Ανακοίνωση της Ομάδας Γυναικών Ρόδου για την τραγική δολοφονία

Πριν λίγες μέρες γίναμε μάρ­τυ­ρες άλλης μιας τρα­γι­κής δολο­φο­νίας μιας νέας γυναί­κας, μιας νέας εκπαι­δευ­τι­κού, από τον πρώην σύντροφό της, αυτή τη φορά στη Ρόδο. Μιας εν ψυχρώ δολο­φο­νίας που συγκλό­νισε και δικαιο­λο­γη­μένα, όλη την κοι­νω­νία του νησιού, και όχι μόνο.

Η δολο­φο­νία αυτή, δυστυ­χώς, είναι μια ακόμα από τις όχι λίγες περι­πτώ­σεις, μόνο για το 2021.

Η Ομάδα Γυναι­κών Ρόδου, ως μέλος της Ομο­σπον­δίας Γυναι­κών Ελλάδας, δε θα μπο­ρούσε να μην κατα­δι­κά­σει το απο­τρό­παιο αυτό γεγονός, τη δολο­φο­νία μιας νέας γυναί­κας, όπως κατα­δι­κά­ζει και καταγ­γέλ­λει δια­χρο­νικά τη βία, την κακο­ποί­ηση, τη σεξουα­λική εκμε­τάλ­λευση, τις δολο­φο­νίες γυναι­κών. Όπως εκφρά­ζει την αλλη­λεγ­γύη της σε κάθε γυναίκα του μόχθου, θύμα της βίας στο χώρο δου­λειάς, εκεί όπου ζει, σπου­δά­ζει, αθλεί­ται, περνάει τον ελεύ­θερο χρόνο της. Εκφρά­ζουμε τη συμπα­ρά­στασή μας σε κάθε οικο­γέ­νεια που βιώνει την απάν­θρωπη απώλεια του δικού της ανθρώ­που.

Δε θα μπο­ρού­σαμε όμως και να μην προ­βλη­μα­τι­στούμε από το γεγονός ότι τέτοια περι­στα­τικά έχουν αρχίσει να παίρ­νουν τη μορφή χιο­νο­στι­βά­δας τον τελευ­ταίο καιρό. Και μιλάμε για την αύξηση της βίας, που φτάνει ακόμα και στο φόνο, όχι μόνο από άντρες απέ­να­ντι σε γυναί­κες, αλλά και από γυναί­κες απέ­να­ντι σε γυναί­κες, από εφήβους- έφηβες μεταξύ τους κλπ.

Αυτά τα τραγικά φαι­νό­μενα, όπως και οι πολυ­συ­ζη­τη­μέ­νες δολο­φο­νίες γυναι­κών, η σεξουα­λική κακο­ποί­ηση και ο βιασμός έχουν την ίδια πηγή. Απορ­ρέ­ουν από το «δίκαιο» που επι­βάλ­λει η σημε­ρινή εκμε­ταλ­λευ­τική κοι­νω­νία, τις αξίες που εκπο­ρεύ­ο­νται από την ίδια τη φύση της: την εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­που από άνθρωπο, τον ανε­λέ­ητο αντα­γω­νι­σμό, τον ατο­μι­σμό, τον εγω­ι­στικό τρόπο ζωής και σκέψης. Σε αυτό το έδαφος γενν­νιού­νται η αλα­ζο­νεία, η υπο­τί­μηση της φίλης ή του φίλου, του συνα­δέλ­φου, του συντρό­φου, η απα­ξί­ωση της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, η υπο­τί­μηση της ίδιας της ανθρώ­πι­νης ζωής και από τα δύο φύλα. Σε αυτό το έδαφος ανα­πτύσ­σο­νται συμπε­ρι­φο­ρές επι­θε­τι­κές και εχθρι­κές ακόμα και μεταξύ ανθρώ­πων που έχουν τις ίδιες έγνοιες, τα ίδια προ­βλή­ματα, τα ίδια συμ­φέ­ρο­ντα.

Δε μπο­ρούμε λοιπόν να μιλάμε για μεμο­νω­μένα περι­στα­τικά που οφεί­λο­νται απλά στην προ­βλη­μα­τική προ­σω­πι­κό­τητα του κάθε δράστη. Αντι­με­τω­πί­ζουμε ένα πρό­βλημα που η ρίζα του φτάνει πιο βαθιά, στην ανι­σό­τιμη θέση της γυναί­κας στη σημε­ρινή εκμε­ταλ­λευ­τική κοι­νω­νία. Η ανι­σό­τιμη αυτή θέση αποκτά όλο και πιο σύγ­χρο­νες εκφάν­σεις, όπως για παρά­δειγμα η πρωτιά στις ευέ­λι­κτες εργα­σια­κές σχέσεις. Στην ουσία της είναι μια ύπουλα καμου­φλα­ρι­σμένη, ψευ­δε­πί­γραφη «ισότητα» που εντεί­νει την εκμε­τάλ­λευση των γυναι­κών, με στόχο να εκτο­ξευ­τούν τα κέρδη των επι­χει­ρή­σεων. Οι γυναί­κες κατα­δι­κά­ζο­νται να ζουν με πολύ χει­ρό­τε­ρους όρους, γεγονός που εντεί­νει την ανι­σο­τι­μία τους. Οι δολο­φο­νίες, η σεξουα­λική

κακο­ποί­ηση και οι βιασμοί είναι συνεπώς το απο­τέ­λε­σμα και όχι η αιτία της ανι­σό­τι­μης θέσης της γυναί­κας στην εκμε­ταλ­λευ­τική κοι­νω­νία, η οποία συνεχώς οξύνει τις κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες.

Ας μην ψάχνουμε λοιπόν για ευθύνες σε λάθος μέρος. Δεν είναι το «πατριαρ­χικό σύστημα», ούτε η «τοξική αρρε­νω­πό­τητα» που ευθύ­νε­ται για αυτά τα φαι­νό­μενα, αλλά η σημε­ρινή εκμε­ταλ­λευ­τική κοι­νω­νία που δεν εκφρά­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργα­ζό­με­νων, αλλά της αστικής τάξης.

Φυσικά δε μπο­ρούμε να παρα­βλέ­ψουμε το γεγονός ότι η δια­παι­δα­γώ­γηση ενός ανθρώ­που από τα πρώτα παιδικά χρόνια παίζει ρόλο στο πώς θα εξε­λι­χθεί κάποιος και τι πατέρας, μάνα, σύζυγος, σύντρο­φος θα γίνει. Για τον ίδιο λόγο όμως δε μπο­ρούμε να παρα­βλέ­ψουμε ότι η δια­παι­δα­γώ­γηση ενός παιδιού, ενός νέου ανθρώ­που δεν είναι απο­κλει­στική, ατομική ευθύνη της οικο­γέ­νειας, δε γίνεται σε κοι­νω­νικό κενό.

Σε αυτή λοιπόν τη σημε­ρινή κοι­νω­νία, το παιδί, αγόρι ή κορίτσι, «δια­παι­δα­γω­γεί­ται» αντι­κρί­ζο­ντας μια εικόνα άθλια για τις εργα­ζό­με­νες γυναί­κες, με θέση υπο­βαθ­μι­σμένη, ανι­σό­τιμη, με και­νούρ­γιες εκφάν­σεις ανι­σο­τι­μίας, όσο κι αν καμου­φλά­ρε­ται με τέχνη η ψευ­δε­πί­γραφη «ισότητα» που άλλο δεν κάνει παρά να εντεί­νει τη γυναι­κεία εκμε­τάλ­λευση, με στόχο να εκτο­ξευ­τούν τα κέρδη των επι­χει­ρή­σεων.

Τούτη η ζοφερή εικόνα δεν μπορεί ν’ αλλάξει με ωραία λόγια για το πώς θα «έπρεπε» να είναι ένα ζευγάρι, δύο σύντρο­φοι, μια γυναίκα κι ένας άντρας. Για να φτιά­ξουμε ένα δια­φο­ρε­τικό είδος ανδρών αλλά και γυναι­κών επίσης, κορι­τσιών και αγοριών, που πραγ­μα­τικά θα ζουν μεταξύ τους με όρους αμοι­βαιό­τη­τας, σεβα­σμού και κατα­νό­η­σης, χρειά­ζε­ται να δια­μορ­φω­θούν δια­φο­ρε­τι­κές οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, πάνω στις οποίες θα ανθί­ζουν όχι αυτά τα απο­τρό­παια φαι­νό­μενα, αλλά η συλ­λο­γική προ­σπά­θεια των εργα­ζό­με­νων για τη δημιουρ­γία μιας καλύ­τε­ρης ζωής, τώρα και στο μέλλον. Δεν είναι μόνο υπο­κρι­τι­κές, αλλά και εξορ­γι­στι­κές οι κραυγές της κυβέρ­νη­σης και των κομ­μά­των που κινού­νται στις ράγες της ΕΕ, αφού με τη δική τους πολι­τική δημιουρ­γούν τις σημε­ρι­νές εφιαλ­τι­κές για τη ζωή όλων των εργα­ζό­με­νων, αλλά κυρίως των γυναι­κών, συν­θή­κες.

Τα περι­στα­τικά αυτά δεν πρό­κει­ται να αντι­με­τω­πι­στούν ριζικά αν δεν υπάρξει ολό­πλευρη κοι­νω­νική προ­στα­σία και στήριξη των γυναι­κών που, εκτός των άλλων, θα απο­τρέ­πει τους δράστες να δρουν ανε­νό­χλη­τοι.

Το ριζο­σπα­στικό γυναι­κείο κίνημα από την αρχή πήρε ξεκά­θαρη θέση:

Δεν απαι­τούμε μόνο την τιμωρία των δραστών από τη δικαιο­σύνη! Αυτή θα έπρεπε να είναι αυτο­νό­ητη.

Δυνα­μώ­νουμε το συλ­λο­γικό αγώνα για να διεκ­δι­κή­σουμε τη ζωή που έχουμε ανάγκη σήμερα, τον 21ο αιώνα, και τις κοι­νω­νι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που θα μας εξα­σφα­λί­ζουν όχι μόνο αξιο­πρεπή ζωή με δικαιώ­ματα αλλά και ισό­τι­μες σχέσεις συντρο­φι­κό­τη­τας.

Η Ομάδα Γυναι­κών Ρόδου εκφρά­ζει τα θερμά και ειλι­κρινή της συλ­λυ­πη­τή­ρια στην οικο­γέ­νεια και τους φίλους της νέας κοπέλας που έφυγε τόσο νωρίς και τόσο άδικα από τη ζωή.