Δημήτρης Θ. Κρεμαστινός… Πεθαίνει όποιος λησμονιέται – Γράφει ο Xαράλαμπος Πλάτσης

Του Χαρά­λα­μπου Ι. Πλάτση

Εκλογές 2009. Ο καθη­γη­τής περπατά στη παρα­λιακή πολυ­σύ­χνα­στη αγορά της Καλύ­μνου, χαι­ρε­τώ­ντας και συνο­μι­λώ­ντας με τους πελάτες των κατα­στη­μά­των.

Η παρου­σία του αισθητή, έκανε τον κόσμο να σηκώ­νε­ται, να τον πλη­σιά­ζει και με έκδηλη αγάπη και τιμή, να του σφίγγει το χέρι και να συνο­μι­λεί για λίγο μαζί του. Ενας ηλι­κιω­μέ­νος γκρι­ζο­μάλ­λης κύριος, καθόταν στην άκρη του καφενέ και αδιά­φο­ρος για το τι συνέ­βαινε γύρω του, συνέ­χισε να πίνει τον καφέ του αγνα­ντεύ­ο­ντας τη θάλασσα. Ο καθη­γη­τής τον πλη­σιά­ζει, “Γειά σας, τι κάνετε;” του λέει. ‘Καλη­σπέρα γιατρέ, καλά. Βαστάς από Κάλυμνο;’ Ο καθη­γη­τής χαμο­γελά,” Όχι! Από Χάλκη και Ρόδο. Γιατί;’” “ ‘Ε! Όλο και κάποια ρίζα έχετε όλοι οι υπο­ψή­φιοι από την Κάλυμνο!” “Oμως, εγώ, δε θέλω να με ψηφί­σεις γιατί είμαι Ροδίτης, Χαλ­κί­της, ή Καλύ­μνιος. Θέλω να με ψηφί­σεις αν πιστεύ­εις ότι έκανα κάτι καλό και ότι μπορώ ακόμα να κάνω κάτι καλό για τα νησιά μας. Μόνο έτσι θέλω να με ψηφί­σεις!” Ο ηλι­κιω­μέ­νος κύριος σηκώ­θηκε, έσφιξε και με τα δύο του χέρια τα χέρια του καθη­γητή και του είπε ‘Κύριε Κρε­μα­στινέ δε θα πήγαινα να ψηφίσω. Τώρα, θα σε ψηφίσω εγώ και η οικο­γέ­νεια μου, γιατί το αξίζεις! Είσαι άλλος άνθρω­πος!’

Με αυτή την ακα­τα­μά­χητη απλό­τητα και την αφο­πλι­στική ειλι­κρί­νεια πορεύ­τηκε και πολι­τεύ­τηκε ο αεί­μνη­στος Καθη­γη­τής.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός επε­δί­ωξε, και «έζησε χρήσιμα».

Πιστός στην Αρι­στο­τε­λική ρήση «Εστίν η ευδαι­μο­νία κατ’ αρετήν ενέρ­γεια», έφτασε στα ήπατα αξιώ­ματα και της επι­στή­μης και της πολι­τι­κής, συν­δυά­ζο­ντας το χάρισμα της ευφυΐας με την αρετή. Συνει­σέ­φερε στην Επι­στήμη με παγκό­σμια ανα­γνώ­ριση. Ανα­μόρ­φωσε το Εθνικό Σύστημα Υγείας βάζο­ντας τα θεμέλια για την μελ­λο­ντική, σύγ­χρονη εξέλιξή του. Συνέ­βαλε κατα­λυ­τικά στη συνο­λική ανα­βάθ­μιση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου όλης της Δωδε­κα­νή­σου.

Ο χαρι­σμα­τι­κός Ανδρέας Παπαν­δρέου επέλεξε τον Δημήτρη Κρε­μα­στινό, όχι μόνο για την άρτια και εντυ­πω­σιακή επι­στη­μο­νική του επάρ­κεια, αλλά για το ήθος, τον άμεπτο και ακέραιο χαρα­κτήρα του. Στάθηκε δίπλα στον Ανδρέα όχι ως ετε­ρό­φω­τος, άλλα ως ξεχω­ρι­στή, αξιό­λογη και σημα­ντική προ­σω­πι­κό­τητα.

Δεν ασχο­λή­θηκε μόνο με τα θέματα Υγείας. Ασχο­λή­θηκε ουσια­στικά με οτι­δή­ποτε αφο­ρούσε τα Δωδε­κά­νησα. Παιδεία, του­ρι­σμό, αλιεία, πρω­το­γενή τομέα, επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα. Με απο­φα­σι­στι­κές παρεμ­βά­σεις του, συνει­σέ­φερε στην εξα­σφά­λιση ανα­γκαίων προ­γραμ­μά­των και κον­δυ­λίων. Κυριο­λε­κτικά δεν υπάρχει έργο που υλο­ποι­ή­θηκε στα Δωδε­κά­νησα τα τελευ­ταία εικο­σι­πέ­ντε χρόνια, από το νοσο­κο­μείο Ρόδου μέχρι την πρό­σφατη προ­μή­θεια των ασθε­νο­φό­ρων του ΕΚΑΒ, και από τις επι­χο­ρη­γή­σεις στον του­ρι­σμό, τους αγρότες και τους ψαράδες, μέχρι την ανέ­γερση νέων σχο­λι­κών μονάδων και δομών πρω­το­βάθ­μιας φρο­ντί­δας υγείας, χωρίς την άμεση ή έμμεση αρωγή ή/και συνει­σφορά του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού.

Ανθρώ­πι­νος και τεχνο­κρά­της, αυστη­ρός και δίκαιος, καθη­γη­τής και Δάσκα­λος, πει­θαρ­χη­μένα προ­ση­λω­μέ­νος πάντα στο καθήκον, έφτασε στο υψη­λό­τερο στάδιο των ανθρώ­πι­νων αναγκών, αυτό της αυτο-ολοκλήρωσης, που λίγοι φτάνουν. Κι όμως, δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, τους παι­δι­κούς του φίλους, τον απλό μη προ­νο­μιούχο συνάν­θρωπό του. Όπως ακριβώς λέει ο Kipling «Με βασι­λιά­δες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμα­κραί­νεις».

Απλό­χερα, αστεί­ρευτα και ακού­ρα­στα ήταν πάντα η ελπίδα και το κατα­φύ­γιο του κάθε Δωδε­κα­νή­σιου.

Είχα την αγαθή τύχη, και την ξεχω­ρι­στή τιμή της φιλίας και της εμπι­στο­σύ­νης του και τον ευχα­ρι­στώ ευγνω­μό­νως.

Η Επι­στήμη μπορεί να είναι φτω­χό­τερη, η Ελλάδα μπορεί να είναι φτω­χό­τερη με την απώλεια του μεγάλου επι­στή­μονα και του υπο­δειγ­μα­τι­κού πολι­τι­κού, τα Δωδε­κά­νησα όμως, έχασαν τον δικό τους άνθρωπο, ορφά­νε­ψαν.

Πεθαί­νει όποιος λησμο­νιέ­ται. Και ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός είναι Αθά­να­τος. Θα ζει πάντα στις καρδιές και στο μυαλό μας και σήμερα και αύριο.

Ο κ. Χαρά­λα­μπος Ι. Πλάτσης, καθη­γη­τής πλη­ρο­φο­ρι­κής, διε­τέ­λεσε Διοι­κη­τής και Υπο­διοι­κη­τής της 2ης Υγειο­νο­μι­κής Περι­φέ­ρειας