Πώς οι κάτοικοι της Λέρου “αγκάλιασαν” μια οικογένεια Ιρανών προσφύγων

Οι κά­τοι­κοι της Λέρου δί­νουν το πα­ρά­δειγ­μα, ανοί­γο­ντας τις αγκά­λες τους στον Servin και την Asma, οι οποί­οι ανα­γκά­στη­καν να εγκα­τα­λεί­ψουν το Ιράν για θρη­σκευ­τι­κούς λό­γους.

Όταν ο Servin και η Asma έφτα­σαν στη Λέρο τον Δε­κέμ­βριο του 2018, δεν φα­ντα­ζό­ντου­σαν ότι τρία χρό­νια μετά θα είχαν στο νησί μια νέα ζωή, μια πα­νέ­μορ­φη κο­ρού­λα και μια κοι­νό­τη­τα που τους υπο­δέ­χτη­κε.

«Όταν φτά­σα­με στη Λέρο, δεν ήταν μέσα στα σχέ­διά μας να μεί­νου­με εδώ. Αλλά γνω­ρί­σα­με μια οι­κο­γέ­νεια που μας άνοι­ξε το σπίτι της, μας αγκά­λια­σε και πή­ρα­με την από­φα­ση να μεί­νου­με στο νησί… Χτί­σα­με τη νέα μας ζωή εδώ», ανα­φέ­ρει ο Servin, ένας πρό­σφυ­γας από το Ιράν ο οποί­ος ερ­γά­ζε­ται και ζει στη Λέρο χα­ρού­με­να μαζί με τη γυ­ναί­κα του και την κόρη του.

Σύμ­φω­να με την Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ, ο Servin και η γυ­ναί­κα του Asma ανα­γκά­στη­καν να εγκα­τα­λεί­ψουν την πα­τρί­δα τους, το Ιράν για θρη­σκευ­τι­κούς λό­γους. Καθώς δεν είχαν άλλο τρόπο να φτά­σουν σε ασφα­λές μέρος, ανα­γκά­στη­καν να δια­φύ­γουν από την Τουρ­κία στην Ελ­λά­δα μέσα σε μια μικρή βάρκα. Ωστό­σο, στη διάρ­κεια του τα­ξι­διού τούς εγκα­τέ­λει­ψαν εν μέσω της θά­λασ­σας και μόνο από τύχη κα­τά­φε­ραν να φτά­σουν ζω­ντα­νοί στις ακτές της Λέρου.

Μετά την κα­τα­γρα­φή τους έμει­ναν στο Κέ­ντρο Υπο­δο­χής και Ταυ­το­ποί­η­σης της Λέρου. Οκτώ πε­ρί­που μήνες αρ­γό­τε­ρα, η Asma βρήκε δου­λειά στην κου­ζί­να ενός το­πι­κού εστια­το­ρί­ου. Ο αδερ­φός του ιδιο­κτή­τη προ­σέ­φε­ρε δου­λειά στη συ­νέ­χεια και στον άντρα της Servin σε ένα μικρό λι­μα­νά­κι του νη­σιού.

Το ότι βρή­καν δου­λειά ήταν πολύ ση­μα­ντι­κό για το ζευ­γά­ρι, γιατί αρ­χι­κά τα αι­τή­μα­τα ασύ­λου τους απορ­ρί­φθη­καν και δεν δι­καιού­νταν πια να λαμ­βά­νουν βο­ή­θεια. Άσκη­σαν προ­σφυ­γή και τε­λι­κά, τον Μάιο του 2021, τους δό­θη­κε προ­σφυ­γι­κό κα­θε­στώς. Σχε­δόν την ίδια στιγ­μή, κα­λω­σό­ρι­σαν στη ζωή τους ένα κο­ρι­τσά­κι, το οποίο είναι πλέον σχε­δόν ενός έτους και η μόνη ζωή που έχει γνω­ρί­σει είναι αυτή στο νησί.

Αν και ο Servin και η Asma υπήρ­ξαν τυ­χε­ροί και είχαν ση­μα­ντι­κή στή­ρι­ξη, οι γρα­φειο­κρα­τι­κές και τε­χνι­κές δυ­σκο­λί­ες που έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν οι πρό­σφυ­γες στην Ελ­λά­δα για να εντα­χθούν είναι πολ­λές και ορι­σμέ­νες φορές απο­θαρ­ρυ­ντι­κές.

Η υπο­στή­ρι­ξη των προ­σφύ­γων για να ξε­πε­ρά­σουν τα εμπό­δια αυτά απο­τε­λεί βα­σι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα για την Ύπατη Αρ­μο­στεία του ΟΗΕ για τους Πρό­σφυ­γες.

Η Ύπατη Αρ­μο­στεία και το Υπουρ­γείο Με­τα­νά­στευ­σης και Ασύ­λου υπέ­γρα­ψαν τον Οκτώ­βριο του 2021 ένα Μνη­μό­νιο Συ­νερ­γα­σί­ας για την Έντα­ξη. Η Ύπατη Αρ­μο­στεία θα υπο­στη­ρί­ξει τη στρα­τη­γι­κή έντα­ξης της κυ­βέρ­νη­σης, ενώ εγκαι­νιά­ζει φέτος νέες πι­λο­τι­κές πρω­το­βου­λί­ες. Θα δοθεί έμ­φα­ση στη συ­νερ­γα­σία με τις ελ­λη­νι­κές αρχές, προ­κει­μέ­νου να απλο­ποι­η­θούν οι διοι­κη­τι­κές και νο­μο­θε­τι­κές δια­τά­ξεις που αφο­ρούν στην έντα­ξη.

Για τον Servin, η στή­ρι­ξη από την κοι­νό­τη­τα υπήρ­ξε πολύ ση­μα­ντι­κή καθώς διευ­κό­λυ­νε την έντα­ξή τους στη ζωή στην Ελ­λά­δα. «Έχου­με πολ­λούς φί­λους εδώ. Συ­να­δέλ­φους και γεί­το­νες. Μα­ζευό­μα­στε όλοι μαζί για να φάμε και να πιού­με κάτι, είτε έρ­χο­νται εκεί­νοι στο σπίτι μας είτε πη­γαί­νου­με εμείς στο δικό τους. Έχου­με τον δικό μας μικρό κοι­νω­νι­κό κύκλο εδώ», λέει ο Servin.

Ένας από τους αν­θρώ­πους που αγκά­λια­σε με ζε­στα­σιά τον Servin και την Asma είναι η Μα­τί­να Κα­τσι­βέ­λη, ένας άν­θρω­πος που βοη­θά­ει εθε­λο­ντι­κά τους πρό­σφυ­γες εδώ και δε­κα­ε­τί­ες. Η Μα­τί­να έγινε νονά της μι­κρής κόρης του ζευ­γα­ριού πέ­ρυ­σι το κα­λο­καί­ρι. «Ο Servin και η Asma είναι ένα υπέ­ρο­χο ζευ­γά­ρι. Πέ­ρα­σαν δύ­σκο­λα, όμως, εν τέλει, με την έντα­ξή τους κέρ­δι­σε η το­πι­κή κοι­νω­νία μια όμορ­φη οι­κο­γέ­νεια. Δεν είναι όφε­λος αυτό για όλους;», λέει.

Η έντα­ξη απαι­τεί μια πο­λυ­διά­στα­τη προ­σέγ­γι­ση σε επί­πε­δο κυ­βέρ­νη­σης, δη­μο­τι­κών αρχών αλλά και κοι­νό­τη­τας. Η συ­μπε­ρί­λη­ψη των προ­σφύ­γων στην Ελ­λά­δα δεν έχει οφέλη μόνο για τους ίδιους αλλά και για την το­πι­κή κοι­νω­νία και την οι­κο­νο­μία της χώρας υπο­δο­χής.

Ο Servin πι­στεύ­ει ακρά­δα­ντα ότι το να μά­θεις να επι­κοι­νω­νείς είναι πολύ ση­μα­ντι­κό για να κα­τα­φέ­ρεις να εντα­χθείς. «Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι να είσαι ανοι­χτός στην επι­κοι­νω­νία. Δεν έχει ση­μα­σία εάν δεν μιλάς τη γλώσ­σα ή εάν είσαι ξένος. Εάν το θέ­λεις, θα βρεις έναν τρόπο να επι­κοι­νω­νή­σεις», το­νί­ζει.

Για πολ­λούς πρό­σφυ­γες, το ότι δεν ξέ­ρουν την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα έχει επη­ρε­ά­σει αρ­νη­τι­κά την πρό­σβα­σή τους σε πε­ραι­τέ­ρω βα­σι­κές υπη­ρε­σί­ες που δι­καιού­νται που μπο­ρεί να αφο­ρούν τη στέ­γα­ση και την ερ­γα­σία. Η Ύπατη Αρ­μο­στεία και οι εταί­ροι της στη­ρί­ζουν τους αι­τού­ντες άσυλο και τους ανα­γνω­ρι­σμέ­νους πρό­σφυ­γες στην πρό­σβα­ση σε μα­θή­μα­τα ελ­λη­νι­κών, ώστε να διευ­κο­λυν­θεί η δια­δι­κα­σία έντα­ξής τους.

Παρά τις πολ­λές δυ­σκο­λί­ες και τα εμπό­δια που αντι­με­τω­πί­ζουν πολ­λοί πρό­σφυ­γες, για αρ­κε­τούς από αυ­τούς η Ελ­λά­δα έχει γίνει το νέο τους σπίτι.

«Τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια, εί­χα­με και καλές και κακές μέρες. Υπάρ­χουν ακόμα δυ­σκο­λί­ες που θα χρεια­στεί να αντι­με­τω­πί­σου­με. Με­ρι­κές φορές πα­σχί­ζου­με να τα βγά­λου­με πέρα, όπως και πολ­λές ελ­λη­νι­κές οι­κο­γέ­νειες. Αλλά προς το παρόν, δεν είναι στα σχέ­διά μας να πάμε αλλού… Έχου­με εδώ αν­θρώ­πους που μας αγα­πούν, και τους αγα­πά­με κι εμείς», προ­σθέ­τει ο Servin.

Πηγή  News247.gr