Μαν. Χριστοδουλάκης: «Ισες αποστάσεις δεν υπάρχουν, δεν μετράμε με το υποδεκάμετρο τις τοποθετήσεις των πολιτικών μας αντιπάλων»

Κύριε Χρι­στο­δου­λάκη, η επι­και­ρό­τητα είναι τέτοια που επι­βάλ­λει να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξή μας από τις θλι­βε­ρές εξε­λί­ξεις στην Ουκρα­νία…

Οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις είναι πραγ­μα­τικά δρα­μα­τι­κές. Κανείς δεν περί­μενε ότι στην Ευρώπη του 21ου αιώνα, θα βιώναμε μία πολε­μική σύρραξη και μάλιστα τέτοιας ευρείας κλί­μα­κας όπως αυτή στην Ουκρα­νία.

Ζούμε μέρες σκο­τει­νές, όχι μόνο για την Ευρώπη αλλά και για ολό­κληρη την ανθρω­πό­τητα. Μια καθαρή απο­τυ­χία της Ένωσης αλλά και της Δύσης συνο­λικά, οι οποίοι «φωνά­ζο­ντας» για ειρήνη παρα­κο­λου­θούν τον πόλεμο. Στην καθαρά ελλη­νική «σκοπιά» των γεγο­νό­των, υπάρ­χουν τρία πολύ κρίσιμα συμπλη­ρω­μα­τικά ζητή­ματα, πέραν του προ­φα­νούς ανθρω­πι­στι­κού, που πρέπει να μας απα­σχο­λή­σουν.

Το πρώτο αφορά στις απαι­τού­με­νες άμεσες διπλω­μα­τι­κές ενέρ­γειες για την προ­στα­σία των περίπου 100.000 ομο­γε­νών που βρί­σκο­νται σήμερα στην Ουκρα­νία. Το δεύτερο αφορά στην ενερ­γειακή θωρά­κιση της χώρας και στην επαρκή της προ­ε­τοι­μα­σία για τη δια­φαι­νό­μενη επι­δεί­νωση της ενερ­γεια­κής κρίσης και κατά συνέ­πεια των επι­πτώ­σεων των ραγδαίων ανα­τι­μή­σεων, του πλη­θω­ρι­σμού και της ακρί­βειας. Στο μέτωπο αυτό απαι­τού­νται κινή­σεις εμπρο­σθο­βα­ρείς και παρεμ­βα­τι­κές, πάντα σε συνεν­νό­ηση με την κεντρική πολι­τική και οικο­νο­μική στρα­τη­γική της Ευρώπης. Και το τρίτο, που αφορά στα κρίσιμα εθνικά μας ζητή­ματα, σχε­τί­ζε­ται με την εγρή­γορση που απαιτεί η νομι­μο­ποί­ηση της ανα­θε­ω­ρη­τι­κής στρα­τη­γι­κής, οι ρητο­ρι­κές δια­τυ­πώ­σεις του Πούτιν περί «ιστο­ρι­κών λαθών», που αμφι­σβη­τούν ευθέως τις διε­θνείς συν­θή­κες, ακόμα και την χάραξη των συνόρων.

Με ένα γείτονα, όπως είναι η Τουρκία, που επι­δει­κνύει διαρκώς τη δική του ανα­θε­ω­ρη­τική και επε­κτα­τική στρα­τη­γική, απαι­τεί­ται η αυτο­νό­ητη ομο­ψυ­χία, η θωρά­κιση της άμυνας και της απο­τρε­πτι­κής ισχύος της χώρας, και η ενερ­γη­τική διπλω­μα­τία απέ­να­ντι στις υφι­στά­με­νες απειλές. Ας είναι, λοιπόν, πιο προ­σε­κτι­κοί όσοι εκφέ­ρουν δημόσιο λόγο, όταν μιλούν για σκοπούς και αυτο­σκο­πούς.

Στο εσω­τε­ρικό της χώρας τώρα, ακρί­βεια, ενερ­γειακή κρίση, αγρο­τικό, παν­δη­μία, συν­θέ­τουν ένα εκρη­κτικό σκηνικό που καθιστά δύσκολη την καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Θα ήθελα το σχόλιό σας για τους χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης.

Είναι απόλυτα σαφές, πλέον, πως η κυβέρ­νηση επι­δει­κνύει αξιο­ση­μεί­ωτη ανε­πάρ­κεια στη δια­χεί­ριση οποιασ­δή­ποτε κρίσης – μικρό­τε­ρης ή μεγα­λύ­τε­ρης – βιώνει η χώρα σήμερα.

Στο μέτωπο της παν­δη­μίας, η Ελλάδα είναι από τις πρώτες στον αριθμό θανάτων κατά ανα­λο­γία κρου­σμά­των και πλη­θυ­σμού σε σχέση με όλη την υπό­λοιπη Ευρώπη. Με καθαρές ευθύνες για τη μη ενί­σχυση του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας, των λει­τουρ­γών του, γιατρών και νοση­λευ­τών, τη δημιουρ­γία νοσο­κο­μείων δύο ταχυ­τή­των με την κατα­φανή υπο­βάθ­μιση των νοσο­κο­μείων της περι­φέ­ρειας. Με αδυ­να­μία πειθούς για το μαζικό εμβο­λια­σμό του πλη­θυ­σμού, με αντι­φα­τικά μηνύ­ματα και «μπρος-πίσω» στη λήψη των απαι­τού­με­νων μέτρων κοι­νω­νι­κής απο­στα­σιο­ποί­η­σης, προ­κα­λώ­ντας σύγχυση και αλλοιώ­νο­ντας την κυβερ­νη­τική αξιο­πι­στία κατά τη δια­χεί­ριση της υγειο­νο­μι­κής κρίσης. Στο μέτωπο της οικο­νο­μίας, η δια­χεί­ρισή της απέ­να­ντι στις επι­πτώ­σεις της ενερ­γεια­κής κρίσης και της ακρί­βειας είναι απλώς επι­δερ­μική, με σοβαρές καθυ­στε­ρή­σεις στα απαι­τού­μενα μέτρα ανα­κού­φι­σης των ευά­λω­των, των ασθε­νέ­στε­ρων εισο­δη­μά­των και των λαϊκών νοι­κο­κυ­ριών.

Δια­κη­ρύσ­σουν ότι δεν υπάρ­χουν λεφτά για τη στήριξη των αδυ­νά­των, την ώρα που καταρ­γούν τον συμπλη­ρω­μα­τικό ΕΝΦΙΑ για την ακίνητη περιου­σία άνω των 250.000 ευρώ και μειώ­νουν τη φορο­λο­γία για τις γονικές παροχές άνω των 800.000 ευρώ.

Μέτρα που σίγουρα δεν αφορούν τους πολλούς, δεν αφορούν τους φτωχούς. Την ίδια ώρα δεν κάνουν τίποτα για την ενί­σχυση του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος των πολιτών μέσω της αύξησης του κατώ­τα­του μισθού, δεν μειώ­νουν τον ΦΠΑ στα τρόφιμα και τα βασικά αγαθά και τον ειδικό φόρο κατα­νά­λω­σης στα καύσιμα.

Δεν λαμ­βά­νουν τις πρω­το­βου­λίες που εμείς προ­τεί­νουμε για την στήριξη των επι­χει­ρή­σεων μέσω της μείωσης του μη μισθο­λο­γι­κού τους κόστους και των εργο­δο­τι­κών ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών, δεν λαμ­βά­νουν μέριμνα για την εφαρ­μογή της ρύθ­μι­σης των 120 δόσεων για τις οφειλές επι­χει­ρή­σεων και νοι­κο­κυ­ριών.

Τίποτα για τους συντα­ξιού­χους, όταν με δημο­σιο­νο­μικό χώρο αντί­στοιχο με τα μέτρα στή­ρι­ξης των λίγων που έχουν λάβει, θα μπο­ρού­σαν να θεσπί­σουν μία νέα μορφή ΕΚΑΣ που κατήρ­γησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τίποτα για τους αγρότες που συμπλη­ρω­μα­τικά με την υπέ­ρο­γκη φορο­λο­γία και το ύψος των εισφο­ρών τους έρχο­νται πλέον αντι­μέ­τω­ποι με το δυσθε­ώ­ρητο κόστος του ρεύ­μα­τος για την άρδευση, και τις πολύ υψηλές τιμές σε λιπά­σματα, φυτο­φάρ­μακα, μηχα­νή­ματα και εξο­πλι­σμό. Είναι προ­φα­νές ότι ο τρόπος υπάρχει. Είναι προ­φα­νές επίσης ότι με την κυβέρ­νηση δια­φέ­ρουμε στις πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες.

Από τα εσω­τε­ρικά της χώρας να περά­σουμε στα εσω­τε­ρικά του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ. Συμπλη­ρώ­νο­νται τρεις μήνες με τον Νίκο Ανδρου­λάκη στην ηγεσία, το κίνημα φαί­νε­ται από τις δημο­σκο­πή­σεις να ενι­σχύ­ε­ται δια­τη­ρώ­ντας την δυνα­μική των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών. Είναι αυτά αρκετά για να εδραιω­θεί η παρά­ταξη ως ισχυρός παίκτης όπως λένε και τα ίδια τα στελέχη σας στις επό­με­νες εκλογές;

Είναι γεγονός ότι τα μηνύ­ματα που λαμ­βά­νουμε από την κοι­νω­νία όλο το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα σχετικά με την πορεία της παρά­τα­ξης, είναι μηνύ­ματα αισιο­δο­ξίας και επα­νά­καμ­ψης. Αυτά δεν εδρά­ζο­νται μόνο στις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων, αλλά και στη μεγάλη πολι­τική εικόνα.

Σε αυτήν, όπως ανέφερα και πριν, η ΝΔ φαντά­ζει ανε­παρ­κής να δια­χει­ρι­στεί τις πολυ­σύν­θε­τες κρίσεις που βιώνει η χώρα. Και από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εκπρο­σω­πή­σει παρα­γω­γικά την απο­γο­ή­τευση και τις προσ­δο­κίες της κοι­νω­νίας. Αυτό το πολι­τικό κενό που δια­μορ­φώ­νε­ται, θέλουμε, μπο­ρούμε και θα το καλύ­ψουμε εμείς. Πρω­ταρ­χικό στοι­χείο η ενότητα και η συστρά­τευση που είναι και το κυρί­αρχο αίτημα της βάσης μας στη μεγάλη ευκαι­ρία που έχει μπροστά της η παρά­ταξή μας.

Και μαζί με αυτό να συνε­χί­σουμε τη στρα­τη­γική της αυτό­νο­μης πορείας, της αξιό­πι­στης και υπεύ­θυ­νης στάσης, της δυνα­μι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, πάντα με τεκ­μη­ριω­μένο πολι­τικό λόγο, με συγκε­κρι­μένα επι­χει­ρή­ματα, με προ­τά­σεις και αντι­προ­τά­σεις. Είμαι σίγου­ρος ότι θα τα κατα­φέ­ρουμε.

Θα λέγατε ότι αυτά σημα­το­δο­τούν και τα συνεχή «χτυ­πή­ματα» της κυβέρ­νη­σης κατά της Χαρ. Τρι­κούπη;

Είναι προ­φα­νές ότι η νέα δυνα­μική που έχει απο­κτή­σει το ΠΑΣΟΚ και το Κίνημα Αλλαγής προ­κα­λεί φόβο και αγωνία, τόσο στη ΝΔ, όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ. Για το λόγο αυτό επι­χει­ρούν και οι δύο με τρόπο επι­δερ­μικό να ανα­στεί­λουν την προ­ο­πτική ριζικής ανα­συ­γκρό­τη­σης του χώρου μας.

Μάλλον βολεύει την κυβέρ­νηση η διαρκής αντι­πα­ρά­θεση με ένα ΣΥΡΙΖΑ κοι­νω­νικά απα­ξιω­μένο, ο οποίος υπό το βάρος της πρό­σφα­της δικής του δια­κυ­βέρ­νη­σης δεν μπορεί να απο­τυ­πω­θεί ως αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτική αντι­πρό­ταση απέ­να­ντι στη ΝΔ. Και φυσικά βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ μέσω ενός ετε­ρο­προσ­διο­ρι­σμού, χωρίς περιε­χό­μενο στο αφήγημά του, να ανα­προσ­διο­ρί­ζε­ται σε ένα χώρο που δεν πιστεύει και δεν ανήκει ιδε­ο­λο­γικά, χάριν ενός διαι­ρη­μέ­νου, δυνη­τι­κού, εκλο­γι­κού ακρο­α­τη­ρίου. Η συζή­τηση στην πρόταση μομφής ήταν ενδει­κτική για το πώς το ένα χέρι νίβει το άλλο. Ό,τι και να κάνουν δε θα ανα­κό­ψουν αυτή την πολι­τική δυνα­μική μας.

Σας κατη­γο­ρούν πολλοί για ίσες απο­στά­σεις, η ΝΔ σας θέλει πιο συναι­νε­τι­κούς και ο ΣΥΡΙΖΑ πιο αντι­δρα­στι­κούς. Μήπως τελικά κιν­δυ­νεύει ο χώρος να συμπιε­στεί;

Ίσες απο­στά­σεις δεν υπάρ­χουν, δεν μετράμε με το υπο­δε­κά­με­τρο τις τοπο­θε­τή­σεις των πολι­τι­κών μας αντι­πά­λων προ­κει­μέ­νου να ετε­ρο­προσ­διο­ρι­στούμε. Συνε­χί­ζουμε τη δική μας αυτό­νομη πορεία και αυτο­δύ­ναμη στρα­τη­γική, υπη­ρε­τώ­ντας την εντολή του ελλη­νι­κού λαού να είμαστε εμείς η χρήσιμη αντι­πο­λί­τευση της χώρας. Και ειδικά όταν τα προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας εντεί­νο­νται, τότε είναι που ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης ανα­δει­κνύ­ε­ται ακόμα πιο κρί­σι­μος.

Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που επι­λέ­γεις να την ασκείς. Όταν εντο­πί­ζουμε ανε­πάρ­κεια, προ­βλη­μα­τική δια­χεί­ριση, κενά, ή παρα­λεί­ψεις, όχι δε θα βάλουμε νερό στο κρασί μας. Θα τα ανα­δεί­ξουμε, θα ασκή­σουμε σκληρή κριτική αλλά πάντα θα συνο­δεύ­ουμε τις δια­φω­νίες και τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις μας με συγκε­κρι­μέ­νες, τεκ­μη­ριω­μέ­νες αντι­προ­τά­σεις και θέσεις προς όφελος της κοι­νω­νίας και αυτών που το έχουν περισ­σό­τερο ανάγκη. Μακριά από οποια­δή­ποτε μορφή στείρας αντι­δρα­στι­κό­τη­τας και ορι­ζό­ντιας κατα­στρο­φο­λο­γίας όπως αυτή που υιο­θε­τεί ο ΣΥΡΙΖΑ, που το μόνο που πετυ­χαί­νει είναι να συντη­ρεί ένα απο­λι­τικό, πολι­τικό και διχα­στικό, δίπολο που βολεύει και τους δύο. Εμείς επι­λέ­γουμε να είμαστε δίπλα στους Έλληνες και δίπλα στις καθη­με­ρι­νές τους ανάγκες. Να χτί­σουμε με αξιο­πι­στία και σοβα­ρό­τητα μία νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης που θα βάλει τα γερά θεμέλια για το και­νού­ριο μας ξεκί­νημα.

Μιας και κάναμε αναφορά στις εκλογές κ. Χρι­στο­δου­λάκη μού δίνεται η ευκαι­ρία να σας ρωτήσω αν θα είστε υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής στις επό­με­νες εκλογές όπως εντόνως φημο­λο­γεί­ται και μάλιστα κάποια από τα σενάρια σας θέλουν στην εκλο­γική περι­φέ­ρεια Δωδε­κα­νή­σου λόγω της κατα­γω­γής σας από την Κάλυμνο.

Η πολι­τική και η ενα­σχό­ληση με τα κοινά είναι πάντα συν­δε­δε­μένη με την κοι­νω­νία, τις αγωνίες και τα προ­βλή­ματά της. Άρα και η δύναμή σου να παρεμ­βαί­νεις, να ανα­δει­κνύ­εις, να προ­τεί­νεις, να λύνεις, πρέπει να πηγάζει από αυτήν.

Να εκτε­θείς, να κριθείς, να αξιο­λο­γη­θείς και να δώσεις εκεί τη μάχη της κοι­νω­νι­κής και της λαϊκής νομι­μο­ποί­η­σης. Αυτό θέλω να κάνω και εγώ, συστρα­τευό­με­νος παράλ­ληλα στους αγώνες της παρά­τα­ξης, να ενι­σχύ­σει τους κοι­νω­νι­κούς και πολι­τι­κούς συσχε­τι­σμούς. Θέλουμε να είμαστε χρή­σι­μοι και διεκ­δι­κούμε τη δύναμη για να το κατα­φέ­ρουμε. Η απά­ντησή μου, λοιπόν, είναι ναι, θέλω να δώσω τη μάχη των επό­με­νων βου­λευ­τι­κών εκλογών, σε αυτή την κρίσιμη συγκυ­ρία της παρά­τα­ξης, από την πρώτη γραμμή. Αγαπώ την Κάλυμνο και φυσικά τα Δωδε­κά­νησα, όμως θα αφήσω την αγάπη αυτή εκτός πολι­τι­κής.