Γ. Παρασκευάς: Ολική ανατροπή

Του Γιάννη Παρα­σκευά

Είναι δύσκολη η δια­τύ­πωση ενός ορισμού για το τι είναι το ΚΡΑΤΟΣ, οι εκφρα­σμέ­νες απόψεις συγκλί­νουν και απο­κλί­νουν και η αποδοχή της πλη­ρό­τη­τας των απα­ντή­σεων εξαρ­τά­ται από την οπτική γωνία εξέ­τα­σης του θέματος. Κράτος σύμφωνα με την γενι­κό­τερη επι­κρα­τούσα άποψη είναι το σύνολο των ΔΟΜΩΝ δια­μόρ­φω­σης κανόνων, άσκησης εξου­σίας και ελέγχου της παρα­βα­τι­κό­τη­τας. Κοι­νω­νία, Λαός, Πολι­τεία, Εδαφική έκταση απο­τε­λούν έννοιες που δεν ταυ­τί­ζο­νται με την έννοια του Κράτους αλλά που χωρίς αυτές δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης του.

Το Κράτος (δύναμη) εκφρά­ζει και είναι η απόλυτη συγκε­ντρω­τική Αρχή που ρυθ­μί­ζει τους κανόνες συμ­βί­ω­σης, δεσμεύ­ε­ται και το ίδιο από τους κανόνες που θεσπί­ζει και ανα­γο­ρεύ­ε­ται στην υπέρ­τατη αρχή Δικαίου. Η μορφή το εύρος και οι δικαιο­δο­σίες του Κράτους εξαρ­τώ­νται από το είδος της απά­ντη­σης για το μέγεθος της “παρεμ­βα­τι­κό­τη­τας του”.

Οι σχέσεις και ο βαθμός Αυτο­νο­μίας των επί μέρους απο­δε­κτών σήμερα Εξου­σιών, Νομο­θε­τι­κής, Εκτε­λε­στι­κής, Δικα­στι­κής χαρα­κτη­ρί­ζουν τη δομή του Κράτους. Η απόληξη της δύναμης αυτών των Εξου­σιών στην προ­σω­πο­ποι­η­μένη έκφραση του Κράτους είναι το κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό των “συγκε­ντρω­τι­κών” Κρατών και στα πλαίσια της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας οδηγεί στην “ενός ανδρός αρχή”.

Στη χώρα μας οι μέχρι τώρα Ιστο­ρι­κές συγκυ­ρίες επέ­βα­λαν την εγκα­θί­δρυση και λει­τουρ­γία του πλέον Συγκε­ντρω­τι­κού, δυσλει­τουρ­γι­κού, πελα­τεια­κού και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κού Κράτους, ως Κράτους εννο­ού­μενο το σύνολο των Δομών ρύθ­μι­σης κανόνων συμ­βί­ω­σης και ελέγχου του σεβα­σμού τους. Η ανα­γό­ρευση του ατόμου σε πολίτη γίνεται πράξη όταν και εφόσον το Κοι­νω­νικό άτομο έχει τη δυνα­τό­τητα συμ­με­το­χής στη θέσμιση των κανόνων συμ­βί­ω­σης και στον έλεγχο του σεβα­σμού τους, θεσμί­ζει, ελέγχει και ελέγ­χε­ται.

Η όσμωση των Εξου­σιών και ο ευτε­λι­σμός των πυλώνων της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δημο­κρα­τίας, όπως αυτοί νοού­νται, Κοι­νο­βού­λιο, Αυτο­διοί­κηση, Συν­δι­κα­λι­σμός είναι οι βασικές αιτίες της δυσλει­τουρ­γίας του όλου Κρα­τι­κού μορ­φώ­μα­τος και της ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας του. Οι συμ­βα­τι­κές και συμ­βι­βα­σμέ­νες βελ­τιώ­σεις του συστή­μα­τος απορ­ρο­φώ­νται και απο­στε­ώ­νο­νται και το σύστημα παρα­μέ­νει αμε­τά­βλητο με την ισχύ του αυξα­νό­μενη, η αποδοχή της απο­τυ­χίας του σημε­ρι­νού Κρα­τι­κού μορ­φώ­μα­τος είναι “κοινός τόπος”, η επι­θυ­μητή υπέρ­βαση προ­κύ­πτει μόνο από μια ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ.

ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ σημαί­νει ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ Οι τρεις ΕΞΟΥΣΙΕΣ κατά το ισχύον Σύνταγμα, ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ, ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ σήμερα βρί­σκο­νται σε απόλυτη αλλη­λε­ξάρ­τηση ελεγ­χό­με­νες απόλυτα από την Εκτε­λε­στική εξουσία και κατ’ επέ­κταση λόγω του ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΚΕΝΤΡΙΚΟΥ συστή­μα­τος από τον εκά­στοτε Πρω­θυ­πουργό και τα επι­λεγ­μένα εξα­πτέ­ρυγα. ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ Δεν υπάρχει, το Κοι­νο­βού­λιο κατ’ όνομα απο­κα­λεί­ται ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, δεν βου­λεύ­ε­ται, δεν βού­λε­ται και δεν Νομο­θε­τεί.

Νομο­θε­τεί η Εκτε­λε­στική ΕΞΟΥΣΙΑ και το Κοι­νο­βού­λιο, οι Βου­λευ­τές, νομι­μο­ποιούν τις επι­λο­γές της Εκτε­λε­στι­κής εξου­σίας “εκόντες άκοντες” πιε­ζό­με­νοι και κάτω από τη σπάθη της “κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χίας”. Βασική προ­ϋ­πό­θεση εύρυθ­μης, παρα­γω­γι­κής, σύν­νο­μης και απο­δο­τι­κής λει­τουρ­γίας υπέρ του Λαού είναι η θέσμιση κανόνων λει­τουρ­γίας του Κοι­νο­βου­λίου που θα δια­σφα­λί­ζουν την ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ και τον απο­γα­λα­κτι­σμό του από την ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Το ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ Νομο­θε­τεί και ελέγχει, σήμερα ούτε Νομο­θε­τεί ούτε ελέγχει, παρα­μέ­νει δια­κο­σμη­τικό όργανο και Κολυμ­βή­θρα του Σιλωάμ των ανό­μοιων της Εκτε­λε­στι­κής Εξου­σίας. Προ­α­παι­τού­μενο επι­τυ­χίας του εγχει­ρή­μα­τος η ύπαρξη και λει­τουρ­γία ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΑΡΧΩΝ, τα Ελλη­νικά Πολι­τικά Κόμματα δεν απο­τε­λούν οργα­νω­μέ­νες δομές παρα­γω­γής και άσκησης πολι­τι­κής αλλά κινού­μενα σύνολα ατόμων που η συμ­με­τοχή και η δράση τους έχουν δια­φο­ρε­τι­κές αφε­τη­ρίες. Η Οργα­νω­τική Δομή των Κομ­μά­των και η απουσία βασικών και απα­ρά­βα­των κανόνων Δημο­κρα­τι­κής λει­τουρ­γίας τα μετα­τρέ­πει σε Αρχη­γικά μορ­φώ­ματα.

Ισχυρή Περι­φε­ρειακή δομή, ισχυρά περι­φε­ρειακά όργανα με Δημο­κρα­τική Νομο­μο­ποί­ηση, ολι­γο­μελή Κεντρική Επι­τροπή καθο­λικά εκλεγ­μένη, ισχυρό Εκτε­λε­στικό Γραφείο και Πρόεδρο εκλεγ­μένο από το Συνέ­δριο. Ο Πρό­ε­δρος έχει την δυνα­τό­τητα δυο θητειών και ο υπο­ψή­φιος Πρω­θυ­πουρ­γός εκλέ­γε­ται με εσω­τε­ρικό Δημο­ψή­φι­σμα μεταξύ των μελών του Κόμ­μα­τος. Άλλος ο Πρό­ε­δρος του Κόμ­μα­τος άλλος ο υπο­ψή­φιος Πρω­θυ­πουρ­γός, δια­σφα­λί­ζε­ται εν μέρει το άλλο το Κόμμα, άλλο η Κυβέρ­νηση. Οι απο­φά­σεις των οργάνων είναι δεσμευ­τι­κές για την επιλογή υπο­ψη­φίων σε όλα τα επίπεδα.

Ευρω­ψη­φο­δέλ­τιο και ψηφο­δέλ­τιο Επι­κρά­τειας καταρ­τί­ζο­νται με εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές. Αυστη­ρός έλεγχος της Οικο­νο­μι­κής δια­χεί­ρη­σης, καταρ­τι­σμός Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού με ανα­λο­γική κατα­νομή των εσόδων σε όλες τις Οργα­νώ­σεις. Οικο­νο­μι­κός ετήσιος απο­λο­γι­σμός με έλεγχο από Σώμα Ορκωτών λογι­στών.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΓ: Θα ακο­λου­θή­σει το 2ο μέρος.