜΙΣΟΣ που εξα­πλώ­νε­ται ως δηλη­τή­ριο κάτω από το πετσί της κοι­νω­νίας, την έλλειψη παι­δείας, συναί­σθη­σης, ενσυ­ναί­σθη­σης, την ανάδυση ενός κυνι­σμού, μιας μισαν­θρω­πίας και ενός yolo ατο­μι­κι­σμού χωρίς προη­γού­μενο.