Γενναία ρύθμιση οφειλών μητέρας δύο ανήλικων παιδιών

Σε γενναία ρύθμιση των οφειλών μιας μητέρας δύο ανή­λι­κων παιδιών προ­χώ­ρησε το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου υπά­γο­ντάς την στον νόμο περί υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών.

H αιτούσα ηλικίας 39 ετών είναι παντρε­μένη με έναν 42χρονο και έχουν απο­κτή­σει ένα τέκνο, ενώ από τον πρώτο γάμο της έχει απο­κτή­σει ένα ακόμη παιδί.

Κατά τα έτη 2005 και 2006 η αιτούσα δεν εργα­ζό­ταν, απο­τε­λού­με­νων των οικο­γε­νεια­κών εισο­δη­μά­των από τα έσοδα από τη μισθωτή εργασία του πρώτου συζύγου της που κυμαί­νο­νταν περί τα 8.000 με 8.500 ευρώ, ενώ το 2007 εργά­στηκε ως μισθωτή απο­κο­μί­ζο­ντας 6.715,97 ευρώ.

Μετά τη διά­σπαση της έγγαμης συμ­βιώ­σεώς της με τον πρώτο σύζυγό της η αιτούσα επι­βα­ρύν­θηκε επί το πλεί­στον με τις δαπάνες δια­βί­ω­σης και την ανα­τροφή του ανή­λι­κου γιου της που χρειά­στηκε να παρα­κο­λου­θεί συνε­δρίες με θερα­πευ­τές.

Από το 2011 συνέ­χισε να απα­σχο­λεί­ται ως μισθωτή.

Το 2015 η αιτούσα προ­χώ­ρησε στην τέλεση δεύ­τε­ρου γάμου και τα εισο­δή­ματα από τη μισθωτή εργασία της ανήλθαν στα 2.600,23 ευρώ με το επίδομα ανερ­γίας και του δεύ­τε­ρου συζύγου της από τη μισθωτή του εργασία στα 6.768,30 ευρώ, ενώ σήμερα η αιτούσα είναι άνεργη.

Περαι­τέρω απο­δεί­χθηκε ότι δια­θέ­τει στην κυριό­τητά της κατά ποσοστό 50% εξ αδιαι­ρέ­του ένα δια­μέ­ρι­σμα εμβαδού 81,50 τ.μ..

Το ακίνητο περι­ήλθε στην αιτούσα και τον πρώτο σύζυγό της έναντι τιμή­μα­τος 150.000 ευρώ, με δύο στε­γα­στικά δάνεια που έλαβαν ως συνο­φει­λέ­τες.

Το δια­μέ­ρι­σμα απο­τε­λεί την κύρια κατοι­κία της αιτού­σας, του συζύγου της και των δύο ανή­λι­κων τέκνων της και η αντι­κει­με­νική αξία του ανέρ­χε­ται στα 75.011,06 ευρώ.

Εχει επίσης στην κυριό­τητά της ένα αυτο­κί­νητο η αξία του οποίου δεν ξεπερνά τα 3.000 ευρώ.

Η απαί­τηση σήμερα της τρά­πε­ζας ανέρ­χε­ται στα 82.746,55 και 123.724,86 ευρώ αντί­στοιχα, ενώ για το πρώτο δάνειο έχει εκδοθεί σε βάρος της και του πρώην συζύγου διαταγή πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις υπα­γω­γής της αιτού­σας στις δια­τά­ξεις του Ν. 3869/2010, όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε και ισχύει με το Ν. 4161/2013 και το Ν. 4224/2013, καθόσον η τελευ­ταία έχει περιέλ­θει χωρίς δόλο σε κατά­σταση μόνιμης αδυ­να­μίας πληρωμής-των ληξι­πρό­θε­σμων χρεών της, τα οποία δεν ανε­λή­φθη­σαν εντός του τελευ­ταίου έτους πριν την υποβολή της αίτησης, ούτε περι­λαμ­βά­νο­νται στα εξαι­ρού­μενα της ρύθ­μι­σης χρέη.

Ρύθμισε τα χρέη της με μηνιαίες κατα­βο­λές ποσού 50 ευρώ επί 36 μήνες, οι οποίες θα ξεκι­νή­σουν το πρώτο δεκα­ή­μερο από τον επόμενο μήνα από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης, συμ­μέ­τρως δια­νε­μό­μενο μεταξύ των ανα­φε­ρό­με­νων στην αίτηση απαι­τή­σεων της τρά­πε­ζας.

Εξαιρεί από την εκποί­ηση το ποσοστό 50% εξ αδιαι­ρέ­του της αιτού­σας επί της κύριας κατοι­κίας της.

Της επι­βάλ­λει την υπο­χρέ­ωση να κατα­βάλ­λει για τη διάσωση του άνω μερι­δίου της επί της κύριας κατοι­κίας της μετά την πάροδο 37 μηνών από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης και εντός του πρώτου δεκαη­μέ­ρου εκάστου μηνός, μηνιαία δόση κεφα­λαίου ύψους 100,02 ευρώ για είκοσι πέντε (25) έτη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Σταύρος Πανα­γιω­τα­κό­που­λος.