Επιστροφή στο χωριό και στο καλό φαγητό με 350 πιστοποιημένα δωδ/κά προϊόντα

Τα πρόσωπα που έζησαν στα χωριά της Ρόδου, στις δεκα­ε­τίες πριν το ’80 θα θυμού­νται το πώς το φρέσκο κατσι­κί­σιο γάλα, βασική παρα­γωγή σχεδόν σε κάθε σπίτι που σεβόταν την αυτο­νο­μία του, μετά τη ζύμωση με λεμό­ντουζο (Ξινό / κιτρικό οξύ) μετα­τρε­πό­ταν σε υπέροχο τυρί, που προτού φτάσει στο τραπέζι έπρεπε να στε­γνώ­σει απο­θη­κευ­μένο σε μικρά, στρογ­γυλά, κρε­μά­μενα από κάπου ψηλά και σκιερά, καλάθια. Το ίδιο γάλα έπαιρνε δια­φο­ρε­τική γεύση ως τυρί αν η ζύμωσή του γινόταν με πυτιά. Με τη χρήση του συμπλέγ­μα­τος πηκτι­κών ενζύμων το τυρί γινόταν πιο συμπα­γές, κατά κάποιο τρόπο μαστι­χωτό, πιο κατάλ­ληλο για μακα­ρο­νά­δες ή ανάλογα εδέ­σματα που απαι­τού­σαν μαγεί­ρεμα στην κατσα­ρόλα ή μέσα σε πήλινο χωμένο κάπου στην καρδιά του ξυλό­φουρ­νου.

Η συνταγή παρα­γω­γής τυριού απα­ντά­ται σε δεκάδες παραλ­λα­γές σε όλη τη Δωδε­κά­νησο, με την πιο ενδια­φέ­ρουσα (πλέον, απα­γο­ρευ­μένη) εκείνη από την Όλυμπο Καρ­πά­θου, όπου η ζύμωση γίνεται μ’ ένα ζωικό στοι­χείο που βρί­σκε­ται στον ομφάλιο λώρο με τον οποίο τρέ­φε­ται το κατσι­κάκι, ενόσω βρί­σκε­ται στην κοιλιά της μητέρας του. Αυτές είναι μόνο λίγες από τις εκα­το­ντά­δες ιστο­ρίες – ανα­φο­ρές που μπορούν να ειπω­θούν για το τυρί της αιγαιο­πε­λα­γί­τι­κης κου­ζί­νας, και το τυρί είναι μόνο ένα από τα 350 (και αυξά­νο­νται) προ­ϊ­ό­ντα τα οποία φέτος θα πιστο­ποι­ή­σει στο νομό το Εμπο­ρο­βιο­μη­χα­νικό Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου, μέσα από την πρω­το­βου­λία Aegean Cuisine.

«Στο επόμενο δίμηνο θα προ­χω­ρή­σουμε στην απονομή των πιστο­ποι­η­τι­κών προς τους μικρο­πα­ρα­γω­γούς προ­ϊ­ό­ντων της Δωδε­κα­νή­σου» δήλωσε στη «δημο­κρα­τική» η Μαρι­τάνα Αλακιώτου-Ανθοπούλου, μέλος της πεντα­με­λούς ομάδας που συντο­νί­ζει όλες τις δρα­στη­ριό­τη­τες της πρω­το­βου­λίας Aegean Cuisine.

«Η πιο μεγάλη μας δυσκο­λία ήταν ο εντο­πι­σμός των παρα­γω­γών σε κάθε νησί. Μάθαμε γι’ αυτούς, τους προ­σεγ­γί­σαμε έναν – έναν, είδαμε το τι παρά­γουν, πώς το παρά­γουν, τους εξη­γή­σαμε για τις δυνα­τό­τη­τες να επι­τύ­χουν καλύ­τε­ρες τιμές και πιο άμεση απορ­ρό­φηση των προ­ϊ­ό­ντων τους μέσα από την κατα­γραφή τους, την πιστο­ποί­ησή τους και την προβολή τους».

Στις περι­γρα­φές της, προς τη «δ», η Μαρι­τάνα μίλησε για τα όσα είδαν στα νησιά, για τα πρόσωπα που έχουν αφιε­ρώ­σει τη ζωή τους στην παρα­γωγή μελιού, κρασιού, γλυ­κι­σμά­των του κου­τα­λιού, αλί­πα­στων, άλατος, γάλα­κτος, ζυμα­ρι­κών, στις αλχη­μείες των εδε­σμά­των που έρχο­νται σε αλλη­λε­πί­δραση με τη χημεία των συν­δαι­τη­μό­νων· για εκεί­νους όπου το γεύμα δεν έρχεται ως διεκ­πε­ραί­ωση στην ικα­νο­ποί­ηση μιας ανάγκης, αλλά λει­τουρ­γεί λυτρω­τικά, απε­λευ­θε­ρώ­νει τους σφιγ­κτή­ρες της ψυχής, οδηγεί σε μια εξι­λα­στή­ρια δέηση για την αμαρτία του υπέ­ρο­γκου μόχθου με τον οποίο φορ­τώ­θηκε η καθη­με­ρι­νό­τητα των αστών. Η οπτική αναιμία του σύγ­χρο­νου καθη­με­ρι­νού τρα­πε­ζιού μπορεί να αντι­κα­τα­στα­θεί από τον πλου­ρα­λι­σμό των γεύσεων που υπό­σχο­νται τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου και γενι­κό­τερα του Αιγαίου. Το Aegean Cuisine δρέπει πια τους καρπούς της 15ετούς σποράς του κι έχει το βλέμμα στραμ­μένο στο «να χτί­σουμε τον γαστρο­νο­μικό του­ρι­σμό».

Νέες, οικια­κές μικρο­οι­κο­νο­μίες

«Σε αρκετές περι­πτώ­σεις είδαμε νέους ανθρώ­πους στο τιμόνι της δου­λειάς, λαχταρώ να βλέπω παιδιά να μπαί­νουν στο χώρο της παρα­γω­γής κι εμείς από κοντά τους καλούμε και τους λέμε ‘έλα να πιστο­ποι­ή­σουμε το προϊόν σου’» εξηγεί η κα. Μαρι­τάνα Αλακιώτου-Ανθοπούλου και φαί­νε­ται σίγουρη ότι «όλο αυτό έχει αρχίσει να δημιουρ­γεί θέσεις εργα­σίας στα χωριά. Μιλάμε για μικρές, ποιο­τι­κές παρα­γω­γές, με σίγουρη απορ­ρό­φηση και οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές».

Η πιστο­ποί­ηση που παρέχει το ΕΒΕΔ απο­τε­λεί στην πράξη τη διευ­κό­λυνση του κάθε παρα­γω­γού στο να ανα­δεί­ξει το προϊόν του και να το εξε­λί­ξει. Από κει και πέρα ο δρόμος για το κάθε προϊόν μπορεί να είναι μακρύς ώστε να κατα­κτή­σει τη μεγάλη αγορά, μπορεί όμως να παρα­μεί­νει και ταπει­νός, τόσος όσος να συντη­ρεί με αξιο­πρέ­πεια μια οικο­γέ­νεια. Και οι δύο επι­λο­γές είναι θεμιτές. Τα προ­ϊ­ό­ντα ένα προς ένα, οι ιδιαι­τε­ρό­τη­τές τους, η κατα­νομή τους ανά νησί, τα μεγέθη και τα πρόσωπα που κρύ­βο­νται πίσω από αυτά θα παρου­σια­στούν ανα­λυ­τικά από το Εμπο­ρικό και Βιο­μη­χα­νικό Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου κατά τους προ­σε­χείς μήνες Ιούνιο και Ιούλιο.

«Τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα έχουν ποικίλα οφέλη και δεν ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στα θέματα της σωμα­τι­κής υγείας, αλλά και σε εκείνα της ανά­πτυ­ξης των μικρο­οι­κο­νο­μιών του κάθε τόπου. Με τα προ­ϊ­ό­ντα τους οι μικρο­πα­ρα­γω­γοί κατα­φέρ­νουν να έχουν μια καλή ζωή, κίνητρα να συνε­χί­σουν την παρα­μονή στο χώρο τους, στον τόπο τους και παράλ­ληλα, όλοι μαζί βοηθούν σε μια μεγάλης κλί­μα­κας μείωση απο­τυ­πώ­μα­τος του άνθρακα, αφού για την παρα­γωγή του τελικού προ­ϊ­ό­ντος δεν απαι­τεί­ται η λει­τουρ­γία βαρέων βιο­μη­χα­νι­κών μηχα­νη­μά­των, ούτε και αυτό πρό­κει­ται να ταξι­δέ­ψει εκα­το­ντά­δες ή ακόμα και χιλιά­δες χιλιό­με­τρα προτού φτάσει στο πιάτο του κατα­να­λωτή. Συνε­πα­κό­λουθο όλων αυτών είναι οι νησιώ­τες να επι­λέ­γουμε τα προ­ϊ­ό­ντα του τόπου μας».

Στην ομάδα συντο­νι­σμού της πρω­το­βου­λίας Aegean Cuisine συμ­με­τέ­χουν οι: Μαρι­τάνα Αλακιώτου-Ανθοπούλου, Μαρία Παρα­σκευά, Από­στο­λος Ασπρά­κης, Γιώργος Θυρής και ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ Γιάννης Πάππου. Το πλαίσιο λει­τουρ­γίας της Aegean Cuisine δεν επι­κε­ντρώ­νε­ται μόνο στα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα δια­τρο­φής, αλλά εξε­λίσ­σε­ται και στους κλάδους της συσκευα­σίας, της κερα­μι­κής, της εστί­α­σης και άλλων, όλων αφορμών για ξεχω­ρι­στά ρεπορ­τάζ υπέρ των οπαδών της άμεσης ευδαι­μο­νίας του καλού φαγητού, του καλού ποτού και της καλής παρέας.