Το ύστατο χαίρε στον Κάρολο Παπούλια – Κατ. Σακελλαροπούλου: Σήμερα αποχαιρετάμε έναν πιστό και ανυστερόβουλο υπηρέτη του τόπου μας

«Σήμερα απο­χαι­ρε­τάμε έναν πιστό και ανυ­στε­ρό­βουλο υπηρέτη του τόπου μας. Τον ευπα­τρίδη Ηπει­ρώτη, που δεν δελε­ά­στηκε ποτέ από τους πει­ρα­σμούς της εξου­σίας. Διέ­ψευσε έτσι, με το παρά­δειγμά του, όλους όσους εύκολα απα­ξιώ­νουν την πολι­τική, την εποχή του λαϊ­κι­σμού, κρα­τώ­ντας ατα­λά­ντευτα στη ζωή του και διδά­σκο­ντάς μας τον δρόμο της αρετής». Με αυτά τα λόγια, η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, απο­χαι­ρέ­τισε σήμερα το μεση­μέρι τον Κάρολο Παπού­λια, κατά τον επι­κή­δειό της στην εξόδιο ακο­λου­θία του πρώην Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας.

«Η προ­σή­λωσή του στο εθνικό συμ­φέ­ρον υπήρξε σταθερή και βιω­μα­τική» σημεί­ωσε η κα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, τονί­ζο­ντας, ανα­φε­ρό­μενη στην πολι­τική δια­δρομή του Κάρολου Παπού­λια, πως «πολι­τεύ­τηκε πάντα με την απο­στα­σιο­ποι­η­μένη αφο­σί­ωση που του έδινε το σπου­δαίο πλε­ο­νέ­κτημα να δια­κρί­νει καθαρά τη μεγάλη εικόνα της διπλω­μα­τίας και της πορείας της χώρας».

Ειδική αναφορά έκανε και στην θητεία του στην Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας κατά την περίοδο της οικο­νο­μι­κής κρίσης, λέγο­ντας πως «όταν ξέσπασε η οικο­νο­μική κρίση, αντέ­δρασε καίρια, με το σιωπηλό και δια­κρι­τικό του τρόπο, όπως λίγοι γνω­ρί­ζουν, βοη­θώ­ντας τη χώρα να σταθεί όρθια», αλλά και πως: «Τίμησε με το ήθος του και τη συμπε­ρι­φορά του τον ανώτατο πολι­τειακό θεσμό, προ­α­σπί­ζο­ντας με σθένος την κοι­νω­νική συνοχή και την εθνική ενότητα».

Ολό­κληρη η ομιλία της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας κατά την εξόδιο ακο­λου­θία του Κάρολου Παπού­λια είναι η εξής:

«Μεγα­λό­πρεπα βουνά, μικρές κοι­λά­δες, σκληροί χει­μώ­νες, σε αυτό το τοπίο της Ηπείρου γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε ο Κάρολος Παπού­λιας. Κι όπως ισχύει για όλους μας, η γενέ­τειρά του τον δια­μόρ­φωσε καθο­ρι­στικά. Με τα χωριά των μαστό­ρων, των ξυλο­γλυ­πτών, των αγιο­γρά­φων και των κτη­νο­τρό­φων, των ανθρώ­πων με το καθαρό βλέμμα που δεν έπαψε ποτέ να έχει στην καρδιά του κι εκείνοι να τον τιμούν με την ψήφο τους.

Ίσως η επι­βλη­τική φύση και η σιδε­ρέ­νια θέληση των χωρια­νών του να τον έκαναν λιγό­λογο και λιτό, μαχη­τικό και πεί­σμονα, αφο­σιω­μένο στις πεποι­θή­σεις του, στην κοι­νω­νική δικαιο­σύνη και την ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια. Απέ­φευγε τις κοσμι­κό­τη­τες, τις πολυ­τέ­λειες και τις ανού­σιες κου­βέ­ντες, «μες την πολλή συνά­φεια του κόσμου», όπως έλεγε ο Καβάφης. Στο ίδιο μικρό δια­μέ­ρι­σμα της Ασκλη­πιού, που ξεκί­νησε ως βου­λευ­τής, παρέ­μεινε μέχρι το τέλος. Ζώντας ανάμεσα στα βιβλία, που πάντα τον συντρό­φευαν, μαζί με την άλλη μεγάλη του αγάπη, τον αθλη­τι­σμό.

Η προ­σή­λωσή του στο εθνικό συμ­φέ­ρον υπήρξε σταθερή και βιω­μα­τική, από πολύ νωρίς. Πολέ­μησε για τα πιστεύω του από μαθητής του γυμνα­σίου και τη μάχη αυτή, για μια καλύ­τερη πατρίδα, δεν την εγκα­τέ­λειψε ποτέ. Στην Εθνική Αντί­σταση, στις φοι­τη­τι­κές οργα­νώ­σεις, στο ΠΑΚ και τον αγώνα κατά της δικτα­το­ρίας, στο  ΠΑΣΟΚ, στη Βουλή, στην Κυβέρ­νηση, στην Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας. Πολι­τεύ­τηκε πάντα με την απο­στα­σιο­ποι­η­μένη αφο­σί­ωση που του έδινε το σπου­δαίο πλε­ο­νέ­κτημα να δια­κρί­νει καθαρά τη μεγάλη εικόνα της διπλω­μα­τίας και της πορείας της χώρας. Δεν ξοδεύ­τηκε ποτέ στη λεπτο­μέ­ρεια, μένο­ντας επι­κε­ντρω­μέ­νος στα ουσιώδη και θεμε­λιώδη ζητή­ματα. Με τις παρεμ­βά­σεις του στο μεσα­να­το­λικό, τη συμβολή του στην εξο­μά­λυνση των στρα­τη­γι­κών αντι­θέ­σεων, τη συνεπή προ­ώ­θηση της περι­φε­ρεια­κής συνερ­γα­σίας και την έγκαιρη αντί­ληψη των συσχε­τι­σμών ισχύος στη διεθνή σκηνή, χάραξε μια πολυ­διά­στατη εξω­τε­ρική πολι­τική. Στον διάλογο με την Τουρκία είχε κάτι από το σκλη­ρο­τρά­χηλο των ηπει­ρώ­τι­κων βουνών και τον κοινό νου των παιδιών της Σαμα­ρί­νας. Το μνη­μό­νιο Παπού­λια – Γιλμάζ συνε­τέ­λεσε σημα­ντικά στη δια­σφά­λιση των ελλη­νι­κών συμ­φε­ρό­ντων και της ειρήνης στην περιοχή μας.

Στην Προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας, όταν ξέσπασε η οικο­νο­μική κρίση, αντέ­δρασε καίρια, με το σιωπηλό και δια­κρι­τικό του τρόπο, όπως λίγοι γνω­ρί­ζουν, βοη­θώ­ντας τη χώρα να σταθεί όρθια. Τίμησε με το ήθος του και τη συμπε­ρι­φορά του τον ανώτατο πολι­τειακό θεσμό, προ­α­σπί­ζο­ντας με σθένος την κοι­νω­νική συνοχή και την εθνική ενότητα.

Σήμερα απο­χαι­ρε­τάμε έναν πιστό και ανυ­στε­ρό­βουλο υπηρέτη του τόπου μας. Τον ευπα­τρίδη Ηπει­ρώτη, που δεν δελε­ά­στηκε ποτέ από τους πει­ρα­σμούς της εξου­σίας. Διέ­ψευσε έτσι, με το παρά­δειγμά του, όλους όσους εύκολα απα­ξιώ­νουν την πολι­τική, την εποχή του λαϊ­κι­σμού, κρα­τώ­ντας ατα­λά­ντευτα στη ζωή του και διδά­σκο­ντάς μας τον δρόμο της αρετής».