Το “αντίο” του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Καμπουράκη στον Δημήτρη Κρεμαστινό

Φα­νε­ρά συ­γκι­νη­μέ­νος ο Δή­μαρ­χος Ρόδου Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης απο­χαι­ρέ­τη­σε τον Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νό μετά την εξό­διο ακο­λου­θία ανα­φε­ρό­με­νος στον άν­θρω­πο, τον για­τρό και τον φίλο.

Ανα­λυ­τι­κά ο επι­κή­δειος:

Είναι μια πολύ δύ­σκο­λη στιγ­μή για ‘μένα, να απο­χαι­ρε­τώ τον Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νό, ο οποί­ος με τί­μη­σε επί 35 χρό­νια, με τη φιλία του.

Νιώθω την ανά­γκη να του πω, και τώρα, αυτό που του είχα πει πολ­λές φορές: Πως τον ευ­χα­ρι­στώ γιατί υπήρ­ξα­με φίλοι, όχι μόνο στα εύ­κο­λα, αλλά κυ­ρί­ως στα δύ­σκο­λα. Γιατί όπως έλε­γαν και οι αρ­χαί­οι μας πρό­γο­νοι, “ο φίλος, τον φίλον, εν κιν­δύ­νοις γι­γνώ­σκει”. Αυτή τη φιλία, είχα την τύχη να γνω­ρί­σω μαζί του, και είναι πολύ οδυ­νη­ρή για μένα, αυτή η στιγ­μή.

Όπως εξί­σου οδυ­νη­ρή στιγ­μή είναι για αμέ­τρη­τους Ρο­δί­τες και Δω­δε­κα­νή­σιους, που τη δύ­σκο­λη τους στιγ­μή, ο Τζί­μης τους, ήταν πάντα δίπλα τους. Να βοη­θή­σει. Να συν­δρά­μει. Να βρει νο­σο­κο­μείο. Να σώσει ζωές. Στην κυ­ριο­λε­ξία. Αυτό τον φίλο, τού απλού κα­θη­με­ρι­νού Ρο­δί­τη, απο­χαι­ρε­τού­με. Τον Άν­θρω­πο, τον Για­τρό, τον Κα­θη­γη­τή, τον Υπουρ­γό, τον Πρό­ε­δρο, τον Ευ­πα­τρί­δη της πο­λι­τι­κής, ο οποί­ος μας έκανε πάντα να νιώ­θου­με υπε­ρή­φα­νοι, που εί­μα­στε συ­μπα­τριώ­τες του.

Γε­μά­τος απλό­τη­τα και κα­λο­σύ­νη, διέ­νυ­σε μια δια­δρο­μή ακε­ραιό­τη­τας και ήθους. Προ­σω­πι­κός για­τρός του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, του Λε­ο­νίντ Μπρέζ­νιεφ, αλλά και χι­λιά­δων, απλών συ­ναν­θρώ­πων μας.

Κο­ρυ­φαί­ος καρ­διο­λό­γος και διε­θνούς κύ­ρους ακα­δη­μαϊ­κός δά­σκα­λος. Ως πα­νε­πι­στη­μια­κός για­τρός, δη­μιούρ­γη­σε στο Ιπ­πο­κρά­τειο Νο­σο­κο­μείο, τη Μο­νά­δα Εντα­τι­κής Νο­ση­λεί­ας, Εμ­φράγ­μα­τος & Στε­φα­νιαί­ας Νόσου. Ανήλ­θε, όλες τις βαθ­μί­δες της πα­νε­πι­στη­μια­κής ιε­ραρ­χί­ας, με συ­νε­χές ερευ­νη­τι­κό και δι­δα­κτι­κό έργο, επί τρια­ντα­πέ­ντε (35) χρό­νια. Υπήρ­ξε διευ­θυ­ντής, στις με­γα­λύ­τε­ρες Καρ­διο­λο­γι­κές Κλι­νι­κές της πα­τρί­δας μας, στο Γεν­νη­μα­τάς, στο Ιπ­πο­κρά­τειο, στο Ωνά­σειο. Ενώ, εκ του μη­δε­νός δη­μιούρ­γη­σε την Β’ Πα­νε­πι­στη­μια­κή Καρ­διο­λο­γι­κή Κλι­νι­κή, του Νο­σο­κο­μεί­ου “Ατ­τι­κόν”, της οποί­ας υπήρ­ξε ο πρώ­τος διευ­θυ­ντής. Υπη­ρέ­τη­σε ως Υπουρ­γός το Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας, και προ­σέ­φε­ρε τα μέ­γι­στα στην ενί­σχυ­σή του.

Από τις πολ­λές του δρά­σεις, να ση­μειώ­σω μόνο δύο (02), που έχουν ξε­χω­ρι­στή ση­μα­σία, για εμάς τους νη­σιώ­τες.

Πρώ­τον, δη­μιούρ­γη­σε για πρώτη φορά στη χώρα, μο­νά­δες αε­ρο­πλά­νων του ΕΚΑΒ, για τη δια­κο­μι­δή αρ­ρώ­στων από τα νησιά μας, και από τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες πε­ριο­χές, με πλή­ρω­μα εξει­δι­κευ­μέ­νο ια­τρι­κό & νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό. Ει­σή­γα­γε την τη­λεϊ­α­τρι­κή στη χώρα, και εγκα­τέ­στη­σε τους πρώ­τους σταθ­μούς, στα νησιά μας.

Και Δεύ­τε­ρον, το ΚΕ­ΚΥ­ΚΑ­μεΑ, το ΕΚΑΒ, ο ΟΚΑΝΑ, το Ψυ­χια­τρείο Λέρου. Με απο­κο­ρύ­φω­μα το Πε­ρι­φε­ρεια­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου. Με λίγα λόγια, ο Δη­μή­τρης ήταν ο Ιθύ­νων Νους, πίσω από τόσα πολλά έργα.

Ήταν βα­θύ­τα­τα πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νος, με μία στάση όμως, που υπε­ρέ­βαι­νε την κομ­μα­τι­κο­ποί­η­ση. Δη­μο­κρά­της ως το κόκ­κα­λο, με την κυ­ριο­λε­κτι­κή έν­νοια, αντι­λαμ­βα­νό­ταν την πο­λι­τι­κή, ως προ­σφο­ρά των ικα­νών, και των δο­κι­μα­σμέ­νων άξιων, στην κοι­νω­νία.

Γι’ αυτό και έδωσε, ένα σπου­δαίο πα­ρά­δειγ­μα. Κα­τα­ξιω­μέ­νος στον χώρο του, Διε­θνώς, και πραγ­μα­τι­κά, απο­δέ­χθη­κε το κά­λε­σμα της πο­λι­τι­κής, όχι από μα­ταιο­δο­ξία, αλλά για να εκ­φρά­σει την ευαι­σθη­σία, που είχε στην ψυχή του. Για να στα­θεί δίπλα στον απλό κα­θη­με­ρι­νό άν­θρω­πο, για να συ­νει­σφέ­ρει στην κοι­νω­νι­κή πρό­ο­δο. Για να ανα­βαθ­μί­σει το επί­πε­δο, της δη­μό­σιας υγεί­ας στη χώρα.

Γι’ αυτό αγα­πή­θη­κε και τι­μή­θη­κε από τους Ρο­δί­τες, και τους Δω­δε­κα­νή­σιους. Γιατί η πο­λι­τι­κή, για τον Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νό, δεν ήταν αυ­το­σκο­πός. Είχε γνω­ρί­σει, και τη φήμη και την επι­τυ­χία. Δεν τα είχε ανά­γκη. Η πο­λι­τι­κή για τον Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νό, ήταν όραμα ζωής. Και πεδίο προ­σφο­ράς. Έμπρα­κτη συμ­βο­λή, στην επί­τευ­ξη ενός κα­λύ­τε­ρου μέλ­λο­ντος, για όλους. Και το πά­λευε συ­νε­χώς. Και ανυ­πο­χώ­ρη­τα.

Από­δει­ξη ότι ήταν, ο βα­σι­κός συ­ντε­λε­στής, της ίδρυ­σης & λει­τουρ­γί­ας του Αι­μο­δυ­να­μι­κού Ερ­γα­στη­ρί­ου, στο Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, τον Μάρ­τιο του 2014, ως επι­σφρά­γι­σμα της με­γά­λης προ­σφο­ράς του, στον τόπο μας. Μα και του Ογκο­λο­γι­κού, και τόσων άλλων ανα­γκαί­ων, που πρέ­πει να γί­νουν.

Φεύ­γει από κοντά μας, σε μια δύ­σκο­λη στιγ­μή. Τώρα, που οι πε­λώ­ριες προ­κλή­σεις που μας κυ­κλώ­νουν, κι έχουν στο επί­κε­ντρο τη δη­μό­σια υγεία, απαι­τούν κα­θα­ρή σκέψη, υψηλά ιδα­νι­κά, και αδια­πραγ­μά­τευ­τη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Στοι­χεία ξε­κά­θα­ρα, στο πο­λι­τι­κό απο­τύ­πω­μά του. Στοι­χεία που συν­θέ­τουν, την πο­λύ­τι­μη κλη­ρο­νο­μιά, που μας αφή­νει.

Ευ­τύ­χη­σε να ενώ­σει τη ζωή του, με την Τζένη του, που με αγάπη και αυ­τα­πάρ­νη­ση στά­θη­κε επά­ξια σύ­ζυ­γος και συ­νο­δοι­πό­ρος του. Θέλω, από την καρ­διά μου να της ευ­χη­θώ, να είναι καλά, και να τον θυ­μά­ται.

Όπως θα τον θυ­μό­μα­στε, όλοι μας, όλη η Ρόδος, όλα τα Δω­δε­κά­νη­σα, όλη η Ελ­λά­δα. Με αγάπη και σε­βα­σμό, για τον ανι­διο­τε­λή αγώνα που έδωσε, σε όλη του τη ζωή, για την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια.

Καλό τα­ξί­δι Υπουρ­γέ μου! Να είναι ελα­φρύ πάνω σου, το Χαλ­κή­τι­κο, το Αρ­χαγ­γε­λί­τι­κο, το Ρο­δί­τι­κο Δω­δε­κα­νη­σια­κό νη­σιώ­τι­κο χώμα, που τόσο πολύ αγά­πη­σες.

Είμαι σί­γου­ρος, πως κι από κει ψηλά, πάντα θα αγω­νιάς, και θα τρέ­χεις να βοη­θή­σεις. Πάντα.

Να δώ­σεις χαι­ρε­τί­σμα­τα και στον πα­τέ­ρα μου, που είναι εκεί, και σε πε­ρι­μέ­νει.

Αιω­νία σου, η μνήμη!