Η αποχή στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν είναι πολιτική διαμαρτυρία

Άρθρο του Δήμου Μουτάφη, Δικηγόρου- Υπο­ψη­φίου

δημο­τι­κού Συμ­βού­λου

με την παρά­ταξη

“Ρόδος Δύναμη Πολιτών”, του Φώτη Χατζη­διά­κου

Είναι γνωστή η γενι­κό­τερη απο­γο­ή­τευση που επι­κρα­τεί σε σχέση με την πολι­τική ζωή της χώρας από το 2010 και μετά. Η δημο­σιο­νο­μική αστά­θεια, η πολι­τική ανα­σφά­λεια και κυρίως η κατα­κό­ρυφη πτώση του επι­πέ­δου ζωής και καθη­με­ρι­νό­τη­τας, έχουν απο­γοη­τεύ­σει πλήρως τον μέσο Έλληνα πολίτη.

Η απο­γο­ή­τευση αυτή βρήκε δύο διε­ξό­δους. Αφενός μεν την αποχή του από τα εκλο­γικά του δικαιώ­ματα και αφε­τέ­ρου την στροφή του προς ακραίες πολι­τι­κές επι­λο­γές, τις οποίες υπό φυσιο­λο­γι­κές συν­θή­κες ούτε καν θα γνώριζε, πόσο μάλλον θα ενέ­κρινε. Οι ακραίες πολι­τι­κές επι­λο­γές, δεν με απα­σχο­λούν και δεν θα με απα­σχο­λή­σουν και στο παρόν κείμενο. Αυτό γιατί ακόμα και έτσι, δεν παύει η δημο­κρα­τική έκφραση και η εκπρο­σώ­πηση, γεγονός που στους δύσκο­λους αυτούς καιρούς παρα­μέ­νει κρίσιμο και ζωτικής σημα­σίας.

Αντί­θετα θέλω να επι­κε­ντρωθώ και να εστιάσω στο ζήτημα της πολι­τι­κής αποχής. Όχι όμως της αποχής από τις εκλογές της κεντρι­κής σκηνής. Σκοπός μου είναι να επι­ση­μάνω στις δια­φο­ρές που υπάρ­χουν μεταξύ της αποχής από την κεντρική πολι­τική σκηνή (βου­λευ­τι­κές εκλογές) και της αποχής από τις εκλογές της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Το φαι­νό­μενο της αποχής από τα εκλο­γικά καθή­κο­ντα, ως ένδειξη δια­μαρ­τυ­ρίας, έχει διάρ­κεια ζωής ίση με αυτή της δημο­κρα­τίας. Στις σύγ­χρο­νες δημο­κρα­τίες έχει απα­γο­ρευ­τεί θεσμικά. Έτσι σήμερα, η αποχή από της εκλογές δεν παρα­μέ­νει άνευ συνε­πειών. Αντί­θετα (έστω και τυπικά) επι­φέ­ρει κάποιες μικρής σημα­σίας διοι­κη­τι­κές κυρώ­σεις. Με τον τρόπο αυτό το κράτος προ­σπα­θεί να μειώσει τα φαι­νό­μενα αποχής. Πρέπει μάλιστα να επι­ση­μαν­θεί το γεγονός ότι οι εν λόγω κυρώ­σεις δεν εμφα­νί­στη­καν το πρώτον κατά την περίοδο της οικο­νο­μι­κής ύφεσης, οπότε και η αποχή εμφά­νισε τα μεγα­λύ­τερα ποσοστά της. Αντί­θετα η κορύ­φωση αυτών έγινε την δεκα­ε­τία του 1980, όπου ο κόσμος, νιώ­θο­ντας ακόμα την κατα­πί­εση του δικτα­το­ρι­κού καθε­στώ­τος, κυριο­λε­κτικά διψούσε για εκλογές.

Σήμερα δυστυ­χώς, φτάσαμε στο σημείο μεγάλο μέρος του εκλο­γι­κού σώματος να αδια­φο­ρεί για τα πολι­τικά τεκτε­νό­μενα και συνα­κό­λουθα να μην συμ­με­τέ­χει σε κάθε μορφής εκλογές. Η συμπε­ρι­φορά αυτή δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί απλά ως φαι­νό­μενο, αλλά ως πολι­τική επιλογή, ισόβαρη με την επιλογή κόμ­μα­τος. Δυστυ­χώς όμως το φαι­νό­μενο αυτό μετα­φέ­ρε­ται ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΟΜΕΝΟ και στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, με απο­τε­λέ­σματα κατα­στρο­φικά για τις τοπικές κοι­νω­νίες.

Κατά τρόπο εσφαλ­μένο, η αποχή από την κεντρική πολι­τική σκηνή, μετα­φέ­ρε­ται και στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, ως παρά­πονο, κατά της γενι­κό­τε­ρης κατά­στα­σης της χώρας και ως μομφή κατά των κυβερ­νώ­ντων αυτήν. Πιστεύ­ο­ντας ότι θα τιμω­ρή­σει τους πολι­τι­κούς και το πολι­τικό σύστημα ο δημότης έχει σκοπό να απόσχει των εκλο­γι­κών του καθη­κό­ντων, ώστε να εκφρα­στεί πολι­τικά. Έτσι φτά­νο­ντας στο σημείο να μην ψηφίζει για το δημο­τικό συμ­βού­λιο και για την τοπική κοι­νό­τητα, θεωρεί ότι αντι­στέ­κε­ται και δια­μαρ­τύ­ρε­ται.

Όμως η κίνηση αυτή, έρχεται σε πλήρη αντί­θεση με τον πυρήνα και την πεμ­πτου­σία των αυτο­διοι­κη­τι­κών εκλογών. Σκοπός αυτών δεν είναι η επιλογή πολι­τι­κού συστή­μα­τος, οικο­νο­μι­κού μοντέ­λου ή εν γένει κρα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης. Αντί­θετα οι αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, απο­τε­λώ­ντας την ουσια­στι­κό­τερη μορφή της δημο­κρα­τι­κής έκφρα­σης, έχουν ως σκοπό την συλ­λο­γική συμ­με­τοχή για την επίλυση των πιο άμεσων, μικρών ή μεγάλων ζητη­μά­των και των προ­βλη­μά­των που εμφα­νί­ζο­νται συνεχώς στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών. Επι­πλέον, η ενί­σχυση της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, δια­σφα­λί­ζει την ανε­ξαρ­τη­σία μίας μικρής κοι­νω­νίας, της δίνει φωνή διεκ­δί­κη­σης και συν­δρά­μει στην πρόοδο και την βελ­τί­ωσή της. Έτσι η δυνα­μική της μικρής κοι­νω­νίας μπορεί να βγει στο προ­σκή­νιο, με την επιλογή ανθρώ­πων προ­ερ­χό­με­νων από αυτήν και θα λογο­δο­τούν άμεσα στους πολίτες που τους επέ­λε­ξαν.

Από τα ανωτέρω καθί­στα­ται σαφές, ότι οποια­δή­ποτε παρο­μοί­ωση των αυτο­διοι­κη­τι­κών με τις πολι­τι­κές εκλογές είναι λαν­θα­σμένη, καθώς αυτές δια­φέ­ρουν ουσιω­δώς. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να έχουν και την ίδια αντι­με­τώ­πιση σε σχέση με την αποχή. Η αποχή στις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές δεν είναι πολι­τική επιλογή. Απέ­χο­ντας από τις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλογές, ο πολίτης δεν δηλώνει την δια­μαρ­τυ­ρία του. Χάνει την ευκαι­ρία του, να έρθει σε άμεση επαφή με τα προ­βλή­ματα του τόπου του και να τα αντι­με­τω­πί­σει.

Ως μέλος της δημο­τι­κής παρά­τα­ξης «ΡΟΔΟΣ ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΛΙΤΩΝ”, με υπο­ψή­φιο Δήμαρχο τον Φώτη Χατζη­διάκο, νιώθω την ανάγκη συμ­με­το­χής των πολιτών στις δημο­τι­κές εκλογές και γενι­κό­τερα στα δημο­τικά τεκτε­νό­μενα, πιο επι­τα­κτική από ποτέ. Το μοντέλο διοί­κη­σης που η παρά­ταξή μας θέλει να φέρει στον Δήμο της Ρόδου, βασί­ζε­ται απο­κλει­στικά στην συμ­με­τοχή των πολιτών στην επίλυση των κοινών προ­βλη­μά­των. Αυτοί γνω­ρί­ζουν καλύ­τερα από όλους μας, τα προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και θέλουμε να σταθούν δίπλα μας, τόσο στην επι­σή­μανση όσο και στην επίλυσή τους. Για μας είναι βασική αρχή ότι κανένας δεν περισ­σεύει.

Αντί­θετα έχουμε ανάγκη όλους τους πολίτες, τις σκέψεις, τις γνώσεις, τις ιδέες τους ώστε μαζί να πορευ­τούμε στον δημόσιο βίο και μαζί να φέρουμε το νησί μας στην εικόνα που όλοι ονει­ρευό­μα­στε. Η συμ­με­τοχή αυτή πρέπει να ξεκι­νή­σει ήδη από το στάδιο των αυτο­διοι­κη­τι­κών εκλογών, με την έκφραση των πολιτών και την συμ­με­τοχή τους σε αυτές. Θα είναι το πρώτο βήμα, του κοινού δρόμου που όλοι μαζί στη συνέ­χεια θα ακο­λου­θή­σουμε. Για το λόγο αυτό, είναι επι­βε­βλη­μένη η συμ­με­τοχή τους στις εκλογές, όπως θα είναι και στην μετέ­πειτα πορεία για το καλό του τόπου μας.