Σοφία Μπεκατώρου: «Του είπα “όχι”, αλλά ασέλγησε πάνω μου»

Η Σοφία Μπε­κα­τώ­ρου για δεύτερη φορά μέσα σε σύντομο χρονικό διά­στημα μιλά για την σεξουα­λική παρε­νό­χληση που είχε δεχθεί σε ηλικία 21 ετών από παρά­γο­ντα της Ομο­σπον­δίας. Τώρα η 43χρονη Ολυ­μπιο­νί­κης της ιστιο­πλο­ΐας μίλησε με ανα­τρι­χια­στι­κές λεπτο­μέ­ρειες για εκείνες τις στιγμές που σημά­δε­ψαν την ζωή της.

Η Μπε­κα­τώ­ρου μετείχε στην δια­δι­κτυακή ημερίδα, με θέμα «Start to Talk/Σπάσε τη Σιωπή – Μίλησε, Μην Ανέ­χε­σαι», που διορ­γά­νωσε το υφυ­πουρ­γείο Αθλη­τι­σμού, στο πλαίσιο του προ­γράμ­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Ευρώπης για την «Προ­στα­σία των Παιδιών στον Αθλη­τι­σμό».

Δια­βά­στε τι είπε:

«Κάποια στιγμή όπως μιλά­γαμε με τον Χ γύρισα και με φίλησε. Εγώ πάγωσα, δεν ήξερα πώς να αντι­δράσω, δεν περί­μενα ποτέ να κάνει μία τέτοια κίνηση.

Για μένα ο Χ αντι­προ­σώ­πευε το πατρικό πρότυπο, ήταν ένας άνθρω­πος που επι­τέ­λους δεν μας πολε­μούσε μέσα στην Ομο­σπον­δία και ήθελε το καλό μας, σκέ­φτηκα.

Συνέ­χισα να προ­χω­ράω με ταχύ­τερο ρυθμό κάνο­ντας πως δεν κατά­λαβα ότι συνέβη, αν και του το ανέφερα λέγο­ντάς του ότι δεν περί­μενα ποτέ μία τέτοια κίνησή του.

Φτά­νο­ντας στο ξενο­δο­χείο μας, στο ασανσέρ πριν πάει στο δωμάτιό του, μου ζήτησε να τον ακο­λου­θήσω.

Εγώ αρνή­θηκα και πήγα να κλείσω την πόρτα. Εκείνος πάντα ευγε­νικά και με χαμό­γελο με ρώτησε αν τον φοβάμαι και τότε του απά­ντησα πως όχι, αλλά ότι δεν υπήρχε λόγος να πάω μαζί στο δωμάτιό του. Εκείνος προ­σπα­θώ­ντας να με πείσει, με δια­βε­βαί­ωσε ότι δεν πρό­κει­ται να κάνει κάτι ερωτικό, απλά να συζη­τή­σουμε.

Ήξερε όμως πώς να μου μιλήσει και πώς να με ηρε­μή­σει και να με κάνει να ρίξω τις άμυνές μου. Και όταν αυτό έγινε, τότε άρχισε να ασελγεί εις βάρος μου. Προ­σπά­θησε να τον απωθήσω, να του δείξω ότι δεν υπάρχει αμοι­βαία επι­θυ­μία, θεω­ρώ­ντας ότι θα το σεβα­στεί.

Του είπα “όχι”, του επα­νέ­λαβα ότι δεν θέλω να προ­χω­ρήσω και εκείνος με ψεύτικα γλυ­κό­λογα έλεγε ότι δεν είναι τίποτα κάνο­ντας χιούμορ. Έλεγε ότι θα στα­μα­τή­σει αν δεν το θέλω, όμως δεν στα­μά­τησε ό,τι κι αν του έλεγα. Κλαμένη και ντρο­πια­σμένη έφυγα από το δωμάτιο όταν αυτός ολο­κλή­ρωσε και σηκώ­θηκε από πάνω μου.

Γύρισα στο δωμάτιό μου όπου η συνα­θλή­τριά μου κοι­μό­ταν ανυ­πο­ψί­α­στη. Έκανα μπάνιο, ένιωθα βρώμικη, εξα­ντλη­μένη, ταπει­νω­μένη και ανίκανη να υπε­ρα­σπι­στώ τα δικαιώ­ματά μου. Ενώ είχαμε μόλις απο­κτή­σει το δικαί­ωμα στο όνειρο με την Αιμιλία, αν εγώ μιλούσα για ό,τι μου συνέβη, μπορεί αυτό να κατέρ­ρεε.

Δεν μπο­ρούσα να δια­χει­ρι­στώ αυτό το συναί­σθημα και δεν μπο­ρούσα να το μοι­ρα­στώ με την ομάδα μου γιατί μπορεί να μας δίχαζε. Η ομάδα μας, που συμπε­ρι­λάμ­βανε και την ανδρική, βρι­σκό­ταν πάντα σε ένα λεπτό σχοινί ισορ­ρο­πίας και δεν υπήρχαν δυνατοί δεσμοί που θα μπο­ρούσα να με κάνουν να μιλήσω ανοιχτά.

Ο δε προ­πο­νη­τής μας ήταν 25 χρονών, αρκετά συναι­σθη­μα­τι­κός και άπειρος σε θέματα δια­χεί­ρι­σης κρίσεων. Επίσης, τότε, δεν είχαμε κάποια συνερ­γα­σία με αθλη­τική ψυχο­λόγο και φυσικά δεν θα μιλούσα ποτέ στους γονείς μου, γιατί θα με στα­μά­τα­γαν από την ιστιο­πλοΐα.

Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω και να κάνω ότι δεν συνέβη τίποτα. Έκλαψα πολύ και όταν ξύπνησα άρχισα μία παρά­σταση που έληξε μέχρι και πριν από λίγο καιρό.

Με πολλή δουλειά, θερα­πεία και ανάλυση κατά­φερα να αναλάβω το βάρος της ευθύνης μου, το να μην μιλήσω τότε, ώστε να απο­μα­κρυν­θεί αυτός ο παρά­γο­ντας εκτός αθλη­τι­κών χωρών. Αυτός ο μισάν­θρω­πος που δεν είχε όρια, εκμε­ταλ­λεύ­τηκε κατα­στά­σεις, την συναι­σθη­μα­τική μου ευφορία και την προ­σή­λωση στο στόχο μου. Εκμε­ταλ­λεύ­τηκε την αδυ­να­μία της ομάδας μας, γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπήρχε μεγάλη συνοχή και δύναμη, την θεσμική του θέση, ώστε να ικα­νο­ποι­ή­σει το αρρω­στη­μένο του ένστι­κτο.

Ο μόνος στον οποίο κατά­φερα να ανοιχτώ ήταν ο δεσμός που δια­τη­ρούσα τότε, από τον οποίο επίσης ζήτησα να μην αντι­δρά­σει, καθώς ήταν κι αυτός αθλητής.

Ο Χ ουδέ­ποτε δήλωσε μετά­νοια ή άλλαξε τον τρόπο που λει­τουρ­γούσε. Με την αλλαγή της στάσης μου και την ψυχρό­τητα μου έγινε ειρω­νι­κός και σε γενικές γραμμές αμφι­σβή­τησε τις ικα­νό­τη­τες και τις επι­δό­σεις μου, σε κάθε δυνατή ευκαι­ρία, λέγο­ντας ότι οι νεό­τε­ροι αθλητές πρέπει να έχουνε πλέον ευκαι­ρίες και όχι αυτοί των οποίων η καριέρα τους βρί­σκε­ται στην δύση της.

Την νοο­τρο­πία αυτή υιο­θέ­τησε από το 1999 μέχρι το 2019. Στο διά­στημα αυτό έχω πετύχει τις περισ­σό­τε­ρες δια­κρί­σεις για την χώρα μας στην ιστιο­πλοΐα, έχοντας όμως χάσει το σημα­ντι­κό­τερο αγαθό ως προ­σω­πι­κό­τητα: την αγάπη προς τον εαυτό μου».