Βλέπουμε το δέντρο, όχι το δάσος

Πριν μέρες ήταν η Σουηδία, προχθές η Ιταλία, προη­γή­θη­καν  Αυστρία και Ουγ­γα­ρία,  ποιος ξέρει στο μέλλον ποια άλλη χώρα… Ολα έρχο­νται με μαθη­μα­τική λογική: η ακρί­βεια, η πτώση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου των μεσαίων στρω­μά­των, η πτώση της εμπι­στο­σύ­νης στους δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς, η αυξα­νό­μενη ανι­σό­τητα, οι ανη­συ­χίες για τη μετα­νά­στευση, η υπο­κα­τά­σταση του εισο­δή­μα­τος μιας σειράς επαγ­γελ­μα­τιών και μισθω­τών με επι­δό­ματα, η ανα­σφά­λεια. Αυτό είναι το σύνθετο κλειδί  που άνοιξε την πόρτα στο φάντα­σμα του νεο­φα­σι­σμού. Και τώρα, ανη­συ­χεί λέει η κυρία φον ντερ Λάιεν, για την άνοδο της ακρο­δε­ξιάς σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Μπα, ανη­συ­χεί; Όταν δεν έχει την ικα­νό­τητα να πάρει μια απόφαση στο σωστό χρόνο βλέ­πο­ντας τα προ­βλή­ματα να έρχο­νται τι κάνει;  Η Ευρω­παϊκή Ένωση αδυ­να­τεί να αφου­γκρα­στεί τις ανάγκες των πολιτών της. Τι κάνει για το γεγονός ότι 2 στους 3 Ευρω­παί­ους με χαμηλό εισό­δημα απει­λού­νται με ενερ­γειακή φτώχεια, ενώ πλη­σιά­ζουμε στον δύσκολο χειμώνα; Τι κάνει για το γεγονός ότι σύμφωνα με τη Eurostat σήμερα υπάρ­χουν 64,6 εκ. γυναί­κες και 57,6 εκ. άνδρες που ζουν σε συν­θή­κες φτώ­χειας; Για το φλέγον ζήτημα του μετα­να­στευ­τι­κού ή ακόμη και το γεγονός ότι μια χώρα όπως η Τουρκία απειλεί χώρες – μέλη της ΕΕ με πόλεμο; Το πρό­βλημα δεν είναι η Μελόνι αλλά η Ευρώπη που δεν βλέπει τι ακριβώς συμ­βαί­νει στις κοι­νω­νίες. Είναι οι άνθρω­ποι που την ψηφί­ζουν την κάθε Μελόνι, οι οποίοι στρέ­φο­νται προς την ακρο­δε­ξιά ανα­ζη­τώ­ντας λύσεις σε προ­βλή­ματα και κοι­νω­νικά αδιέ­ξοδα. Η Μελόνι δεν επέβαλε αυτήν την ατζέντα στην κοι­νω­νία. Την εξέ­φρασε. Συζη­τάμε ας πούμε, για τη Μελόνι και τον Ορμπαν και βλέ­πουμε το δέντρο, όχι το δάσος. Εάν ο κύκλος της κρίσης στην Ευρώπη συνε­χι­στεί, τότε είναι εύλογο ότι σε λίγα χρόνια από τώρα θα συζη­τάμε την άνοδο ενός άλλου ακραίου λαϊ­κι­στή, που εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται τους φόβους των πολιτών. Η Ευρώπη ζει πια μια περι­πε­τειώδη φάση όπου για όλους-ες μας τίποτα δεν είναι εκ των προ­τέ­ρων εγγυ­η­μένο, τίποτα δια­σφα­λι­σμένο και προ­βλέ­ψιμο.