Κανένας αστερίσκος

Η επί­θε­ση στον Θάνο Πλεύ­ρη  ως νο­μι­κή κ πο­λι­τι­κή πράξη είναι κα­τα­δι­κα­στέα. Τε­λεία και παύλα. Τις ιδε­ο­λο­γι­κές και πο­λι­τι­κές δια­φο­ρές μας δεν τις λύ­νου­με έτσι. Τις λύ­νου­με με λόγο, επι­χει­ρή­μα­τα, επι­μο­νή και υπο­μο­νή. Οχι με τη βία. Είναι κάτι πολύ πέρα από ντρο­πή, είναι κα­θα­ρός φα­σι­σμός να σχε­τι­κο­ποιεί­ται/συμ­ψη­φί­ζε­ται/εκλο­γι­κεύ­ε­ται/δι­καιο­λο­γεί­ται η βία. Κα­νέ­νας αστε­ρί­σκος σ’ αυτό. Τέλος.- Οσο υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που βρί­σκουν κα­νο­νι­κές ή -ακόμα χει­ρό­τε­ρα- δι­καιο­λο­γούν τις επι­θέ­σεις ενα­ντί­ον πο­λι­τι­κών (εν προ­κει­μέ­νω με για­ούρ­τι στον κ.Πλεύ­ρη, μπρο­στά στα παι­διά του) με το επι­χεί­ρη­μα: «πο­λι­τι­κοί είναι, ξέ­ρουν ότι εν­δε­χο­μέ­νως θα δε­χθούν επι­θέ­σεις», δεν υπάρ­χει καμία ελ­πί­δα. Η βίαιη έκ­φρα­ση (και δεν μι­λά­με για επα­να­στα­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον, αλλά για εκλο­γές σε συν­θή­κες υγιούς δη­μο­κρα­τί­ας) δεν είναι πο­λι­τι­κή πράξη (ούτε καν σε συμ­βο­λι­κό επί­πε­δο), πολλώ δε μάλ­λον προ­ο­δευ­τι­κή . Εκ­φρα­ση εχθρο­πά­θειας είναι.