Σάββας Καλεντερίδης: «Προσωπικά πιστεύω, πως κάποιοι δεν θέλουν να τελειώσει αυτός ο πόλεμος»

Ο Σάβ­βας Κα­λε­ντε­ρί­δης είναι Έλ­λη­νας αξιω­μα­τι­κός εν απο­στρα­τεία, πρώην πρά­κτο­ρας της ΕΥΠ και με­τέ­πει­τα συγ­γρα­φέ­ας και γε­ω­στρα­τη­γι­κός ανα­λυ­τής, γνω­στός για τη συμ­με­το­χή του στην «Υπό­θε­ση Οτσα­λάν».

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» εξη­γεί την κα­τά­στα­ση όπως αυτή δια­μορ­φώ­νε­ται με τον πό­λε­μο στην Ου­κρα­νία μετά την ει­σβο­λή των ρω­σι­κών δυ­νά­με­ων, ενώ κρού­ει τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου σχε­τι­κά με τον ρόλο της Τουρ­κί­ας, καθώς ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την κα­τά­στα­ση, παί­ζει τον δια­με­σο­λα­βη­τή, κερ­δί­ζο­ντας συ­νε­χώς έδα­φος αφού η Δύση (ΗΠΑ και Ευ­ρώ­πη) τον στη­ρί­ζουν συ­νε­χώς.

Όπως υπο­γραμ­μί­ζει «είναι ένας πό­λε­μος σε πολλά μέ­τω­πα» και ασχέ­τως του απο­τε­λέ­σμα­τος των επι­χει­ρή­σε­ων στην Ου­κρα­νία, «οδεύ­ου­με προς έναν και­νούρ­γιο κόσμο»…

• Κύριε Κα­λε­ντε­ρί­δη θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με, από τον ρόλο που προ­σπα­θούν να παί­ξουν στην όλη κα­τά­στα­ση με τον πό­λε­μο στην Ου­κρα­νία, η Τουρ­κία και ο Ταγίπ Ερ­ντο­γάν. Τε­λι­κά, βγαί­νει κερ­δι­σμέ­νος με το να κάνει τον δια­με­σο­λα­βη­τή;

Η Τουρ­κία έχει έναν στόχο: να γίνει αυ­το­δύ­να­μη, αυ­τάρ­κης στον αμυ­ντι­κό τομέα κι έτσι να απο­κτή­σει ανε­ξάρ­τη­τη πο­λι­τι­κή. Δη­λα­δή, να συμ­με­τέ­χει στο ΝΑΤΟ, να γίνει μέλος στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση αλλά με τους δι­κούς της όρους. Δεν θα επι­βά­λει η Συμ­μα­χία τους όρους στην Τουρ­κία –εκεί­νη κρα­τά­ει το δι­καί­ω­μα να ακο­λου­θεί την δική της πο­λι­τι­κή.

Για να μπο­ρέ­σει όμως να απο­κτή­σει αυτή την πο­λυ­διά­στα­τη πο­λι­τι­κή ανε­ξαρ­τη­σία, στρά­φη­κε προς την Ρωσία (επει­δή υπήρ­ξαν προ­βλή­μα­τα στις σχέ­σεις της με τις ΗΠΑ που συν­δέ­ο­νται κυ­ρί­ως με την πο­λι­τι­κή της Αμε­ρι­κής στην Συρία, όπου στη­ρί­ζουν τους Κούρ­δους, κάτι που θε­ω­ρεί η Τουρ­κία ως μεί­ζο­να εθνι­κή απει­λή) και ανέ­πτυ­ξε τις με­τα­ξύ τους σχέ­σεις, σε αρ­κε­τούς το­μείς. Ήδη έχουν δύο αγω­γούς φυ­σι­κού αε­ρί­ου – Blue Stream και TurkStream, το υπό κα­τα­σκευή ερ­γο­στά­σιο πυ­ρη­νι­κής ενέρ­γειας στο Ακ­κού­γιου στην επαρ­χία Μερ­σίν της Τουρ­κί­ας, έχουν ανα­πτύ­ξει τον του­ρι­σμό με την Ρωσία σε πο­σο­στά υπερ­πολ­λα­πλά­σια από ό,τι η Ελ­λά­δα (μι­λά­με για έξι εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες μόνον από εκεί κάθε χρόνο) και ακόμη, έχουν ανα­πτύ­ξει το δι­με­ρές εμπό­ριο υπέρ τους.

Η τουρ­κι­κή αγρο­τιά, σε με­γά­λο βαθμό, ζει από τις εξα­γω­γές προς την Ρωσία (οπω­ρο­κη­πευ­τι­κά, νωπά προ­ϊ­ό­ντα κ.λπ.) Μά­λι­στα, ενώ ξε­κί­νη­σε ο πό­λε­μος και είχαν επι­βλη­θεί κυ­ρώ­σεις στην Ρωσία, ο Σύλ­λο­γος Εξα­γω­γέ­ων οπω­ρο­κη­πευ­τι­κών, λα­χα­νι­κών, φρού­των κ.λπ. συ­να­ντή­θη­κε με τον Ρώσο πρέ­σβη και συμ­φώ­νη­σαν να διευ­ρύ­νουν την συ­νερ­γα­σία τους.

Επί­σης, υπάρ­χει πολύ στενή συ­νερ­γα­σία στον τομέα των δη­μο­σί­ων έργων και υπο­δο­μών, που ανα­λαμ­βά­νουν με­γά­λες τουρ­κι­κές τε­χνι­κές εται­ρεί­ες στην Ρωσία. Συ­νε­πώς, ανα­πτύσ­σο­ντας αυτό το πλέγ­μα (με επι­στέ­γα­σμα τους S-400), πα­ρό­τι δεν γί­νο­νται σε στρα­τη­γι­κούς το­μείς, αν όλα αυτά συ­να­θροι­στούν, η σχέση της Τουρ­κί­ας με την Ρωσία γί­νε­ται τε­λι­κά, στρα­τη­γι­κή. Γι’ αυτό και όταν ξέ­σπα­σε ο πό­λε­μος στην Ου­κρα­νία, η Τουρ­κία ήθελε να συ­νε­χί­σει τις καλές σχέ­σεις της με την Ρωσία (ει­δάλ­λως θα οδη­γού­νταν σε οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση).

Ο Ερ­ντο­γάν, επέ­λε­ξε να δια­τη­ρή­σει τις σχέ­σεις με την Ρωσία και την ίδια στιγ­μή, δεν έστει­λε ούτε μια… σφαί­ρα δω­ρε­άν στην Ου­κρα­νία ενώ πού­λη­σε ακρι­βά, οπλι­σμέ­να μη επαν­δρω­μέ­να σκάφη! Κι έτσι βγήκε κερ­δι­σμέ­νος σε όλα τα επί­πε­δα ενώ έπαι­ξε και το χαρτί του δια­με­σο­λα­βη­τή! Και όταν οι δυ­τι­κοί κα­λούν την Τουρ­κία να επι­βά­λει κυ­ρώ­σεις, επι­κα­λεί­ται αυτό τον ρόλο και λέει ότι δεν έχει άλλη επι­λο­γή. Μι­λά­με για έναν κα­νο­νι­κό ‘εμπαιγ­μό’ της Δύσης από την Τουρ­κία! Υπό αυτή την έν­νοια, ο Ερ­ντο­γάν και η Τουρ­κία είναι πολ­λα­πλώς κερ­δι­σμέ­νοι από την κρίση στην Ου­κρα­νία…

• Γι’ αυτό και βλέ­που­με την Δύση να κάνει ‘τα στρα­βά μάτια’ στις απει­λές της Τουρ­κί­ας κατά της Ελ­λά­δας και της Ευ­ρώ­πης –κατ’ επέ­κτα­ση;

Η Ελ­λά­δα, κα­τα­δι­κά­ζο­ντας –σωστά- την ρω­σι­κή ει­σβο­λή και δεί­χνο­ντας αλ­λη­λεγ­γύη σε ένα κρά­τος που δέ­χε­ται ει­σβο­λή, πα­ρα­βί­α­ση συ­νό­ρων, πα­ρα­βί­α­ση διε­θνούς δι­καί­ου και της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας της Ου­κρα­νί­ας, στην ουσία υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον εαυτό της.

Κι αυτό γιατί όταν ανα­δει­κνύ­εις αυτά τα ζη­τή­μα­τα, αυτά απο­τε­λούν φραγ­μό για τις αντί­στοι­χες ορέ­ξεις της ‘γεί­το­νος’ προς την Ελ­λά­δα. Εί­χα­με πει όμως ότι όταν γί­νο­νται δη­μο­σί­ως τέ­τοιες δη­λώ­σεις με απο­δέ­κτη την διε­θνή κοι­νό­τη­τα, πρέ­πει να γί­νο­νται και ανα­φο­ρές στις αντί­στοι­χες ενέρ­γειες της Τουρ­κί­ας στην Κύπρο (με την ει­σβο­λή) και στην Ελ­λά­δα (με τις επε­κτα­τι­κές βλέ­ψεις).

Δυ­στυ­χώς, λοι­δο­ρη­θή­κα­με κι αυτό διότι στην χώρα

Πολ­λοί άγο­νται και φέ­ρο­νται από συ­γκε­κρι­μέ­να κέ­ντρα, τόσο του εσω­τε­ρι­κού όσο και του εξω­τε­ρι­κού, ανα­μα­σούν και μη­ρυ­κά­ζουν συν­θή­μα­τα που τους τα δί­νουν έτοι­μα και δεν βά­ζουν το μυαλό τους να δου­λέ­ψει για το πώς πρέ­πει να ακο­λου­θή­σου­με μια συ­νε­τή πο­λι­τι­κή αρχών στο ζή­τη­μα της ει­σβο­λής της Ρω­σί­ας στην Ου­κρα­νία, ανα­δει­κνύ­ο­ντας ταυ­τό­χρο­να και τα εθνι­κά μας δί­καια. Εάν το εί­χα­με κάνει αυτό σε επί­πε­δο ΝΑΤΟ και ΕΕ, δεν θα ήταν στρω­μέ­νος με… ρο­δο­πέ­τα­λα ο δρό­μος του Ερ­ντο­γάν, για να κάνει ό,τι θέλει. Τε­λι­κά, ανα­δεί­ξα­με τον Τούρ­κο Πρό­ε­δρο σε ένα νέο σουλ­τά­νο στην πε­ριο­χή, τον οποίο προ­σκυ­νούν σχε­δόν όλοι (από τις ΗΠΑ, την Γερ­μα­νία, την Ολ­λαν­δία κ.λπ.) Με όλα αυτά, η Τουρ­κία συ­νε­χί­ζει να κάνει ό,τι θέλει απέ­να­ντι στην χώρα μας και ας ελ­πί­σου­με να πα­ρα­δειγ­μα­τί­σει πολ­λούς, για την άστο­χη πο­λι­τι­κή που ακο­λού­θη­σαν απέ­να­ντί της στα τε­λευ­ταία χρό­νια.

• Να πε­ρά­σου­με στον πό­λε­μο στην Ου­κρα­νία. Ποιες είναι οι δικές σας εκτι­μή­σεις;

Η ιστο­ρία της αν­θρω­πό­τη­τας δεν ξε­κι­νά­ει στις 23 Φε­βρουα­ρί­ου που ξε­κί­νη­σε η ει­σβο­λή. Ούτε η ιστο­ρία της πε­ριο­χής αυτής. Εκεί έγι­ναν συ­γκε­κρι­μέ­νες ενέρ­γειες: το 2008 στο Βου­κου­ρέ­στι, το ΝΑΤΟ έλαβε μια από­φα­ση (στην οποία συμ­με­τεί­χε και η Ελ­λά­δα) όπου ανα­κοί­νω­σε ότι η Ου­κρα­νία και η Γε­ωρ­γία θα είναι υπο­ψή­φια προς έντα­ξη μέλη. Αυτό, μπο­ρού­με να πούμε ότι απο­τέ­λε­σε και την αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση για να φτά­σου­με εδώ. Φυ­σι­κά, το γε­γο­νός αυτό, δεν αθω­ώ­νει τον ει­σβο­λέα. Απλά ανα­φέ­ρου­με τα αίτια. Από εκεί κι ύστε­ρα, και η Ου­κρα­νία έκανε συ­γκε­κρι­μέ­νες ενέρ­γειες –τις οποί­ες όμως ίσως η Ρωσία να μπο­ρού­σε να τις αντι­με­τω­πί­σει σε δι­πλω­μα­τι­κό επί­πε­δο ώστε να πάμε σε μια λύση χωρίς πο­λε­μι­κή σύρ­ρα­ξη. Πι­θα­νό­τα­τα, η Ρωσία τις χρη­σι­μο­ποί­η­σε ως άλ­λο­θι και αφορ­μή, για να ει­σβά­λει και να υλο­ποι­ή­σει τα δικά της επε­κτα­τι­κά σχέ­δια σε βάρος της Ου­κρα­νί­ας.

Θεωρώ πως επι­χει­ρη­σια­κά, ο τρό­πος με τον οποίο η Ρωσία επέ­λε­ξε να ει­σβά­λει ήταν ‘μα­ξι­μα­λι­στι­κός’ αφού άνοι­ξε τέσ­σε­ρα δια­φο­ρε­τι­κά μέ­τω­πα, σε μια, αχανή εδα­φι­κή έκτα­ση. Εάν συ­νυ­πο­λο­γι­στεί ότι οι Ου­κρα­νοί εκ­παι­δεύ­ο­νταν χρό­νια (τόσο από Αμε­ρι­κα­νούς όσο και από Άγ­γλους) γι’ αυτή την μέρα –που ση­μαί­νει πως κά­ποιοι γνώ­ρι­ζαν τι θα επα­κο­λου­θή­σει ή το προ­ε­τοί­μα­ζαν- ο ρω­σι­κός στρα­τός βρέ­θη­κε προ εκ­πλή­ξε­ων με την αντί­στα­ση στις κα­τοι­κη­μέ­νες πό­λεις. Υπάρ­χει ένα δε­δο­μέ­νο: όταν κά­ποιος απο­φα­σί­σει να αμυν­θεί μέσα σε κα­τοι­κη­μέ­νο τόπο, δεν υπάρ­χει άλλος τρό­πος αν δεν ξε­θε­με­λιώ­σεις την πόλη: το εί­δα­με στην Μο­σού­λη όπου οι δυ­νά­μεις τότε, ισο­πέ­δω­σαν την πόλη για να εκ­διώ­ξουν το Ισλα­μι­κό Κρά­τος. Το ίδιο έγινε και στο Χα­λέ­πι, στην Ιε­ρά­πο­λη, στο Κο­μπά­νι. Ανε­ξαρ­τή­τως ποιοι είναι ει­σβο­λείς, όταν πρό­κει­ται για κα­τοι­κη­μέ­νο τόπο, δεν υπάρ­χει άλλος τρό­πος παρά να ισο­πε­δώ­σεις τον τόπο. Γι’ αυτό δεν ήταν έτοι­μη η Ρωσία και εί­δα­με ότι σε βα­σι­κές πό­λεις είχε απο­τυ­χί­ες.

• Θα κα­θυ­στε­ρή­σου­με να δούμε το τέλος αυτής της σύρ­ρα­ξης;

Προ­σω­πι­κά, πι­στεύω πως κά­ποιοι δεν θέ­λουν να τε­λειώ­σει αυτός ο πό­λε­μος. Είναι ένας πό­λε­μος φθο­ράς για την Ρωσία, κα­τα­στρέ­φε­ται η Ου­κρα­νία με νε­κρούς αμά­χους, παι­διά κ.λπ. και εκα­τομ­μύ­ρια πρό­σφυ­γες.

Εάν δούμε την με­γα­λύ­τε­ρη ει­κό­να, πα­ρα­τη­ρού­με ότι γί­νε­ται ένας πό­λε­μος σε πολλά μέ­τω­πα: ο ενερ­γεια­κός πό­λε­μος ξε­κί­νη­σε πριν την ει­σβο­λή της Ρω­σί­ας, με το σα­μπο­τάζ των ΗΠΑ στον αγωγό Nord Stream 2.

Είναι ένας οι­κο­νο­μι­κός πό­λε­μος με στόχο την οι­κο­νο­μι­κή εξό­ντω­ση της Ρω­σί­ας αλλά και ένας πό­λε­μος εξου­σί­ας. Επί­σης είναι κι ένας πό­λε­μος υπο­δού­λω­σης της Ευ­ρώ­πης η οποία αντι­με­τω­πί­ζει ενερ­γεια­κή πενία, και είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να στρα­φεί αλλού ενώ το ΝΑΤΟ, έδει­ξε απί­στευ­τα αντα­να­κλα­στι­κά. Όσον αφορά στην ΕΕ προ­σπα­θεί να συ­νέλ­θει από την γε­ω­πο­λι­τι­κή αφα­σία που την δια­κρί­νει.

Εν κα­τα­κλεί­δι… οδεύ­ου­με προς έναν και­νούρ­γιο κόσμο –ασχέ­τως του απο­τε­λέ­σμα­τος των επι­χει­ρή­σε­ων στην Ου­κρα­νία.