ΠΣΑΠ: Επιστολή σε Μητσοτάκη και Αυγενάκη για την F.L.

Ούτε την Πα­ρα­σκευή συ­ζη­τή­θη­κε στην Επι­τρο­πή Λοι­μω­ξιο­λό­γων το αί­τη­μα της Ένω­σης S.L.2-F.L. για επι­στρο­φή των ΠΑΕ της Football League στις ομα­δι­κές προ­πο­νή­σεις.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη εξέ­λι­ξη έφερε την αντί­δρα­ση του ΠΣΑΠ, ο οποί­ος έστει­λε την ακό­λου­θη επι­στο­λή στον Πρω­θυ­πουρ­γό Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη και τον υφυ­πουρ­γό Αθλη­τι­σμού Λευ­τέ­ρη Αυ­γε­νά­κη:

«Αξιό­τι­μοι κύ­ριοι.

Θα θέ­λα­με να σας θυ­μί­σου­με πως ο αθλη­τι­σμός είναι το με­γα­λύ­τε­ρο αντι­ρα­τσι­στι­κό κί­νη­μα στον κόσμο. Μπο­ρούν να συ­νυ­πάρ­ξουν και να συ­νερ­γα­στούν άν­θρω­ποι δια­φο­ρε­τι­κής ηλι­κί­ας, εθνι­κό­τη­τας, θρη­σκεί­ας, φύλου ή χρώ­μα­τος.

Ο αθλη­τι­σμός είναι εκεί­νος που μά­χε­ται ενά­ντια στις δια­κρί­σεις και την αδι­κία. Στην χώρα μας όμως με την κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή που ασκεί­τε στον αθλη­τι­σμό κά­νε­τε εκα­το­ντά­δες επαγ­γελ­μα­τί­ες αθλη­τές της Football League και όχι μόνο να βιώ­νουν όλα τα πα­ρα­πά­νω στο πετσί τους, πιο έντο­να από ποτέ. Βλέ­πουν τους συ­να­δέλ­φους τους να ερ­γά­ζο­νται κα­νο­νι­κά (και σωστά) ενώ οι ίδιοι δυ­στυ­χώς όχι, πα­ρό­τι τη­ρεί­τε από όλους το ίδιο υγειο­νο­μι­κό πρω­τό­κολ­λο.

Γι­νό­μα­στε κα­θη­με­ρι­νά μάρ­τυ­ρες στην λει­τουρ­γία όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρων κλά­δων, που στην πράξη δεν εφαρ­μό­ζουν ούτε τα μισά μέτρα πρό­λη­ψης και προ­στα­σί­ας σε σχέση με τον δικό μας. Ο κο­ρω­νο­ϊ­ός είναι εδώ και αυτό δεν το αμ­φι­σβη­τεί κα­νείς, αλλά δεν γί­νε­ται να ακου­μπά­ει μόνο τους “αδύ­να­μους”. Τρα­ντα­χτά πα­ρα­δείγ­μα­τα είναι οι απο­φά­σεις σας για τα πρω­τα­θλή­μα­τα της Football League και της Α’ Εθνι­κής γυ­ναι­κών, που ακρο­βα­τούν στα όρια της πρό­κλη­σης.

Το πρώτο είναι το μο­να­δι­κό επαγ­γελ­μα­τι­κό πρω­τά­θλη­μα, όχι μόνο στην Ελ­λά­δα αλλά και σε όλη την Ευ­ρώ­πη, που όχι μόνο δεν έχει αρ­χί­σει καν, αλλά και δεν διε­ξά­γο­νται ούτε οι απα­ραί­τη­τες προ­πο­νή­σεις. Το δεύ­τε­ρο είναι το μο­να­δι­κό εθνι­κό πρω­τά­θλη­μα Α’ κα­τη­γο­ρί­ας που επί­σης δεν έχει σχε­τι­κή άδεια, πα­ρό­τι την ίδια στιγ­μή οι αθλή­τριες εκ­προ­σω­πούν και την Εθνι­κή μας Ομάδα. Να μην ξε­χνά­με πως λί­γους μήνες πριν ζή­σα­με την με­γα­λύ­τε­ρη ντρο­πή του σύγ­χρο­νου αθλη­τι­σμού, όταν η Εθνι­κή Ομάδα γυ­ναι­κών ανα­γκά­στη­κε να αγω­νι­στεί σε επί­ση­μο αγώνα με την αντί­στοι­χη της Γερ­μα­νί­ας εν μέσω απα­γό­ρευ­σης προ­πο­νή­σε­ων και χωρίς κα­νείς σας να σκε­φτεί πόσο επι­κίν­δυ­νο ήταν όλο αυτό.

Πλέον βρι­σκό­μα­στε στα όρια της ψυ­χι­κής κα­τάρ­ρευ­σης, από την συ­νε­χό­με­νη κο­ροϊ­δία που ει­σπράτ­του­με από την κυ­βέρ­νη­σή σας. Το αί­τη­μά μας για να μας επι­τρα­πούν οι ομα­δι­κές προ­πο­νή­σεις συ­νε­χώς με­τα­φέ­ρε­τε από εβδο­μά­δα σε εβδο­μά­δα.

Η Πα­ρα­σκευή γί­νε­ται Τρίτη, η Τρίτη Πέμ­πτη, η Πέμ­πτη Πα­ρα­σκευή και πάλι από την αρχή. Δεν θέ­λου­με να πι­στέ­ψου­με πως δεν κα­τα­λα­βαί­νε­τε την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα του επαγ­γέλ­μα­τός μας, καθώς σας την έχου­με θίξει επα­νει­λημ­μέ­να. Δεν θέ­λου­με να πι­στέ­ψου­με πως δεν κα­τα­λα­βαί­νε­τε πως εμείς στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν σας ζη­τά­με να λει­τουρ­γή­σου­με τώρα, αλλά να μας δοθεί το δι­καί­ω­μα να μπο­ρέ­σου­με να προ­ε­τοι­μα­στού­με ώστε να εί­μα­στε έτοι­μοι να λει­τουρ­γή­σου­με ένα μήνα μετά. Δεν θέ­λου­με να πι­στέ­ψου­με πως δεν ανα­γνω­ρί­ζε­τε ότι παι­χνί­δι είναι το πο­δό­σφαι­ρο και όχι οι ζωές μας, στα­μα­τή­στε λοι­πόν να παί­ζε­τε με αυτές.

Για να κα­τα­λα­βαί­νε­τε και το μέ­γε­θος της τα­λαι­πω­ρί­ας που βιώ­νου­με ο ένας μήνας μετά ση­μαί­νει πως θα αγω­νι­στού­με ξανά σε επί­ση­μο αγώνα πε­ρί­που ένα χρόνο ύστε­ρα από την περ­σι­νή δια­κο­πή του πρω­τα­θλή­μα­τός μας. Αν όλη αυτή η απάν­θρω­πη αντι­με­τώ­πι­ση συμ­βαί­νει στον επαγ­γελ­μα­τι­κό αθλη­τι­σμό, τρο­μά­ζου­με και μόνο στην σκέψη τι θα προ­κύ­ψει στον ερα­σι­τε­χνι­κό αθλη­τι­σμό. Δυ­στυ­χώς κάθε μέρα απο­δει­κνύ­ε­ται πως στε­ρεί­στε σχε­δί­ου στην επα­νεκ­κί­νη­ση του αθλη­τι­σμού. Στην Γ’ Εθνι­κή με τους χι­λιά­δες των πο­δο­σφαι­ρι­στών που πε­ρι­μέ­νουν να διεκ­δι­κή­σουν τα όνει­ρα τους, με τους χι­λιά­δες αθλη­τές των υπο­λοί­πων αθλη­μά­των που μπρο­στά τους υπάρ­χει μόνο σκο­τά­δι, με τα παι­διά μας στις ακα­δη­μί­ες που πα­ρό­τι μπο­ρούν να κα­θί­σουν στο ίδιο θρα­νίο με τον φίλο τους, δεν μπο­ρούν να παί­ξουν και να προ­πο­νη­θούν μαζί του. Ξε­χνά­τε πως βρί­σκο­νται στην πιο ευαί­σθη­τη και κομ­βι­κή στιγ­μή της ηλι­κί­ας τους και την ώρα της δια­μόρ­φω­σης του χα­ρα­κτή­ρα τους, εσείς τους μπο­λιά­ζε­τε την συ­νή­θεια της προ­κα­τά­λη­ψης ως κάτι φυ­σιο­λο­γι­κό.

Ο αθλη­τι­σμός είναι ο μόνος που από τα αρ­χαία χρό­νια ύψωνε το ανά­στη­μά του και στα­μα­τού­σε τα τύ­μπα­να του πο­λέ­μου. Το ίδιο θα μπο­ρού­σε να κάνει και τώρα, ως μια διέ­ξο­δο στον άν­θρω­πο κάθε ηλι­κί­ας για την αντι­με­τώ­πι­ση των ψυ­χι­κών επι­πτώ­σε­ων του δύ­σκο­λου δια­στή­μα­τος που βιώ­νει η αν­θρω­πό­τη­τα.

Εμάς πάντα θα μας βα­σα­νί­ζει ένα “ΓΙΑΤΙ”. Γιατί δεν τον εκ­με­ταλ­λευό­μα­στε».