Αρθρο του Τάκη Μιχαήλου με πολλά μηνύματα

Καλη­μέρα σε όλους τους καλούς φίλους. Καλη­μέρα σε όλους τους γνω­στούς και άγνω­στους ανθρώ­πους της καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Χτίσαμε λιθα­ράκι λιθα­ράκι όλα αυτά τα χρόνια μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης και αμοι­βαίου σεβα­σμού. Καθη­με­ρινά συζη­τάμε για τα προ­βλή­ματα που απα­σχο­λούν όλους μας …άσχετα με τις ιδε­ο­λο­γι­κές μας αφε­τη­ρίες και τη οπτική γωνία που ο καθένας μας τα βλέπει , τα κατα­γρά­φει και τα απο­κω­δι­κο­ποιεί. Το αυτο­νό­ητο είναι να μας ενδια­φέ­ρει το “εμείς” κι όχι το εγώ.

Όσοι δια­φω­νούν μαζί μου και μου το μετα­φέ­ρουν με καλή πρόθεση και αγωνία, να θεωρούν δεδο­μένο το δικό μου σεβασμό.

Όσοι πάλι προ­σπα­θούν να με βλάψουν και χρη­σι­μο­ποιούν μεθό­δους 5ης Φάλαγ­γας (μεθό­δους που γνω­ρί­ζουν πολύ καλά και παίζουν στα δάκτυλα), ας πάρουν το παρα­κάτω μήνυμα:

Χαλυ­βδώ­νο­μαι, Γιγα­ντώ­νο­μαι, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ….

Αυτό που κάποιοι μου κατα­λο­γί­ζουν ως μεμπτό και αθέμιτο (έτσι λει­τουρ­γούν οι μικρό­μυα­λοι και άβουλοι) είναι το δικό μου παρά­σημο, συγκρι­τικό και ηθικό πλε­ο­νέ­κτημα.

Δεν έχω κολ­λή­ματα και το έχω απο­δεί­ξει. Δεν παγιώνω προ­σω­πι­κές δια­φο­ρές και κόντρες και ανάλογα τη συγκυ­ρία και τα νέα δεδο­μένα που δημιουρ­γού­νται, πολλές φορές ΑΝΑΘΕΩΡΩ.

Με γνώμονα το τι πιστεύω ότι εξυ­πη­ρε­τεί το μέλλον των παιδιών μας.

Μπορεί να κάνω λάθος, δεν είμαι θεός, αλλά λέω ότι πιστεύω χωρίς φόβο αλλά με ΠΑΘΟΣ.

Κι αυτό το κεκτη­μένο μετά από μάχες, δικαί­ωμά μου, δεν μπορεί κανείς να μου το στε­ρή­σει!!

Στα­μα­τή­στε λοιπόν μικρό­ψυ­χοι γιατί ούτως η άλλως έχω μάθει να απο­βάλλω τα σκου­πί­δια από την ζωή μου. Και τα πετώ στους κοινούς κάδους απορ­ρι­μά­των και όχι στους ειδι­κούς, γιατί το υλικό από το οποίο είσαστε φτιαγ­μέ­νοι είναι άχρηστο, ακα­τάλ­ληλο ακόμα και για ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ!!