Να το κοιτάξουμε αυτό το… παράδοξο

Την λες και πα­ρά­δο­ξη, όλη αυτή την γκρί­νια των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών, με αφορ­μή το κτί­ριο του Πα­λιού Προ­ξε­νεί­ου. Τη στιγ­μή που στην πλειο­νό­τη­τα των ευ­ρω­παϊ­κών πό­λε­ων,  το παρόν συ­να­ντά το πα­ρελ­θόν, δί­νο­ντας «ζωή» στα ιστο­ρι­κά τους κτί­ρια, θε­ω­ρώ­ντας ση­μα­ντι­κή στρα­τη­γι­κή για την δια­τή­ρη­ση της πο­λι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς την  τό­νω­ση της χρή­σης του ιστο­ρι­κού χώρου και την επα­νά­χρη­ση ιστο­ρι­κών κτι­ρί­ων – υιο­θε­τώ­ντας πολ­λές φορές νέες λει­τουρ­γεί­ες-  εμείς  τα βλέ­που­με να γκρε­μί­ζο­νται αφη­μέ­να στη φθορά του χρό­νου. Το και­νούρ­γιο είναι πως όταν αυτό (ευ­τυ­χώς) δεν συμ­βαί­νει τσα­κω­νό­μα­στε, γιατί κά­ποιο νε­ο­κλα­σι­κό ιστο­ρι­κό κτί­ριο απέ­κτη­σε «ζωή». Οι πό­λεις, είναι ζω­ντα­νοί – εξε­λισ­σό­με­νοι ορ­γα­νι­σμοί, δεν είναι μου­σεία όπου το προ­στα­τευό­με­νο αντι­κεί­με­νο απο­τε­λεί απλά έκ­θε­μα. Είναι γνω­στό πως (ευ­τυ­χώς) σε πολ­λές πό­λεις της χώρας μας, πολλά από τα ση­με­ρι­νά ξε­νο­δο­χεία, εμπο­ρι­κά κα­τα­στή­μα­τα, γρα­φεία ακόμη και  εστια­τό­ρια στε­γά­ζο­νται σε δια­τη­ρη­τέα ακί­νη­τα, όπως επί­σης και κε­ντρι­κές υπη­ρε­σί­ες φο­ρέ­ων. (Και πολύ άρ­γη­σε. Αν αυτό είχε ξε­κι­νή­σει χρό­νια πριν θα είχαν σωθεί πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα) Μά­λι­στα, μια τέ­τοια με­τα­τρο­πή συ­νε­πά­γε­ται και ση­μα­ντι­κές υπε­ρα­ξί­ες καθώς όχι μόνο δια­τη­ρεί­ται η ιδιαί­τε­ρη αρ­χι­τε­κτο­νι­κή τέ­τοιων κτι­ρί­ων, αλλά επι­τυγ­χά­νε­ται και η διά­σω­σή τους, μιας και πολλά ήταν εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να και σε ετοι­μόρ­ρο­πη κα­τά­στα­ση, δεν αλ­λοιώ­νουν τη μορφή και τη δομή του μνη­μεί­ου και απο­βλέ­πουν στην άρση των απο­τε­λε­σμά­των της φυ­σι­κής φθο­ράς τους. Να το κοι­τά­ξου­με αυτό το… πα­ρά­δο­ξο. Μπο­ρεί να είναι και πα­γκό­σμια πρώτη, να έχου­με ση­κω­θεί στο πόδι γιατί κά­ποιο κτί­ριο, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της πο­λι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς δεν αφέ­θη­κε στο χρόνο να γίνει πλίν­θοι και κέ­ρα­μοι.