ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο Δήμος Τήλου για την Υποδοχή προσφύγων στην Τήλο

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Λαθρομετανάστες Τήλος

Συνεχή μπο­ρούμε να χαρα­κτη­ρί­σουμε την ροή των μετα­να­στών στην Τήλο τον τελευ­ταίο μήνα. Άνθρω­ποι ξερι­ζω­μέ­νοι από την ίδια τους την πατρίδα. Υπο­χρε­ώ­θη­καν να φύγουν για να γλι­τώ­σουν από το διωγμό. Άνθρω­ποι που ο πόλεμος τους ανα­γκά­ζει να αφήσουν το σπίτι τους και την οικο­γέ­νειά τους για να τους δοθεί μία δεύτερη ευκαι­ρία στη ζωή. Αξιο­πρε­πείς, οικο­γε­νειάρ­χες, σεμνοί πλη­ρώ­νουν μία περιου­σία για να φύγουν απ’ την χώρα τους προς την Τουρκία παίρ­νο­ντας μαζί τους τα απο­λύ­τως απα­ραί­τητα.

Κανένας από τους ανθρώ­πους που συνα­ντή­σαμε δεν σκο­πεύει να μείνει στη χώρα μας. Γνω­ρί­ζουν όλοι την οικο­νο­μική μας κατά­σταση και όλοι τους άφησαν πίσω περιου­σίες πολύ μεγα­λύ­τε­ρες από τις δικές μας. Ο λαθρέ­μπο­ρος προ­σεγ­γί­ζει κάποιο απόμερο μέρος του νησιού και τους παρατά στα βράχια. Τους απα­γο­ρεύει να έχουν ανοιχτά κινητά τηλέ­φωνα κατά την διάρ­κεια του ταξι­διού γιατί καθώς λένε υπάρχει πιθα­νό­τητα εντο­πι­σμού. Ο πραγ­μα­τι­κός λόγος φυσικά είναι δια­φο­ρε­τι­κός. Στόχος των λαθρε­μπό­ρων είναι να μην κατα­λά­βουν οι επι­βαί­νο­ντες ότι δεν κατευ­θύ­νο­νται στην Αθήνα… Το θέαμα που αντι­κρί­ζουμε, είναι οδυνηρό. Άνθρω­ποι που έχασαν τα παιδιά τους, παιδιά ορφανά, άνθρω­ποι που χάθηκαν στο δρόμο.

Ταλαι­πω­ρη­μένα μωρά, ταλαι­πω­ρη­μέ­νες έγκυες γυναί­κες, καταρ­ρα­κω­μέ­νοι ηλι­κιω­μέ­νοι, άνδρες κατα­γδαρ­μέ­νοι απ τα βράχια. Δεν αισθαν­θή­καμε ποτέ ότι προ­σέ­βα­λαν την αισθη­τική μας. Ούτε και οι επι­σκέ­πτες του νησιού… Αντί­θετα λίγη ώρα αργό­τερα, τα κότερα άνοιξαν. Από μέσα βγήκαν πάλι άνθρω­ποι. Οι ίδιοι άνθρω­ποι. Άνθρω­ποι που ήθελαν να προ­σφέ­ρουν φαγητό, μια αγκαλιά στα μωρά και ότι διέθετε ο καθένας.

Οι κάτοι­κοι της Τήλου ήταν ιδιαί­τερα σοκα­ρι­σμέ­νοι από το πώς μπορεί να κατα­πα­τη­θεί η ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια. Αντί­κρι­σαν ανθρώ­πους εξα­θλιω­μέ­νους που στα χέρια μπορεί να κρα­τού­σαν κινητά τελευ­ταίας τεχνο­λο­γίας. Άλλος είχε εργο­στά­σιο, άλλος ιδιο­κτή­της χρυ­σο­χο­είου, δάσκα­λοι και καθη­γη­τές που όμως είχαν αρκετές μέρες να φάνε και κρα­τού­σαν ένα μπι­σκότο φυλώ­ντας το ως κόρη οφθαλ­μού για τα μωρά τους… Με κίνδυνο της ζωής τους και με ιδιω­τικά σκάφη, οι κάτοι­κοι μετέ­φε­ραν πρώτα τα παιδιά, τις γυναί­κες, τους ηλι­κιω­μέ­νους και τέλος τους άνδρες.

Οι πρό­σφυ­γες φιλο­ξε­νή­θη­καν στους χώρους της εκκλη­σίας και του σχο­λείου και σιγά σιγά απέ­κτη­σαν φιλία με τους κατοί­κους. Συνερ­γά­ζο­νται άψογα μαζί μας. Δημιούρ­γη­σαν ομάδες εργα­σίας. Βοη­θού­σαν στο μαγεί­ρεμα, έπλεναν τα πιάτα, έπλεναν συνεχώς τα ρούχα τους, τις τουα­λέ­τες, ψώνισαν προ­μή­θειες, πήγαν για καφέ.

Όμως στο μικρό μας νησί δεν υπάρχει η υποδομή να φιλο­ξε­νή­σει τόσα άτομα και μάλιστα σε χώρους που δεν ενδεί­κνυ­νται. Έχουμε έλλειψη μέσων και χώρου. Δεν δια­θέ­τουμε κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές υγείας καθώς ο ένας και μονα­δι­κός γιατρός πρέπει να εξυ­πη­ρε­τή­σει τους ντό­πιους, τους του­ρί­στες και τους πρό­σφυ­γες χωρίς να υπάρχει η δυνα­τό­τητα για περαι­τέρω ιατρι­κές εξε­τά­σεις (όπως στα περισ­σό­τερα μικρά νησιά).

Ευτυχώς, υπάρχει πολύς κόσμος που προ­σφέ­ρει καθη­με­ρινά αφι­λο­κερ­δώς την βοήθειά του και μάλιστα από όλη την Ελλάδα (Από Ρόδο, Αθήνα, Θεσ­σα­λο­νίκη, Χανιά). Ξενο­δο­χεία που κάνουν ανα­καί­νιση, άνθρω­ποι με μικρά παιδιά που στέλ­νουν ρούχα, κου­βέρ­τες και ξηρά τροφή. Οφεί­λουμε ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ σε όλους σας όπως και στον υπουργό κύριο Μιλ­τιάδη Βαρ­βι­τσιώτη, ο οποίος συμ­φώ­νησε να δημιουρ­γη­θεί ένας χώρος υπο­δο­χής για τους ανθρώ­πους αυτούς προ­κει­μέ­νου να μην κοι­μού­νται στη γη μέχρι να μετα­φερ­θούν με το πλοίο στην Αθήνα.

Κατά την επί­σκεψή του στο νησί μας τις προη­γού­με­νες μέρες, συμ­φω­νή­σαμε να δοθεί στο Δήμο μας ένα μικρό ποσό προ­κει­μέ­νου να επι­σκευα­στεί κτίριο ιδιο­κτη­σίας της εκκλη­σίας (ο Δήμος μας δεν έχει ιδιό­κτητη ακίνητη περιου­σία) και να δια­μορ­φω­θούν κοι­τώ­νες, τουα­λέ­τες και ντους για τους φιλο­ξε­νού­με­νους. Οι ομάδες εργα­σίας που σχη­μα­τί­στη­καν θα είναι επι­φορ­τι­σμέ­νες για την τρο­φο­δο­σία της κου­ζί­νας και την δια­τή­ρηση της καθα­ριό­τη­τας του χώρου.

Τις προ­θέ­σεις μας δεν τις συζη­τάμε. Είμαστε όλοι απο­φα­σι­σμέ­νοι να βοη­θή­σουμε. Δεν σκο­πεύ­ουμε να την χρω­μα­τί­σουμε με κομ­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα και δεν θεω­ρούμε ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα για την προ­σπά­θειά μας το πολι­τικό κόστος. Δεν έχουμε κάτι να φοβη­θούμε και οι απειλές δεν βρί­σκουν έδαφος γιατί σε όλα μας τα προ­βλή­ματα στα­θή­καμε και στε­κό­μα­στε χωρίς ιδιαί­τερη υπο­στή­ριξη σε θέματα υγείας ή στην επίλυση του ακτο­πλοϊ­κού ή στους μηδε­νι­κούς ΚΑΠ του Δήμου.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.