Γιάννης Aθανασίου: O DJ από τη Pόδο που έκανε θεσμό την ελληνική διασκέδαση στο Nτουμπάι!

Οταν ο Γιάν­νης Αθα­να­σί­ου έκανε το χόμπι του επάγ­γελ­μα, δεν φα­ντα­ζό­ταν ποτέ ότι θα έφτα­νε να παί­ζει ελ­λη­νι­κή μου­σι­κή στο Ντου­μπάι, για κά­ποιους από τους πιο πλού­σιους αν­θρώ­πους του κό­σμου.

Αφή­νο­ντας πίσω του το Φα­λη­ρά­κι, εδώ και έξι χρό­νια, βρί­σκε­ται στο Ντου­μπάι όπου απο­δέ­χθη­κε να με­τα­κο­μί­σει μό­νι­μα έχο­ντας στη διά­θε­σή του μόλις με­ρι­κά… 24ωρα για να πάρει τις βα­λί­τσες του και να αλ­λά­ξει ζωή.

Στη συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μιλά για την από­φα­σή του να με­τα­κο­μί­σει στο Ντου­μπάι, για την απο­γο­ή­τευ­ση που αι­σθά­νε­ται κάθε φορά που επι­στρέ­φει στη Ρόδο και «όλα είναι ίδια» αλλά και για επό­με­να βή­μα­τά του, που πε­ρι­λαμ­βά­νουν ελ­λη­νι­κή δια­σκέ­δα­ση σε με­ρι­κά από τα πιο πο­λυ­σύ­χνα­στα μέρη του κό­σμου!

• Γιάν­νη, να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη, με το πώς βρέ­θη­κες από τη Ρόδο στο Ντου­μπάι.

Δού­λευα στο Φα­λη­ρά­κι επί 20 και πλέον χρό­νια ως dj. Το κα­λο­καί­ρι του 2013 ήρθε για δια­κο­πές ένας Αγ­γλος με τον οποί­ον εί­χα­με συ­νερ­γα­στεί το 2001 κι όταν με είδε με ρώ­τη­σε “τι κά­νεις ακόμα εδώ; Εσύ είσαι πολύ καλός για να είσαι ακόμα εδώ”. Μου πρό­τει­νε λοι­πόν να πάω στο Ντου­μπάι όπου ερ­γα­ζό­ταν κι αυτός. Εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο, δεν είχα τί­πο­τα να με κρα­τά­ει στη Ρόδο και πα­ρό­τι με ξάφ­νια­σε η πρό­τα­σή του, συ­ζη­τή­σα­με για το Ντου­μπάι. Η αλή­θεια είναι ότι πάντα είχα τά­σεις φυγής, έχω ερ­γα­στεί στην Αγ­γλία απ’ όπου πη­γαι­νο­ερ­χό­μουν για πάρα πολλά χρό­νια, αλλά όμως δεν είχα πάρει από­φα­ση να φύγω στο εξω­τε­ρι­κό.

• Οπότε ήταν και οι συ­γκυ­ρί­ες ευ­νοϊ­κές όταν δέ­χθη­κες την πρό­τα­ση.

Ηταν δε­λε­α­στι­κή η πρό­τα­ση, αλλά δεν αφο­ρού­σε την Ευ­ρώ­πη, αφο­ρού­σε το Ντου­μπάι, κι εμένα στο μυαλό μου αυτό ήταν κάτι μα­κρι­νό, ξένο από τη δική μας κουλ­τού­ρα, φα­ντα­σμα­γο­ρι­κό… Ο Αγ­γλος λοι­πόν, μου έβαλε την ιδέα και με βο­ή­θη­σε να διεκ­πε­ραιώ­σω δια­δι­κα­σί­ες, να ετοι­μά­σω το βιο­γρα­φι­κό μου, να συ­γκε­ντρώ­σω και να ορ­γα­νώ­σω συ­στά­σεις… Εντε­λώς τυ­χαία, ένας άλλος Ελ­λη­νο­Α­με­ρι­κά­νος dj στην Κάρ­πα­θο μου τη­λε­φώ­νη­σε, επει­δή είχε ακου­στεί στον κύκλο μας ότι ετοι­μά­ζο­μαι να στεί­λω βιο­γρα­φι­κό στο Ντου­μπάι και με ενη­μέ­ρω­σε ότι έχει έναν γνω­στό εκεί, τον Αντώ­νη, που διορ­γα­νώ­νει ελ­λη­νι­κά πάρτι με τον οποί­ον με έφερε επαφή. Κι έτσι τον Οκτώ­βριο του 2013, πε­ρί­ο­δο που το πρωί ερ­γα­ζό­μουν και στο αε­ρο­δρό­μιο της Ρόδου, ήρθα στο Ντου­μπάι για να παίξω σε ένα πάρτι με Ελ­λη­νες. Επι­σκε­πτό­με­νος το Ντου­μπάι για πρώτη φορά, έμει­να με το στόμα ανοι­χτό από την πο­λυ­τέ­λεια και τη δια­φο­ρε­τι­κή κουλ­τού­ρα… Εδώ όλα γί­νο­νται ηλε­κτρο­νι­κά μέσω της τε­χνο­λο­γί­ας. Είμαι εδώ έξι χρό­νια και μια φορά δεν έχει χρεια­στεί να πάω σε γρα­φείο του δη­μο­σί­ου για οποιο­δή­πο­τε δι­καιο­λο­γη­τι­κό. Το σύ­στη­μα είναι τόσο ορ­γα­νω­μέ­νο που ο πο­λί­της μπο­ρεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί από το κι­νη­τό του. Τότε πήγα και βρήκα και τον Αγγλο που με είχε προ­σεγ­γί­σει στο Φα­λη­ρά­κι ο οποί­ος με είχε ενη­με­ρώ­σει ότι ο ερ­γο­δό­της του, ετοί­μα­ζε ακόμα ένα πο­λυ­τε­λές μπαρ στο Ντου­μπάι για το οποίο έψα­χναν ήδη προ­σω­πι­κό. Μά­λι­στα είχα προ­τεί­νει εγώ τότε τον Αντώ­νη, τον οποί­ον και προ­σέ­λα­βαν ως guest relations manager.

• Οπότε λοι­πόν, πη­γαί­νεις το 2013 για με­ρι­κές ημέ­ρες, και πώς κα­τέ­λη­ξες να μέ­νεις εκεί έξι χρό­νια τώρα;

Ηρθα, έπαι­ξα στο πάρτι που απευ­θυ­νό­ταν σε Ελ­λη­νες και επει­δή ο διορ­γα­νω­τής ήταν δη­μο­φι­λής, ήρθαν αρ­κε­τοί Ελ­λη­νες που διέ­με­ναν εδώ, από πι­λό­τους της Emirates μέχρι κροί­σους της Ναυ­τι­λί­ας… Θυ­μά­μαι, πή­γαι­ναν και ερ­χό­ντου­σαν οι σα­μπά­νιες σαν να ήταν ανα­ψυ­κτι­κά. Δεν είχα ξα­να­δεί να γί­νο­νται πα­ραγ­γε­λί­ες σε Dom Perignon κατά δε­κά­δες! Εγινε το πάρτι, οι διορ­γα­νω­τές και οι κα­λε­σμέ­νοι έμει­ναν κα­τεν­θου­σια­σμέ­νοι και αφού επέ­στρε­ψα στη Ρόδο, τον Μάρ­τιο του 2014 με κά­λε­σαν για ένα άλλο πάρτι που διορ­γά­νω­νε o Αντώ­νης. Επα­νήλ­θα, πιο κα­τα­το­πι­σμέ­νος και πιο ψαγ­μέ­νος το 2014 και είχε ήδη καλ­λιερ­γη­θεί η ιδέα να με­τα­κο­μί­σω στο Ντου­μπάι. Επαι­ξα στο ελ­λη­νι­κό πάρτι μου­σι­κή και έπαι­ξα και στο με­γά­λο μπαρ όπου ο Αντώ­νης ήταν guest relations manager. Ο manager του ελ­λη­νι­κού πάρτι μού πρό­τει­νε μό­νι­μη συ­νερ­γα­σία, ωστό­σο δεν ήταν ικα­νο­ποι­η­τι­κή η πρό­τα­σή του. Στο διά­στη­μα που ήμουν εκεί, είχα έρθει σε επαφή με τον Ελ­λη­να dj του Budha Bar, τον Δη­μή­τρη, ο οποί­ος ζή­τη­σε το βιο­γρα­φι­κό μου. Επι­στρέ­φω στην Ελ­λά­δα, ξε­κι­νάω την εκ­παί­δευ­ση για να αρ­χί­σω πάλι δου­λειά για τη σεζόν στο αε­ρο­δρό­μιο και ένα πρωί Πέμ­πτης, χτύ­πη­σε το τη­λέ­φω­νό μου και στην άλλη άκρη ήταν κά­ποιος που μου πρό­σφε­ρε μό­νι­μη ερ­γα­σία στο Ντου­μπάι. Μου έστει­λε την προ­σφο­ρά ερ­γα­σί­ας που ήταν υπέρ το δέον ικα­νο­ποι­η­τι­κή, την υπο­γρά­φω και μέσα σε τέσ­σε­ρις μέρες έπρε­πε να ετοι­μα­στώ, να αλ­λά­ξω ζωή ου­σια­στι­κά και να πε­τά­ξω για Ντου­μπάι!

• Δύ­σκο­λη από­φα­ση;

Οχι, δεν θα το έλεγα… Την Πέμ­πτη λοι­πόν, παίρ­νω τη­λέ­φω­νο κά­ποιους φί­λους, τους λέω το βράδυ τα λέμε στον πε­ζό­δρο­μο, κερ­νάω καφέ. Κι εκεί τους ανα­κοί­νω­σα ότι φεύγω για Ντου­μπάι! Η αλή­θεια είναι έπα­θαν ένα σοκ συγ­γε­νείς και φίλοι… Οι δικοί μου, δεν θε­ώ­ρη­σαν ότι η ενα­σχό­λη­σή μου με τη μου­σι­κή θα μου προ­σέ­φε­ρε επαγ­γελ­μα­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα, το έβλε­παν πε­ρισ­σό­τε­ρο ως χόμπι που κά­ποια στιγ­μή θα μου πε­ρά­σει…

Είχα ξε­κι­νή­σει το 1985, είχε φτά­σει 2014, κι εγώ ακόμα συ­νέ­χι­ζα και είχα κα­τα­φέ­ρει να επι­τύ­χω πράγ­μα­τα που λίγοι είχαν κα­τα­φέ­ρει ως dj. Το 1998, είχα πάει στην Αγ­γλία για πα­ρά­δειγ­μα με χο­ρη­γία της Pioneer… Τα μα­ζεύω λοι­πόν, και Δευ­τέ­ρα βράδυ είμαι στο Ντου­μπάι όπου με πε­ρί­με­νε μια λι­μου­ζί­να, και φτάνω σε ένα υπερ­πο­λυ­τε­λές ξε­νο­δο­χείο όπου και θα διέ­με­να με έξοδα της εται­ρεί­ας που με προ­σέ­λα­βε και από τότε είμαι εδώ… Εμει­να εκεί για ένα χρόνο και όταν έληξε το ετή­σιο συμ­βό­λαιό μου, έψαξα για άλλη δου­λειά. Ηρθα σε επαφή μέσω του Αντώ­νη με ένα πο­λυ­βρα­βευ­μέ­νο πο­λυ­τε­λές για­πω­νέ­ζι­κο εστια­τό­ριο, το Okku, το οποίο μετά τις 12 γι­νό­ταν club, όπου έκλει­σα συμ­βό­λαιο ως music manager. Εκεί έμει­να για τέσ­σε­ρα χρό­νια, μέχρι πέ­ρυ­σι τον Ιού­νιο.

• Και πώς έφτα­σες σή­με­ρα να παί­ζεις μου­σι­κή για… κροί­σους που θέ­λουν να δια­σκε­δά­σουν σε ελ­λη­νι­κό εστια­τό­ριο;

Μου είχε γίνει πρό­τα­ση και όταν άνοι­ξε το μα­γα­ζί, αλλά αρ­χι­κά την απέρ­ρι­ψα. Πέ­ρυ­σι τον Ιού­νιο, μου έγινε ξανά πρό­τα­ση, και μου προ­σφέρ­θη­κε ένα ποσό το οποίο ήταν αδύ­να­το να αρ­νη­θώ. Ετσι βρέ­θη­κα στο ελ­λη­νι­κό εστια­τό­ριο «Opa» το οποίο ανή­κει σε ένα όμιλο-κο­λοσ­σό, που λει­τουρ­γεί από τα πιο γνω­στά μα­γα­ζιά εδώ στο Ντου­μπάι.

• Πώς είναι η ελ­λη­νι­κή δια­σκέ­δα­ση στο Ντου­μπάι;

Κα­ταρ­χήν είναι ένα εξαι­ρε­τι­κό μα­γα­ζί. Το πρό­γραμ­μα ξε­κι­νά στις 20.00 με μου­σι­κή φα­γη­τού μέχρι πε­ρί­που τις 22.30. Ακο­λου­θούν κά­ποια σόου από χο­ρευ­τές με ελ­λη­νι­κούς χο­ρούς και ο κό­σμος συμ­με­τέ­χει και δια­σκε­δά­ζει με την ψυχή του. Εχου­με μια απο­θή­κη γε­μά­τη με πιάτα τα οποία σπάει ο κό­σμος… Στο μα­γα­ζί έρ­χο­νται Ελ­λη­νες, αλλά οι πε­ρισ­σό­τε­ροι είναι ντό­πιοι Αρα­βες. Οι Ελ­λη­νες έρ­χο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο την Πέμ­πτη, διότι η Πα­ρα­σκευή εδώ είναι η αργία της εβδο­μά­δας, όπως η δική μας Κυ­ρια­κή, που είναι όλα κλει­στά.

• Τι είναι αυτό που σου έχει κάνει πε­ρισ­σό­τε­ρο εντύ­πω­ση;

Εχω δει διά­ση­μους και επώ­νυ­μους διε­θνούς εμ­βέ­λειας, που επι­θυ­μούν να κρα­τούν πολύ χα­μη­λούς τό­νους. Δεν επι­θυ­μούν να ξέρει κα­νείς ότι είναι στο μα­γα­ζί, ούτε να γί­νο­νται το επί­κε­ντρο. Για πα­ρά­δειγ­μα, έχει έρθει ο Στέ­φα­νος Τσι­τσι­πάς και δεν κα­τα­λά­βα­με καν ότι ήταν εκεί. Διά­ση­μοι καλ­λι­τέ­χνες και αθλη­τές, επι­χει­ρη­μα­τί­ες του διε­θνούς jet set, celebrities, κροί­σοι… Οι Ελ­λη­νες πά­ντως, κά­νουν αι­σθη­τή την πα­ρου­σία τους, κά­ποιες συ­νή­θειες δεν χά­νο­νται ποτέ! Εμείς μοι­ρά­ζου­με ανά τρα­πέ­ζι κά­ποια πιάτα για να σπά­σουν οι πε­λά­τες, κι αν θέ­λουν πε­ρισ­σό­τε­ρα, αγο­ρά­ζουν. Εχω δει Ελ­λη­νες να γε­μί­ζουν το τρα­πέ­ζι με στοί­βες από πιάτα που φτά­νουν μέχρι το τα­βά­νι… Μι­λά­με για πολ­λές χι­λιά­δες ευρώ σε πιάτα, κυ­ρί­ως για να κά­νουν εντύ­πω­ση! Εχω δει Ελ­λη­να, να ανε­βαί­νει πάνω στο τρα­πέ­ζι να ρί­χνει ουί­σκι στα πιάτα και να τους βάζει φωτιά!

• Υπάρ­χουν πολ­λοί Ελ­λη­νες στο Ντου­μπάι;

Ναι, υπάρ­χουν αλλά τε­λευ­ταί­ως πα­ρα­τη­ρεί­ται μια τάση φυγής. Το Ντου­μπάι είναι μια εξαι­ρε­τι­κά ακρι­βή χώρα, όλα είναι πα­νά­κρι­βα και τα προ­ϊ­ό­ντα και η πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών, εκτός από τα καύ­σι­μα.

• Εχεις σκοπό να μεί­νεις εκεί;

Το πλάνο ήταν να μείνω όσο αντέ­ξω.

• Αντέ­χεις;

Αν εξαι­ρέ­σεις ότι μου λεί­πουν η οι­κο­γέ­νεια και οι φίλοι μου, δεν έχω ιδιαί­τε­ρο θέμα. Εχω θέσει ένα πλάνο επι­στρο­φής, αλλά θα πάρει με­ρι­κά χρό­νια ακόμα. Αυτή την πε­ρί­ο­δο η εται­ρεία στην οποία ερ­γά­ζο­μαι ανα­πτύσ­σε­ται πάρα πολύ καλά. Ηδη έχουν που­λή­σει αρ­κε­τά franchise ανά τον κόσμο.

Τον ερ­χό­με­νο μήνα ανοί­γου­με “Opa” στο Μπα­χρέιν, έχει ξε­κι­νή­σει η κα­τα­σκευή “Οpa” στην Ινδία, στο Μου­μπάι, στη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, έχου­με κλεί­σει ένα για το Πα­ρί­σι, ένα για το Λον­δί­νο και εί­μα­στε στα πρό­θυ­ρα δη­μιουρ­γί­ας «Opa» στο L.A και στο Σαιν Τροπέ. Εγώ θα ανα­λά­βω μου­σι­κά όλα τα κα­τα­στή­μα­τα franchise. Οι dj’ s θα εκ­παι­δεύ­ο­νται από εμένα για το στυλ της μου­σι­κής που πρέ­πει να παί­ξουν, τα σόου, τις μου­σι­κές επι­λο­γές… Ηδη έχω προ­τεί­νει έναν ακόμα Ρο­δί­τη ο οποί­ος θα στε­λε­χώ­σει το Μπα­χρέιν. Θα έρθει τον Σε­πτέμ­βριο στο Ντου­μπάι για εκ­παί­δευ­ση για να ανα­λά­βει το Μπα­χρέιν όταν ανοί­ξει.

• Από τη Ρόδο τι σου λεί­πει;

Η οι­κο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου μόνο. Τί­πο­τα άλλο. Το κακό με τη Ρόδο είναι ότι δεν πα­ρου­σιά­ζει πρό­ο­δο, δεν αλ­λά­ζει τί­πο­τα. Είμαι στη Ρόδο από το 1985, γιατί με­γά­λω­σα στην Αυ­στρα­λία, και μέχρι που έφυγα από τη Ρόδο, δεν έχει αλ­λά­ξει τί­πο­τα.

Ενώ έχει τόσες δυ­να­τό­τη­τες, τόσες προ­ο­πτι­κές, τόσες ομορ­φιές, που θα μπο­ρού­σε να είναι ση­μείο ανα­φο­ράς σε όλο τον κόσμο είναι επί δε­κα­ε­τί­ες στά­σι­μη. Εδώ στο Ντου­μπάι, μέχρι πριν από με­ρι­κά χρό­νια ήταν άμμος, δεν υπήρ­χε τί­πο­τα.

Κι εμείς στη Ρόδο έχου­με τόση φυ­σι­κή ομορ­φιά που με λίγη φα­ντα­σία, θέ­λη­ση, μπο­ρούν να γί­νουν θαύ­μα­τα…

Κι όμως, δεν αλ­λά­ζει τί­πο­τα και δεν μπορώ να κα­τα­λά­βω γιατί… Εδώ και δε­κα­ε­τί­ες μι­λά­με για το Γκολφ Αφά­ντου, για το Ρο­δί­νι, και τόσα άλλα που πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτές πλη­γές για τη Ρόδο. Οι του­ρί­στες, επι­λέ­γουν τη Ρόδο και την Ελ­λά­δα γε­νι­κό­τε­ρα, κυ­ρί­ως λόγω των δια­προ­σω­πι­κών σχέ­σε­ων που έχουν ανα­πτύ­ξει με τους κα­τοί­κους, για τη φι­λο­ξε­νία, για το φι­λό­τι­μο, για το χα­μό­γε­λο που ει­σπράτ­τουν… Αυτά και μόνο κρα­τούν όρθιο τον του­ρι­σμό στη Ρόδο.