ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Παυλόπουλος από το Καστελλόριζο: H Τουρκία παραβιάζει συστηματικά την κυριαρχία της Ελλάδας – Να υποστεί τις προβλεπόμενες κυρώσεις

news room 11 λεπτά ανάγνωση
ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Τα νησιά της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο έχουν, εκτός από Αιγια­λί­τιδα Ζώνη, και Υφα­λο­κρη­πίδα καθώς και ΑΟΖ κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας», δήλωσε ο Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος από το Καστελ­λό­ριζο, τονί­ζο­ντας πως «η Τουρκία παρα­βιά­ζει, συστη­μα­τι­κώς και προ­κλη­τι­κώς, την κυριαρ­χία και τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας».

Για αυτό, «πρέπει να υποστεί τις κατά το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο προ­βλε­πό­με­νες κυρώ­σεις», πρό­σθεσε ο κ. Παυ­λό­που­λος.

Μιλώ­ντας σε εκδή­λωση, που οργά­νωσε η «Παγκό­σμια Δια­κοι­νο­βου­λευ­τική Ένωση Ελλη­νι­σμού» («Πα.Δ.Ε.Ε.») στο Καστελ­λό­ριζο με τίτλο «Το Δίκαιο της Θάλασ­σας», με θέμα «Οι Θαλάσ­σιες Ζώνες της Ελλάδας κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας (Σύμβαση του Montego Bay του 1982)», ο τέως Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας και Επί­τι­μος Καθη­γη­τής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών κ. Προ­κό­πιος Παυ­λό­που­λος επι­σή­μανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

«Οποια­δή­ποτε συζή­τηση γύρω από τα Δικαιώ­ματα της Ελλάδας επί των Θαλάσ­σιων Ζωνών που της ανήκουν, κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας (Σύμβαση Montego Bay του 1982) -άρα και οια­δή­ποτε σχετική συζή­τηση, αντι­στοί­χως, ως προς την Κυριαρ­χία της και τα Κυριαρ­χικά της Δικαιώ­ματα εν προκειμένω- έχει ως αφε­τη­ρία την εξής θεμε­λιώδη θέση, η οποία απο­τε­λεί πάγιο και αδια­πραγ­μά­τευτο «πυλώνα» της Εξω­τε­ρι­κής μας Πολι­τι­κής: Μία και μόνη διαφορά υφί­στα­ται προς επίλυση, μέσω του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης, μεταξύ Ελλάδας και Τουρ­κίας. Πρό­κει­ται για την οριο­θέ­τηση της Νησιω­τι­κής Υφα­λο­κρη­πί­δας και της επέ­κεινα Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, κατά πλήρη εφαρ­μογή του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας, ήτοι κατά πλήρη εφαρ­μογή, «υπό το φως» και της διε­θνούς νομο­λο­γίας, κατ’ εξοχήν των δια­τά­ξεων της κατά τ’ ανωτέρω Σύμ­βα­σης του Montego Bay του 1982. Ακόμη και όταν, οπωσ­δή­ποτε αδο­κί­μως, χρη­σι­μο­ποιεί­ται -πάντως όχι από το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, το οποίο πάντοτε υιο­θε­τεί για το συγκε­κρι­μένο ζήτημα την προ­α­να­φε­ρό­μενη Εθνική Γραμμή- ο όρος «Θαλάσ­σιες Ζώνες», ο πλη­θυ­ντι­κός αυτός ουδόλως και καθ’ οιον­δή­ποτε τρόπο σημαί­νει ότι η Ελλάδα επα­νέρ­χε­ται στην νομικώς εσφαλ­μένη και πολι­τι­κώς επι­κίν­δυνη ορο­λο­γία περί «δια­φο­ρών», η οποία ατυχώς υιο­θε­τή­θηκε στο «Κοινό Ανα­κοι­νω­θέν» Ελλάδας-Τουρκίας της 8ης Ιουλίου 1997, κατά την τότε Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και μετέ­πειτα στα συμπε­ρά­σματα της Συνόδου του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου του Ελσίνκι, μεταξύ 10ης και 11ης Δεκεμ­βρίου 1999. Αυτός ο «πλη­θυ­ντι­κός», ο οποίος επέ­τρεψε για κάποιο διά­στημα στην Τουρκία να προ­βάλ­λει, σχεδόν ανε­νό­χλητη, και τις «φαντα­σιώ­σεις» της περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο έχει, από πλευράς Ελλάδας, ορι­στι­κώς και αμε­τα­κλή­τως κατα­δι­κα­σθεί μετά το 2004, ως εντελώς αντί­θε­τος προς κάθε έννοια του Διε­θνούς και του Ευρω­παϊ­κού Δικαίου.

Α. Τις προ­μνη­μο­νευό­με­νες παρα­τη­ρή­σεις συμπλη­ρώ­νουν και οι εξής τέσ­σε­ρις, επίσης πάγιες και αδια­πραγ­μά­τευ­τες, θέσεις της Εξω­τε­ρι­κής μας Πολι­τι­κής ανα­φο­ρικά με τα Εθνικά μας Θέματα και τα Εθνικά μας Δίκαια εν γένει έναντι της Τουρ­κίας:

1. Πρώτον, ούτε τέθηκε, ούτε τίθεται, ούτε πρό­κει­ται να τεθεί -και, a fortiori, να γίνει δεκτό- θέμα ανα­θε­ώ­ρη­σης της Συν­θή­κης της Λωζάνης του 1923, πολλώ μάλλον όταν η Συνθήκη αυτή είναι, κατά την ίδια την φύση της, μη επι­δε­κτική ανα­θε­ώ­ρη­σης κατά τους ειδι­κούς περί τούτου κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου.

2. Δεύ­τε­ρον, ουδεμία επιρροή μπορεί ν’ ασκήσει, σε ό,τι αφορά την Κυριαρ­χία και τα Κυριαρ­χικά Δικαιώ­ματα της Ελλάδας, ο ισχυ­ρι­σμός της Τουρ­κίας ότι δεν έχει προ­σχω­ρή­σει στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας, κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982. Και τούτο διότι, όπως θα τονι­σθεί και στην συνέ­χεια, κατά την πάγια νομο­λο­γία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης η ως άνω Σύμβαση έχει επι­κυ­ρω­θεί από τον απαι­τού­μενο αριθμό Κρατών-Μελών της Διε­θνούς Κοι­νό­τη­τας, ώστε να παράγει εθι­μι­κούς -ορθότερα δε γενικώς παραδεδεγμένους- κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν erga omnes, συνα­κό­λουθα δε και έναντι της Τουρ­κίας.

3. Τρίτον, για την Ελλάδα και την Ευρω­παϊκή Ένωση το λεγό­μενο «τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο» είναι ανυ­πό­στατο και δεν παράγει έννομα απο­τε­λέ­σματα. Επι­πλέον, η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει την ευθεία σύμπραξη, υπέρ αυτής,

της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ως προς την οριο­θέ­τηση της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης που της ανα­λο­γεί στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

4. Τέταρ­τον, η τουρ­κική πλευρά οφείλει να γνω­ρί­ζει ότι η Ελλάδα έχει το ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα αμυ­ντι­κής θωρά­κι­σης όλων, ανε­ξαι­ρέ­τως, των Νησιών της στο Αιγαίο, κυρίως κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 51 του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ, λόγω της συνε­χι­ζό­με­νης απειλής και της απειλής χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρ­κίας, ιδίως μάλιστα όσο ισχύει το αυθαί­ρετο «casus belli» και η δράση της «Στρα­τιάς του Αιγαίου». Ενώ μπορεί, οπο­τε­δή­ποτε, να ζητήσει και την συν­δρομή της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης εν προ­κει­μένω, κατ’ εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της Συν­θή­κης της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

Β. Με δεδο­μένη την δια­χρο­νική κακο­πι­στία της Τουρ­κίας και την συνα­κό­λουθη ασύ­στολη παρα­βα­τι­κό­τητά της εις βάρος του Διε­θνούς Δικαίου ως προς τις σχέσεις της με την Ελλάδα, η Ελλη­νική πλευρά οφείλει να καθιστά, με κάθε τρόπο και με την μεγα­λύ­τερη δυνατή σαφή­νεια, ευκρινή και τα εξής: Ο όρος «Θαλάσ­σιες Ζώνες» ουδόλως δια­φο­ρο­ποιεί την προ­μνη­μο­νευό­μενη σταθερή, μετά το 2004, στάση της Ελλάδας ότι μία, και μόνη, διαφορά υφί­στα­ται προς επίλυση με την Τουρκία: Η οριο­θέ­τηση της νησιω­τι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Ενόψει των Δηλώ­σεων του 1994 και του 2015, με βάση τις οποίες η Ελλάδα έχει οριο­θε­τή­σει σαφώς και επα­κρι­βώς την υπο­χρε­ω­τική δικαιο­δο­σία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης, ενδε­χό­μενη ενώπιον αυτού κοινή προ­σφυγή Ελλάδας και Τουρ­κίας, ύστερα από το ανα­γκαίο κατά το Διεθνές Δίκαιο συνυ­πο­σχε­τικό, μπορεί να νοηθεί μόνον εφόσον τηρη­θούν και οι ακό­λου­θες, μεταξύ άλλων, προ­ϋ­πο­θέ­σεις:

1. Δεν είναι νομικώς δυνατό -αφού απο­τε­λούν μέρος του «σκληρού πυρήνα» της Εθνικής μας Κυριαρ­χίας -ν’ αχθούν προς επίλυση π.χ. ζητή­ματα σχετικά με το Έδαφος, τον Εναέριο Χώρο και την Αιγια­λί­τιδα Ζώνη.

2. Η Ελλάδα δια­τη­ρεί, στο ακέραιο, το δικαί­ωμά της να επε­κτεί­νει, μονο­με­ρώς και όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Αιγια­λί­τιδα Ζώνη της από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ. Και με βάση την τακτική της Τουρ­κίας είναι σκόπιμο η Ελλάδα να προ­σα­να­το­λί­ζε­ται περισ­σό­τερο προς την προ­ο­πτική πλήρους άσκησης του ως άνω δικαιώ­μα­τός της για την ολο­κλη­ρω­μένη επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης στα 12 ν.μ., παρά ν’ αγω­νί­ζε­ται μόνο για την άρση του παντε­λώς αυθαί­ρε­του «casus belli» της τουρ­κι­κής Εθνο­συ­νέ­λευ­σης της 8ης Ιουνίου 1995, αμέσως μετά την έναρξη ισχύος του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982.

Γ. Επο­μέ­νως, κοινή προ­σφυγή Ελλάδας και Τουρ­κίας στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης είναι νοητή και θεσμι­κώς επι­τρε­πτή μόνον ως προς τα Κυριαρ­χικά Δικαιώ­ματα -άρα όχι ως προς την Εθνική Κυριαρ­χία κατά τ’ ανωτέρω- επί της Υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης, με πλήρη επήρεια των Νησιών μας. Στο δε απαι­τού­μενο σε αυτή την περί­πτωση συνυ­πο­σχε­τικό, η Τουρκία οφείλει ν’ ανα­γνω­ρί­σει την ισχύ του συνόλου της προ­α­να­φε­ρό­με­νης Σύμ­βα­σης του Montego Bay του 1982. Πολλώ μάλλον όταν και σήμερα δεσμεύ­ε­ται από την Σύμβαση αυτή, μολο­νότι δεν την έχει επι­κυ­ρώ­σει, αφού παράγει, κατά την πάγια νομο­λο­γία του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης, γενικώς παρα­δε­δεγ­μέ­νους κανόνες του Διε­θνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν έναντι πάντων. Και στο σημείο αυτό πρέπει να διευ­κρι­νι­σθεί ότι επειδή η οριο­θέ­τηση της Υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης συν­δέ­ο­νται ευθέως με τα όρια της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης -όχι ως προς την αρχή μέτρη­σής τους, δηλαδή ως προς την ακτο­γραμμή, αλλά ως προς την αφε­τη­ρία του πεδίου τους, που είναι το τέλος της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης- η Ελλάδα θα πρέπει να επι­λέ­ξει την οδό της επέ­κτα­σης της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προ­σφυγή στο Διεθνές Δικα­στή­ριο της Χάγης. Ή, του­λά­χι­στον, να δια­σφα­λί­σει στο σχετικό συνυ­πο­σχε­τικό, με πλήρη σαφή­νεια, ότι το οιο­δή­ποτε δεδι­κα­σμένο που θα προ­κύ­ψει από την μετά την προ­σφυγή απόφαση του Διε­θνούς Δικα­στη­ρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαί­ωμά της για επέ­κταση της Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης της στα 12 ν.μ. Κάτι το οποίο, επι­προ­σθέ­τως, είναι οιονεί «φυσική συνέ­πεια» των προ­μνη­μο­νευό­με­νων δηλώ­σεών της ανα­φο­ρικά με την υπο­χρε­ω­τική δικαιο­δο­σία του Δικα­στη­ρίου τούτου. Εν πάση δε περι­πτώ­σει, και λόγω του κιν­δύ­νου από το νομικώς ανυ­πό­στατο «τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο», η Ελλάδα μπορεί και οφείλει να επε­κτεί­νει την Αιγια­λί­τιδα Ζώνη της στα 12 ν.μ. σε όλο το πεδίο της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Δ. Ως προς την στρα­τη­γική, την οποία είναι ενδε­δειγ­μένο ν’ ακο­λου­θή­σει η Ελλάδα για την δια­σφά­λιση της «πλήρους επή­ρειας» των Νησιών μας ιδίως κατά την οριο­θέ­τηση της Υφα­λο­κρη­πί­δας και της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, πρέπει να τονι­σθεί ότι οι «οιωνοί» της διε­θνούς νομο­λο­γίας εμφα­νί­ζο­νται σήμερα μάλλον ευνοϊ­κοί υπέρ των Εθνικών μας Θέσεων. Άκρως ενδει­κτική και αντι­προ­σω­πευ­τική είναι η πρό­σφατη απόφαση -της 12ης Ιουλίου 2016- του Διε­θνούς Διαι­τη­τι­κού Δικα­στη­ρίου, το οποίο συγκρο­τή­θηκε και επι­λή­φθηκε εν προ­κει­μένω κατά τις δια­τά­ξεις του Παραρ­τή­μα­τος VII της Σύμ­βα­σης του Montego Bay του 1982, στην υπόθεση μεταξύ Φιλιπ­πί­νων και Κίνας για νησιω­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς στην Νότια Σινική Θάλασσα. Ειδι­κό­τερα:

1. Ιδιαί­τερη νομική σημασία έχουν εκείνες οι σκέψεις της από­φα­σης της 12ης Ιουλίου 2016 του Διε­θνούς Διαι­τη­τι­κού Δικα­στη­ρίου, που εμπε­ριέ­χο­νται στα obiter dicta αρ. 473-553 και οι οποίες ανα­δει­κνύ­ουν, σε γενικές γραμμές, μεταξύ άλλων, και τ’ ακό­λουθα:

α) Πριν απ’ όλα οι ως άνω σκέψεις οδηγούν στην «δια­λεύ­κανση» σημα­ντι­κών πτυχών του γράμ­μα­τος και του πνεύ­μα­τος των δια­τά­ξεων του άρθρου 121 του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982 που, όπως προ­ε­κτέ­θηκε, δεν είναι ιδιαι­τέ­ρως σαφείς. Σπου­δαιό­τερη δε πτυχή είναι εκείνη, η οποία κατα­δει­κνύει, εντός του ρυθ­μι­στι­κού πεδίου των δια­τά­ξεων του κατά τ’ ανωτέρω άρθρου 121, ποιος είναι ο κανόνας και ποια είναι η εξαί­ρεση ως προς την «πλήρη επήρεια» των Νησιών για την «παρα­γωγή» Υφα­λο­κρη­πί­δας και Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης. Κάτι που σημαί­νει, αυτο­θρόως, ότι η εξαί­ρεση πρέπει να ερμη­νεύ­ε­ται στενώς και, συνα­κό­λουθα, in dubio, ως προς την in concreto ερμη­νεία, πρέπει να επι­λέ­γε­ται η εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του κανόνα. Συγκε­κρι­μένα, τον κανόνα συνι­στούν οι δια­τά­ξεις της παρ. 1 του άρθρου 121 της Σύμ­βα­σης του Montego Bay του 1982 -οι οποίες ορίζουν ότι νήσος είναι μια δια­μορ­φω­μένη περιοχή ξηράς που περι­βρέ­χε­ται από ύδατα και που βρί­σκε­ται πάνω από την επι­φά­νεια των υδάτων κατά την μέγιστη πλημμυρίδα- σε συν­δυα­σμό με τις δια­τά­ξεις της παρ. 2 του ίδιου άρθρου, οι οποίες ορίζουν ότι, με την εξαί­ρεση των δια­τά­ξεων της παρ. 3, τα νησιά έχουν Αιγια­λί­τιδα Ζώνη, Συνο­ρεύ­ουσα Ζώνη, Υφα­λο­κρη­πίδα και Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη.

β) Στην συνέ­χεια, οι προ­μνη­μο­νευό­με­νες σκέψεις της από­φα­σης της 12ης Ιουλίου 2016 του Διε­θνούς Διαι­τη­τι­κού Δικα­στη­ρίου δια­κρί­νουν, εμμέσως πλην σαφώς, ως προς τα νησιά την άσκηση «πλήρους Κυριαρ­χίας» από την άσκηση «κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των». Και με τον τρόπο αυτό, πάντοτε δε στο πλαίσιο της ερμη­νείας κανόνα-εξαίρεσης κατά τα προ­α­να­φε­ρό­μενα, οδη­γού­νται στο συμπέ­ρα­σμα ότι από την μια πλευρά όλα τα νησιά, ανε­ξαι­ρέ­τως, «παρά­γουν» Αιγια­λί­τιδα Ζώνη και Συνο­ρεύ­ουσα Ζώνη. Αντι­θέ­τως -και με βάση τις δια­τά­ξεις της παρ. 3 του ως άνω άρθρου 121, οι οποίες εισά­γουν την κατά τ’ ανωτέρω εξαίρεση- Υφα­λο­κρη­πίδα και Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη «παρά­γουν» όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως και ανε­ξαρ­τή­τως μεγέ­θους, τα νησιά, που έχουν τις απαι­τού­με­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις να συντη­ρή­σουν, αυτο­δυ­νά­μως, είτε ανθρώ­πινη ζωή είτε και απλή οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα. Φυσικά, και σύμφωνα με την προ­α­να­φε­ρό­μενη ερμη­νεία κανόνα-εξαίρεσης, η εν προ­κει­μένω αυτο­δύ­ναμη συντή­ρηση «ανθρώ­πι­νης ζωής» ή «οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας» πρέπει να ερευ­νά­ται, με τρόπο που δεν οδηγεί σε μια μορφή τελικής «εξί­σω­σης» των νησιών με βράχους ή βρα­χο­νη­σί­δες, δηλαδή σε μια μορφή «απο­στέ­ω­σης» της επή­ρειας των νησιών για την «παρα­γωγή» Υφα­λο­κρη­πί­δας και Αιγια­λί­τι­δας Ζώνης.

2. Υπό τ’ ανωτέρω δεδο­μένα είναι προ­φα­νής η σημασία της κατά τ’ ανωτέρω από­φα­σης της 12ης Ιουλίου 2016 του Διε­θνούς Διαι­τη­τι­κού Δικα­στη­ρίου μεταξύ Φιλιπ­πί­νων και Κίνας, ως προς το νομο­λο­γιακό προη­γού­μενο, το οποίο δημιουρ­γεί υπέρ της Ελλάδας αφενός για το ότι Αιγια­λί­τιδα Ζώνη και Συνο­ρεύ­ουσα Ζώνη έχουν όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως, τα Ελλη­νικά Νησιά. Και, αφε­τέ­ρου, Υφα­λο­κρη­πίδα και Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη «παρά­γουν», κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, όλα, ανε­ξαι­ρέ­τως και ανε­ξαρ­τή­τως μεγέ­θους, τα Ελλη­νικά Νησιά -άρα και στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσόγειο- τα οποία μπορούν, υπό τις ως άνω διευ­κρι­νί­σεις, να συντη­ρή­σουν αυτο­δυ­νά­μως είτε ανθρώ­πινη ζωή είτε και απλή οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα.

Με τα δεδο­μένα που δημιουρ­γεί η κατά παρά­βαση κάθε έννοιας του Διε­θνούς Δικαίου και της Διε­θνούς Νομι­μό­τη­τας απα­ρά­δε­κτη και απο­λύ­τως κατα­δι­κα­στέα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία, η Ελλάδα και η Κύπρος οφεί­λουν να κατα­στή­σουν σαφές στην Ευρω­παϊκή Ένωση και κυρίως στο ΝΑΤΟ ότι δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νες, κατ’ ουδένα τρόπο και υφ’ οιαν­δή­ποτε μορφή, να δεχθούν «εκπτώ­σεις» επί των κατά το Διεθνές Δίκαιο πάσης φύσεως Δικαιω­μά­των τους και ως προς τις Θαλάσ­σιες Ζώνες τους. Η επί­κληση της, δήθεν, ιδιαί­τε­ρης γεω­στρα­τη­γι­κής θέσης της Τουρ­κίας, λόγω των ως άνω πολε­μι­κών γεγο­νό­των και της πιθανής «μεσο­λα­βη­τι­κής» της παρέμ­βα­σης, κατ’ ουδένα τρόπο δικαιο­λο­γούν ανοχή της τουρ­κι­κής προ­κλη­τι­κής παρα­βα­τι­κό­τη­τας. Και τούτο κυρίως διότι το Διεθνές και το Ευρω­παϊκό Δίκαιο δεν είναι νοητό να εφαρ­μό­ζο­νται «επι­λε­κτι­κώς», a fortiori δε η εφαρ­μογή τους δεν είναι επίσης νοητό να «κάμ­πτε­ται» για την επί­τευξη γεω­στρα­τη­γι­κών σκο­πι­μο­τή­των, όποιες και αν είναι αυτές και όποιους και αν εξυ­πη­ρε­τούν. Και δεν πρέπει να υπο­τι­μά­ται το ότι, κατ’ απο­τέ­λε­σμα, τέτοιες «γεω­στρα­τη­γι­κές» σκο­πι­μό­τη­τες επι­κα­λέ­σθηκε και επι­κα­λεί­ται η Ρωσία προ­κει­μέ­νου να δικαιο­λο­γή­σει την βάρβαρη εισβολή της στην Ουκρα­νία ενώ, επι­προ­σθέ­τως, η τουρ­κική εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημο­κρα­τία, από το 1974, και η έως σήμερα αδι­καιο­λό­γητη ανοχή της από την Διεθνή Κοι­νό­τητα και από την Ευρω­παϊκή Ένωση σίγουρα «ώθησε» την Ρωσία να κάνει πράξη την εισβολή της. Εξ ου και η «συμπά­θειά» της προς την Τουρκία που, μαζί με την ιταμή «ουδε­τε­ρό­τητα» της τελευ­ταίας, αφήνει ανοιχτό το πεδίο στην Ρωσία να της ανα­γνω­ρί­ζει ως και «μεσο­λα­βη­τικό» ρόλο ως προς το μέλλον της χει­μα­ζό­με­νης Ουκρα­νίας. Επο­μέ­νως, Ελλάδα και Κύπρος όχι μόνο δικαιού­νται αλλά και οφεί­λουν να διευ­κρι­νί­σουν προς την Ευρω­παϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ ότι, λόγω της erga omnes ισχύος του Διε­θνούς Δικαίου, από πλευράς κυρώ­σεων Ρωσία και Τουρκία πρέπει ν’ αντι­με­τω­πι­σθούν ανα­λό­γως και αντι­στοί­χως. Επέ­κεινα, Ελλάδα και Κύπρος δικαιού­νται και οφεί­λουν να διευ­κρι­νί­σουν, προς τις ίδιες κατευ­θύν­σεις, ότι θα υπε­ρα­σπι­σθούν τα Εθνικά τους Θέματα και τα Εθνικά τους Δίκαια ακόμη και αν πρέπει να προ­σφύ­γουν, εν τέλει και εν ανάγκη, στην αξιο­ποί­ηση της χρη­σι­μο­ποί­η­σης της δια­δι­κα­σίας του veto».

Πηγή protothema.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.