Δικηγόροι με έμμισθη εντολή στους δήμους διεκδικούν παρατύπως παρακρατημένα ποσά από τις μισθοδοσίες τους!

Δικη­γό­ροι με έμμισθη εντολή στους δήμους όλης της χώρας αλλά και στη Ρόδο έχουν κινήσει τις δια­δι­κα­σίες αρχικώς με αιτή­σεις, που πρό­κει­ται αν δεν ικα­νο­ποι­η­θούν να ασκη­θούν αγωγές, για την επι­στροφή ποσών που τους παρα­κρα­τή­θη­καν επί σειράν ετών παρά­τυπα από την μισθο­δο­σία τους.

Πιο συγκε­κρι­μένα σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 38 παρ. 2 ν. 3986/2011 καθιε­ρώ­νε­ται ειδική εισφορά αλλη­λεγ­γύης για την κατα­πο­λέ­μηση της ανερ­γίας. Η εισφορά αυτή υπο­λο­γί­ζε­ται σε ποσοστό δύο τοις εκατό (2%) επί των τακτι­κών απο­δο­χών και πρό­σθε­των αμοιβών και απο­ζη­μιώ­σεων όλων των μισθο­δο­τού­με­νων υπαλ­λή­λων του Δημο­σίου, Ν.Π.Δ.Δ., Ο.ΤΑ, καθώς και των υπαλ­λή­λων όλων ανε­ξαι­ρέ­τως των Δημο­σίων Επι­χει­ρή­σεων και Οργα­νι­σμών και των Ν.Π.Ι.Δ. Επι­πλέον καθιε­ρώ­νε­ται ειδική εισφορά των ασφα­λι­σμέ­νων του Ταμείου Πρό­νοιας των Δημο­σίων Υπαλ­λή­λων (ΤΠΔΥ) πέραν των προ­βλε­πο­μέ­νων, υπέρ του Ταμείου Πρό­νοιας των Δημο­σίων Υπαλ­λή­λων. Η εισφορά αυτή υπο­λο­γί­ζε­ται σε ποσοστό ένα τοις εκατό (1%) επί των τακτι­κών απο­δο­χών και πρό­σθε­των αμοιβών και απο­ζη­μιώ­σεων όλων των δικαιού­χων υπαλ­λή­λων του Ταμείου.

Κατ’ εξου­σιο­δό­τηση αυτής της διά­τα­ξης εκδό­θηκε η με αριθμό οικ. 2/57654/0022 (ΦΕΚ 6′ 1853/22.08.2011) «Ειδική εισφορά αλλη­λεγ­γύης της παρ. 2α του άρθρου 38 του ν. 3986/2011 (ΦΕΚ 152 Α’}» υπουρ­γική απόφαση.

Το ποσό της εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης απο­τε­λεί έσοδο του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού και απο­δί­δε­ται στον Κωδικό Αριθμό Εσόδων.

Το εν λόγω ποσό παρα­κρα­τεί­ται κατά την πληρωμή της τακτι­κής μισθο­δο­σίας και των λοιπών πρό­σθε­των αμοιβών και απο­ζη­μιώ­σεων του μισθο­δο­τού­με­νου προ­σω­πι­κού της παρ. 1 της παρού­σας.

Η απόδοση αυτού στον οικείο ΚΑΕ του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού γίνεται κάθε μήνα σύμφωνα με τη δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πε­ται για την απόδοση και των λοιπών κρα­τή­σεων.

Εξάλλου από το συν­δυα­σμό των δια­τά­ξεων των άρθρων 1, 63, 92, 92 Α, 94 του Ν.Δ 3026/1954 «περί του Κώδικος των Δικη­γό­ρων», καθώς και από τον συν­δυα­σμό των δια­τά­ξεων 1.7, 8. 42 έως 46 του Ν. 4194/2013 (Νέου Κώδικα Δικη­γό­ρων) με ισχύ από 27-9-2013, προ­κύ­πτει ότι είναι ασυμ­βί­βα­στη με το λει­τούρ­γημα του δικη­γό­ρου, ο οποίος είναι άμισθος δημό­σιος λει­τουρ­γός, η άσκηση άλλης επι­στή­μης, τέχνης, ή εμπο­ρίας και γενικώς κάθε εργα­σίας, υπη­ρε­σίας, ή απα­σχο­λή­σεως που δεν αρμόζει στην αξιο­πρέ­πεια και ανε­ξαρ­τη­σία του, καθώς επίσης η άσκηση εκ μέρους του οιασ­δή­ποτε έμμι­σθης υπη­ρε­σίας σε φυσικό ή νομικό πρόσωπο.

Κατ’ εξαί­ρεση ο τελευ­ταίος μπορεί να παρέχει με πάγια ετήσια ή μηνιαία αμοιβή καθαρώς νομικές εργα­σίες νομικού συμ­βού­λου ή δικη­γό­ρου. Η σύμβαση αυτή παροχής νομικών υπη­ρε­σιών με πάγια ετήσια ή μηνιαία αμοιβή η οποία είναι πάντοτε αορί­στου χρόνου, έστω και αν συνήφθη για ορι­σμένο χρόνο, δεν μπορεί ν’ απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο σύμ­βα­σης εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας, δεν εφαρ­μό­ζο­νται επ’ αυτής οι γνήσιες δια­τά­ξεις νομο­θε­σίας, παρά μόνο εφόσον επι­τρέ­πει αυτό ειδικός νόμος ή ανα­λο­γικά προ­σαρ­μό­ζο­νται προς τις δια­τά­ξεις του Δικη­γο­ρι­κού Κώδικα και δεν αντί­κει­νται στο δημόσιο χαρα­κτήρα του δικη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος, ρυθ­μί­ζε­ται δε από τις δια­τά­ξεις του Κώδικα περί δικη­γό­ρων και συμπλη­ρω­μα­τικά από εκείνες των περί εντολής και συμ­βά­σεως ανε­ξαρ­τή­των υπη­ρε­σιών δια­τά­ξεις.

Συνεπώς, οι δικη­γό­ροι που προ­σλαμ­βά­νο­νται από ΝΠΔΔ με σχέση έμμι­σθης εντολής, ανε­ξάρ­τητα από τον τρόπο αμοιβής τους, δεν είναι υπάλ­λη­λοι τούτων με σχέση δημο­σίου ή ιδιω­τι­κού δικαίου, η δε σχέση που τους συνδέει είναι η της αμει­βό­με­νης εντολής και συνεπώς δεν απο­κτούν την ιδιό­τητα υπαλ­λή­λου, τελού­ντων σε σχέση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας από τον εργο­δότη.