Το νερό έχει μνήμη

«Όχι, δε φταίει η κλι­μα­τική αλλαγή! Οι εικόνες πλημ­μυ­ρι­κής κατα­στρο­φής που είδαμε στο Ηρά­κλειο Κρήτης, και παλιό­τερα αλλού, οφεί­λο­νται στην άναρχη δόμηση, στην αλό­γι­στη εκμε­τάλ­λευση του ιδιω­τι­κού και δημό­σιου χώρου και των αιγια­λών, στην παρα­βί­αση βασικών φυσικών λει­τουρ­γιών του περι­βάλ­λο­ντος, που μετέ­τρε­ψαν τις φυσικές κοίτες απορ­ροής σε δρόμους-χειμάρους, αυξά­νο­ντας δρα­μα­τικά την τρω­τό­τητα των οικι­σμών. Επι­τέ­λους, να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομά τους. Επι­τέ­λους, να κατα­λά­βουμε ότι αυτό είναι ένα κλασικό παρά­δειγμα ενσυ­νεί­δη­της ανα­τρο­πής της οικο­λο­γι­κής ισορ­ρο­πίας». Με αυτά τα λόγια σχο­λί­ασε ο Δρ. Γερά­σι­μος Α. Παπα­δό­που­λος Σει­σμο­λό­γος, Επι­στη­μο­νι­κός συνερ­γά­της ΕΕ και UNESCO την πρό­σφατη κατα­στροφή που σημειώ­θηκε στην Κρήτη λόγω της έντονης πλημ­μύ­ρας μετά από ισχυρή βρο­χό­πτωση. Ο  δε κ. Ευθύ­μιος Λέκκας σημειώ­νει πως στην Αγία Πελαγία οι αυθαι­ρε­σίες στη δόμηση αλλά και στα μπα­ζω­μένα ρέματα, είναι ουκ ολίγες: «Ξέρετε πόσες περιο­χές υπάρ­χουν σαν την Αγία Πελαγία σε όλη την Ελλάδα; Αργά ή γρήγορα, κάθε περιοχή με αυτό το προφίλ, θα έρχεται αντι­μέ­τωπη με τέτοιες κατα­στά­σεις». Ναι, η κλι­μα­τική κρίση έχει να κάνει με την αυξα­νό­μενη συχνό­τητα εμφά­νι­σης ακραίων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων και την αυξα­νό­μενη σφο­δρό­τητά τους. Όλα τα άλλα είναι δική μας επι­τυ­χία. Ξέρετε: εξα­φά­νιση ρεμάτων, αιγια­λών, δασών, μυαλών… Κάποτε πρέπει να κατα­λά­βουμε ότι ιδίως στην εποχή της κλι­μα­τι­κής κρίσης δεν μπο­ρούμε να παί­ζουμε με τη φύση, ούτε να χτί­ζουμε όπου θέλουμε. Το νερό δεν λαμ­βά­νει υπόψη το που εμείς χτίσαμε. Ούτε το εάν εμείς απο­φα­σί­σαμε να κάνουμε το ποτάμι δρόμο.Και όταν δεν έχει αλλού να πάει, θα «θυμηθεί» τους παλιούς του δρόμους.