ΠΑΣΑΠ: «Δεν μας υπολογίζετε»

Ανοι­χτή επι­στο­λή προς κάθε εν­δια­φε­ρό­με­νο με τίτλο «Το βόλεϊ και οι ζωές» έστει­λε ο ΠΑΣΑΠ, το συν­δι­κα­λι­στι­κό όρ­γα­νο των αθλη­τών και των αθλη­τριών του βόλεϊ.

Ανα­λυ­τι­κά η επι­στο­λή:

«Αγα­πη­τοί/ες συ­μπο­λί­τες και συ­να­γω­νι­στές στην πιο με­γά­λη μάχη του και­ρού μας. Επι­λέ­γου­με αυτή την προ­σφώ­νη­ση και απευ­θυ­νό­μα­στε προς όλους, γιατί αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πλή­ρως σε ποιό πε­ρι­βάλ­λον και υπό ποιές συν­θή­κες δια­τυ­πώ­νου­με τις ανη­συ­χί­ες και τα αι­τή­μα­τά μας.

Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι εσείς της πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας κα­λεί­στε να αντι­με­τω­πί­σε­τε έναν εχθρό που δεν γνω­ρί­ζε­τε, με τρό­πους που ανα­κα­λύ­πτε­τε στην πο­ρεία, για να προ­φυ­λά­ξε­τε όλους εμάς. Πα­ράλ­λη­λα, ότι προ­σπα­θεί­τε να κρα­τή­σε­τε ζω­ντα­νή την οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, μέρος της οποί­ας είναι και ο αθλη­τι­σμός. Αλλά εδώ που τα λέμε, στην πε­ρί­πτω­ση του αθλη­τι­σμού το έχετε κάνει με τρόπο που αφή­νει στο πε­ρι­θώ­ριο με­γά­λες ομά­δες επαγ­γελ­μα­τιών και μη επαγ­γελ­μα­τιών. Είναι απο­λύ­τως κα­τα­νοη­τό ότι δε μπο­ρού­σα­τε να μην ‘’ανοί­ξε­τε’’ τη Super League 1, γιατί η οι­κο­νο­μι­κή και πο­λι­τι­κή ζημιά θα ήταν δυ­σβά­στα­χτη. Κα­τα­νο­ού­με ότι το ίδιο πρά­ξα­τε και με την Basket League, γιατί εγκαί­ρως πίεσε. Είναι σαφές ότι δε γί­νε­ται να ανοί­ξε­τε τα πάντα, δεν εί­μα­στε πα­ρά­φρο­νες, ούτε ζούμε σε άλλον πλα­νή­τη. Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ,όμως, ότι όπου φτω­χός κι η μοίρα του.

Δυ­στυ­χώς, η Volley League έχο­ντας προ­τεί­νει υγειο­νο­μι­κό πρω­τό­κολ­λο και έχο­ντας εξα­σφα­λί­σει συ­νε­χείς ελέγ­χους με test στα πρό­τυ­πα των πρω­τα­θλη­μά­των που συ­νε­χί­ζο­νται, δε μπό­ρε­σε να σας πεί­σει-πιέ­σει. Μετά από ένα μήνα θέ­λου­με να ακού­σε­τε τις ανη­συ­χί­ες μας, γιατί οι επαγ­γελ­μα­τί­ες του βόλεϊ βρι­σκό­μα­στε στο τρα­γι­κό ση­μείο να σω­θού­με από τον Covid-19, αλλά να δια­λυ­θού­με από την οι­κο­νο­μι­κή ανέ­χεια και την πλήρη απρα­ξία. Μαζί μας και το βόλεϊ στο σύ­νο­λό του. Ζη­τά­με με όλη τη δύ­να­μη της φωνής μας να μπού­με άμεσα σε δια­δι­κα­σία επα­νέ­ναρ­ξης με όποιες προ­σθή­κες κρί­νε­τε σε όσα σας έχουν προ­τα­θεί από τις αρ­μό­διες αρχές του αθλή­μα­τος μας. ΔΕΝ ΑΝΤΕ­ΧΟΥ­ΜΕ ΑΛΛΟ. Η αθλη­τι­κή μας ζωή είναι ορι­σμέ­νου χρό­νου, ελά­χι­στων απο­λα­βών και πλέον την έχετε βάλει σε ανα­στο­λή ΑΒΑ­ΣΤΑ­ΧΤΗ. Κι εμείς ,όπως και όλοι οι πο­λί­τες, ανη­συ­χού­με για τους συγ­γε­νείς μας, τους εαυ­τούς μας , τους φί­λους μας. Δεν επι­θυ­μού­με ούτε να σκο­τώ­σου­με κα­νέ­ναν, ούτε να αυ­το­κτο­νή­σου­με με­τα­φέ­ρο­ντας τον ιό. Απαι­τού­με όμως να επι­βιώ­σου­με. Κι εμείς και το άθλη­μά μας. Θέ­λου­με χρο­νο­διά­γραμ­μα και επα­νεκ­κί­νη­ση επα­νε­κτι­μώ­ντας όλα τα δε­δο­μέ­να. Εμείς θα τη­ρή­σου­με όσα ζη­τή­σε­τε. Μην αφή­νε­τε το βόλεϊ να πε­θά­νει (σε εθνι­κό και συλ­λο­γι­κό επί­πε­δο) επει­δή απλώς δεν έχου­με διοι­κη­τι­κά εξί­σου δυ­να­τή φωνή και επιρ­ροή με άλ­λους.

Ταυ­τό­χρο­να, απευ­θυ­νό­μα­στε στις δικές μας αρ­μό­διες αρχές. Στη Λίγκα και στην ΕΟΠΕ. Μαζί ας δώ­σου­με τη λύση, θω­ρα­κί­ζο­ντας τους όρους διε­ξα­γω­γής των πρω­τα­θλη­μά­των μας, ξα­να­βά­ζο­ντας με κα­νό­νες άν­δρες, γυ­ναί­κες, Εθνι­κές Ομά­δες και ηλι­κια­κά κλι­μά­κια στο γή­πε­δο. Στα­δια­κά και με πρό­γραμ­μα. Δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με πότε θα μας θυ­μη­θούν. Πρέ­πει εμείς να τους θυ­μί­σου­με την πα­ρου­σία μας και την υπευ­θυ­νό­τη­τά μας. Επαγ­γελ­μα­τί­ες αθλη­τές και προ­πο­νη­τές, ερα­σι­τέ­χνες, αθλή­τριες, παι­διά εί­μα­στε όλοι κλει­σμέ­νοι στα σπί­τια μας σα­πί­ζο­ντας, ανή­μπο­ροι να ζη­τή­σου­με να προ­πο­νη­θού­με και να παί­ξου­με με όρους και κα­νό­νες. Εμείς δεν έχου­με καν σω­μα­τι­κή επαφή. Εί­μα­στε λι­γό­τε­ροι. Πιο ελεγ­χό­με­νοι. Αν δεν κι­νη­το­ποι­η­θού­με, αν δεν ορ­γα­νω­θού­με, αν δεν τους πεί­σου­με, θα τε­λειώ­σου­με. Όλοι μαζί, ελάτε να δου­λέ­ψου­με. Το μέ­λη­μά σας δεν γί­νε­ται πια να είναι τα λεφτά που θα πάνε στα σω­μα­τεία. Ο αγώ­νας δεν είναι προ­ε­κλο­γι­κός. Είναι αγώ­νας επι­βί­ω­σης. Για μια φορά ας εί­μα­στε ενω­μέ­νοι και σο­βα­ροί. Για να μας πά­ρουν στα σο­βα­ρά.

Η Volley League μπο­ρεί και πρέ­πει άμεσα να δεί­ξει το δρόμο. Και να ακο­λου­θή­σουν με χρο­νο­διά­γραμ­μα όλοι οι υπό­λοι­ποι. Τη στιγ­μή που το πρό­βλη­μα της χώρας μοιά­ζει να είναι απο­κλει­στι­κά η εστί­α­ση και το εμπό­ριο (εκεί που έτσι κι αλ­λιώς θα υπάρ­χει συ­νω­στι­σμός), εμείς που και απο­στά­σεις τη­ρού­με και τεστ κά­νου­με και χωρίς κόσμο θα παί­ζου­με, εί­μα­στε εντε­λώς εκτός κά­δρου. Ζη­τά­με να μπού­με στο κάδρο.

Γιατί αν πε­θά­νει ο αθλη­τι­σμός, θα πε­θά­νει η κοι­νω­νία. Μα­κρο­πρό­θε­σμα πολ­λοί/πολ­λές θα εγκα­τα­λεί­ψουν, τα παι­διά πια δε θα στρέ­φο­νται στα γή­πε­δα και τε­λι­κώς θα γε­μί­σου­με νε­κρο­ζώ­ντα­νους επαγ­γελ­μα­τί­ες, εξα­φα­νι­σμέ­νους ερα­σι­τέ­χνες και παι­διά υπέρ­βα­ρα βυ­θι­σμέ­να στο Netflix, τον κα­να­πέ και το κι­νη­τό.

Κα­τα­νο­ού­με πλή­ρως όσα ζούμε, τους κιν­δύ­νους, τις ανη­συ­χί­ες μας. ΔΕΝ κα­τα­νο­ού­με ότι δε μας υπο­λο­γί­ζε­τε καν. Κα­τα­νο­ή­στε κι εσείς ότι άλλη ανα­στο­λή δεν παίρ­νει.

ΠΑΣΑΠ εκ μέ­ρους των αθλη­τών και αθλη­τριών του βόλεϊ με την ελ­πί­δα ότι εκ­φρά­ζου­με όλο το αθλη­τι­κό κί­νη­μα».