Δεκτή εν μέρει η αγωγή του Τζούλη Μαχραμά κι ενός υπαλλήλου του για την απόπειρα τραυματισμού τους

Mε απόφαση που εξέδωσε χθες το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή που άσκησε ο Ζαννής (Τζούλης) Μαχρα­μάς κι ένας αλλο­δα­πός υπάλ­λη­λός του κατά δύο συγ­γε­νών του πρώτου για την πολύ­κροτη υπόθεση της από­πει­ρας προ­κλή­σεως βαριάς σκο­πού­με­νης σωμα­τι­κής βλάβης εις βάρος τους.

Ο πρώτος ενα­γό­με­νος είναι πρώτος εξά­δελ­φος της συζύγου του πρώτου ενά­γο­ντος Ζαννή Μαχραμά, με την οικο­γέ­νεια της οποίας έχει ο τελευ­ταίος από παλαιά σοβαρές οικο­νο­μι­κές δια­φο­ρές που απορ­ρέ­ουν από ένα συνι­διό­κτητο ακίνητο κείμενο στο κέντρο της Μεσαιω­νι­κής Πόλης της Ρόδου, στο οποίο ο πρώτος ενάγων λει­τουρ­γεί μία ιδιαί­τερα κερ­δο­φόρα επι­χεί­ρηση εστί­α­σης.

Η αιτία της μεταξύ των μερών διέ­νε­ξης ήταν η τιμή εξα­γο­ράς του ποσο­στού συνι­διο­κτη­σίας του ενα­γο­μέ­νου στο ως άνω ακίνητο, το οποίο ο τελευ­ταίος επι­θυ­μούσε να πωλήσει στον ενά­γο­ντα, πλην όμως δια­φω­νού­σαν ως προς την τιμή αυτού, την οποία προσ­διό­ρι­ζαν σε παντε­λώς δια­φο­ρε­τικά οικο­νο­μικά επίπεδα.

Την 20-04-2007 και ώρα 22:20 ο πρώτος ενάγων Ζαννής Μαχρα­μάς και ο δεύ­τε­ρος ενάγων, υπάλ­λη­λος του πρώτου, επι­στρέ­φο­ντας από την ως άνω επι­χεί­ρηση του πρώτου ενά­γο­ντος, βάδιζαν στην περιοχή Κολόνα στο Λιμάνι της Ρόδου και κατευ­θύ­νο­νταν στο χώρο στάθ­μευ­σης οχη­μά­των της περιο­χής δια­σχί­ζο­ντας κάθετα την οδό Ακτή Σαχτούρη.

Στην εν λόγω οδό, η οποία είναι διπλής κατεύ­θυν­σης με μία λωρίδα κυκλο­φο­ρίας ανά κατεύ­θυνση, υπάρχει διπλή δια­χω­ρι­στική γραμμή που δια­κό­πτε­ται λόγω δια­σταύ­ρω­σης καθώς και διάβαση πεζών.

Οι ενά­γο­ντες, έχοντας δια­σχί­σει το πρώτο ρεύμα κυκλο­φο­ρίας, με κατεύ­θυνση από το Μαν­δράκι προς τον Κόβα, ευρί­σκο­νταν στο μέσο περίπου του έτερου ρεύ­μα­τος κυκλο­φο­ρίας με κατεύ­θυνση προς Μαν­δράκι, όταν ο ενα­γό­με­νος οδη­γώ­ντας αυτο­κί­νητο, ιδιο­κτη­σίας της μητέρας του, κινού­με­νος αντί­θετα στο ρεύμα πορείας της ανωτέρω οδού, που κατευ­θυ­νό­ταν προς το Μαν­δράκι, δηλαδή κινού­με­νος στο εν λόγω ρεύμα πορείας με κατεύ­θυνση όμως από Μαν­δράκι προς Κόβα, όπου ήδη βάδιζαν οι ενά­γο­ντες, παρεμ­βλή­θηκε με ταχύ­τητα στην πορεία τους.

Μόλις ο πρώτος ενάγων αντε­λή­φθη το όχημα του ενα­γο­μέ­νου να κατευ­θύ­νε­ται προς το μέρος του ώθησε τον δεύτερο ενά­γο­ντα προς το «καπώ» του αυτο­κι­νή­του για να μην τον παρα­σύ­ρουν οι εμπρό­σθιοι τροχοί, ενώ ο ίδιος έτρεξε, ώστε να απο­φύ­γει τη σύγκρουση, πλην όμως δεν πρόλαβε να επι­τύ­χει το σκοπό του με απο­τέ­λε­σμα να προ­σκρού­σει τελικώς το όχημα σε αυτόν με το εμπρό­σθιο αρι­στερό μέρος του. Συνε­πεία της σύγκρου­σης, οι ενά­γο­ντες υπέ­στη­σαν σωμα­τι­κές βλάβες.

Ο ενα­γό­με­νος μετά τη σύγκρουση συνέ­χισε την πορεία του χωρίς να στα­μα­τή­σει, επέ­στρεψε δε λίγα λεπτά αργό­τερα με το όχημά του χωρίς να στα­μα­τή­σει και στη συνέ­χεια απο­χώ­ρησε εκ νέου. Πλησίον του τόπου, όπου συνέβη το επίδικο ατύχημα, υπάρχει σταθμός οχη­μά­των ταξί, εκείνη δε τη χρονική στιγμή υπήρχαν σταθ­μευ­μένα οχήματα ταξί με τους οδηγούς τους, οι οποίοι μόλις αντε­λή­φθη­σαν το συμβάν ειδο­ποί­η­σαν αμέσως ασθε­νο­φόρο, το οποίο παρέ­λαβε τους τραυ­μα­τίες ενώ συγκρά­τη­σαν και τον αριθμό κυκλο­φο­ρίας του ζημιο­γό­νου οχή­μα­τος, τον οποίον γνω­στο­ποί­η­σαν στην Αστυ­νο­μία, η οποία δύο ημέρες αργό­τερα εντό­πισε και συνέ­λαβε τον ενα­γό­μενο στην οικία του.

Κατά την κρίση του Δικα­στη­ρίου, ο ενα­γό­με­νος με την ενέρ­γειά του αυτή δεν είχε ως σκοπό να θανα­τώ­σει τον πρώτο ενά­γο­ντα, όπως αρχικά κατη­γο­ρή­θηκε και κηρύ­χθηκε ένοχος σε πρώτο βαθμό αλλά να του προ­ξε­νή­σει λόγω των μεταξύ τους δια­φο­ρών, βαριά σωμα­τική βλάβη, απο­τέ­λε­σμα το οποίο απο­κλει­στικά και μόνο επε­δί­ωκε.

Η ανωτέρω δε πράξη προ­ξέ­νησε στον πρώτο ενά­γο­ντα κίνδυνο ζωής λόγω του μέσου που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για να προ­κλη­θεί η σωμα­τική του βλάβη και του μέρους του σώματος που επλήγη.

Περαι­τέρω, απο­δεί­χθηκε ότι ο πρώτος ενάγων είχε υπο­βά­λει τον ενα­γό­μενο στο παρελ­θόν σε ψυχο­λο­γικό πόλεμο, εμπλέ­κο­ντάς τον σε ατέρ­μονη δικα­στική διαμάχη με τη δια­δο­χική άσκηση μηνύ­σεων. Επι­πλέον δε, ο ενα­γό­με­νος είχε νοση­λευ­θεί από την 15-08-2006 έως την 16-08-2006 στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου κατόπιν ξυλο­δαρ­μού του από τον πρώτο ενά­γο­ντα και τον αδερφό του.

Εξαι­τίας των γεγο­νό­των αυτών, ο πρώτος ενα­γό­με­νος μόλις αντε­λή­φθη τον πρώτο ενά­γο­ντα βίωσε έντονα τα συναι­σθή­ματα του φόβου, της αγα­νά­κτη­σης και του θυμού, με απο­τέ­λε­σμα να βρεθεί σε κατά­σταση αιφ­νί­διας ψυχικής υπερ­διέ­γερ­σης, επα­να­φέ­ρο­ντας στη μνήμη του τη βία που είχε στο παρελ­θόν βιώσει από την ανάρ­μο­στη συμπε­ρι­φορά του παθό­ντος, ενθυ­μού­με­νος τον ξυλο­δαρμό και τις μηνύ­σεις.

Το δικα­στή­ριο έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και υπο­χρε­ώ­νει τον ενα­γό­μενο να κατα­βά­λει στον πρώτο ενά­γο­ντα το ποσό των 15.000 ευρώ και στο δεύτερο ενά­γο­ντα το ποσό των 5.000 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής έως την εξό­φληση.

Κηρύσ­σει την απόφαση κατά την αμέσως προη­γη­θείσα κατα­ψη­φι­στική της διάταξη, εν μέρει προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή, όσον αφορά στον πρώτο ενά­γο­ντα, κατά το ποσό των 8.000 ευρώ και όσον αφορά στον δεύτερο ενά­γο­ντα, κατά το ποσό των 3.000 ευρώ.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.