Μήνυμα για την Ημέρα της Ευρώπης 2020

70 χρό­νια συ­μπλη­ρώ­νο­νται σή­με­ρα από τότε που ο τολ­μη­ρός Γάλ­λος Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Robert Schuman, δια­κή­ρυτ­τε σε διάγ­γελ­μά του το τέλος της δι­χό­νοιας στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ήπει­ρο και δια­τύ­πω­νε τον δύ­σκο­λο και απαι­τη­τι­κό δρόμο που χρειά­ζε­ται τα Έθνη της Δύσης να ακο­λου­θή­σουν για να Ενω­θούν και να γνω­ρί­σουν μία διαρ­κή Ει­ρή­νη, μία δί­καιη Ευ­η­με­ρία.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, η πε­ρί­ο­δος 5 με 9 Μαΐου θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ένα μο­να­δι­κό πεν­θή­με­ρο για την Ευ­ρώ­πη. Στις 5 Μαΐου 1949, ιδρύ­ε­ται το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης, ο πιο ση­μα­ντι­κός πε­ρι­φε­ρεια­κός φο­ρέ­ας προ­ώ­θη­σης της Δη­μο­κρα­τί­ας, των Αν­θρω­πί­νων Δι­καιω­μά­των και του Κρά­τους Δι­καί­ου. Στις 7 Μαΐου, κατά την πα­ρά­δο­ση ο Με­γά­λος Κων­στα­ντί­νος βλέ­πει το Ση­μείο του Σταυ­ρού στον ου­ρα­νό, το ερ­μη­νεύ­ει σαν θεία πα­ρέμ­βα­ση, υιο­θε­τεί το ΧΡ, και νικά τους αντι­πά­λους του, ενώ­νο­ντας ακο­λού­θως τη διαι­ρε­μέ­νη Ρω­μαϊ­κή Αυ­το­κρα­το­ρία, ανα­κη­ρύτ­τει την Ανε­ξι­θρη­σκεία, συ­γκα­λεί Οι­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους και γε­νι­κά δια­μορ­φώ­νει την εξέ­λι­ξη της ιστο­ρί­ας της Ευ­ρώ­πης για πολ­λούς αιώ­νες μετά. Επί­σης, στις 7 Μαΐου, το 1843, ακού­γε­ται για πρώτη φορά στο κοινό, αλλά όχι από τον δη­μιουρ­γό της, μία από τις ωραιό­τε­ρες και πιο αι­σιό­δο­ξες με­λω­δί­ες που έχουν γρα­φτεί, η Ωδή στη Χαρά, με­λο­ποι­η­μέ­νο ποί­η­μα του Schiller, που πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην 9^η Συμ­φω­νία του Beethoven, και απο­τε­λεί από το 1972, τον Ευ­ρω­παϊ­κό Ύμνο, σύμ­βο­λο ενό­τη­τας των λαών. Στις 8 Μαΐου 1945, η Να­ζι­στι­κή Γερ­μα­νία πα­ρα­δί­δε­ται, και ο Άξο­νας που διέ­σπει­ρε μίσος και κα­τα­στρο­φή για έξι χρό­νια σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη κα­ταρ­ρέ­ει, δί­νο­ντας τέλος σε μία σκο­τει­νή σε­λί­δα για την αν­θρω­πό­τη­τα, από την οποία, όμως, θα ανα­τεί­λει μία τρο­μα­κτι­κή απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα να μην επα­να­λη­φθεί ξανά ποτέ κάτι τέ­τοιο.

Μέσα από αυτή την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και την προ­σή­λω­ση των πο­λι­τών που βί­ω­σαν την φρίκη, η ιδέα για μία Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη δεν ήταν πλέον ένα αό­ρι­στο όνει­ρο, αλλά μία από­λυ­τη και αδια­πραγ­μά­τευ­τη ανά­γκη. Και έτσι, άρ­χι­σαν να γεν­νιού­νται όλοι οι ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί που γνω­ρί­ζου­με σή­με­ρα, το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης, το ΝΑΤΟ, ο Ορ­γα­νι­σμός για την Ασφά­λεια και τη Συ­νερ­γα­σία στην Ευ­ρώ­πη, και φυ­σι­κά οι Ευ­ρω­παϊ­κές Κοι­νό­τη­τες, η ση­με­ρι­νή μας Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, το με­γα­λύ­τε­ρο υπε­ρε­θνι­κό πο­λι­τι­κό πεί­ρα­μα που έχου­με μέχρι σή­με­ρα δει.

Παρά τις διά­φο­ρες πα­ρεκ­κλί­σεις και κρί­σεις, τα τε­λευ­ταία 70 χρό­νια, επα­λη­θεύ­ουν τα λόγια του Πα­τέ­ρα της Ευ­ρώ­πης, Robert Schuman: μπο­ρού­με να οι­κο­δο­μή­σου­με ένα νέο κόσμο Ει­ρή­νης, Ευ­η­με­ρί­ας, Αλ­λη­λεγ­γύ­ης, αλλά δεν θα γίνει μο­νο­μιάς, δεν θα γίνει εύ­κο­λα! Χρειά­ζε­ται υπο­μο­νή, επι­μο­νή και προ­σή­λω­ση σε αυτό το κοινό όραμα. Οι Ευ­ρω­παί­οι ενώ­νο­νται από το κοινό αυτό όραμα, από τις κοι­νές αξίες, αλλά και τον σε­βα­σμό τους στις ιδιαί­τε­ρες κουλ­τού­ρες και νο­ο­τρο­πί­ες: εθνι­κές, το­πι­κές, θρη­σκευ­τι­κές, κ.ο.κ.. Γιατί, πέρα και πάνω από όλα αυτά, εί­μα­στε Ευ­ρω­παί­οι, και οφεί­λου­με να εί­μα­στε Ενω­μέ­νοι.

Η Ευ­ρώ­πη, τα τε­λευ­ταία χρό­νια, φαί­νε­ται να απο­γοη­τεύ­ει, να πα­ρα­μέ­νει άτολ­μη. Αλλά, η Ευ­ρώ­πη στα­μα­τά να προ­χω­ρά, όταν οι Ευ­ρω­παί­οι προ­τάσ­σουν το Εγώ ένα­ντι του Εμείς. Κάθε φορά που οι εθνι­κι­σμοί και οι πο­λι­τι­κές αγκυ­λώ­σεις μπαί­νουν μπρο­στά στην επέ­κτα­ση και εμ­βά­θυν­ση της Ευ­ρώ­πης, η Ευ­ρώ­πη πλη­γώ­νε­ται, και οι Ευ­ρω­παί­οι απο­γοη­τεύ­ο­νται και πολ­λές φορές υπο­φέ­ρουν. Αλλά, οι κρί­σεις της επο­χής μας δεν είναι ούτε οι πρώ­τες, ούτε θα είναι οι τε­λευ­ταί­ες… και όπως έχει απο­δεί­ξει η ιστο­ρία των 70 χρό­νων της, καμία κρίση δεν μπο­ρεί να εμπο­δί­σει το Όραμα των Ευ­ρω­παί­ων! Κάθε φορά, η Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη βγαί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρη, βα­θύ­τε­ρη, ου­σια­στι­κό­τε­ρη! Το όραμά μας, πιο αλη­θι­νό, πιο χει­ρο­πια­στό.

Είναι ευ­θύ­νη όλων μας να στα­μα­τή­σου­με να μεμ­ψι­μοι­ρού­με και να αρ­χί­σου­με να αγω­νι­ζό­μα­στε πραγ­μα­τι­κά για μια Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη με κέ­ντρο τον Άν­θρω­πο. Η Ευ­ρώ­πη απο­τε­λεί για την αν­θρω­πό­τη­τα το ση­μείο ανα­φο­ράς, το μέτρο για την Δη­μο­κρα­τία, τα Αν­θρώ­πι­να Δι­καιώ­μα­τα, το Κρά­τος Δι­καί­ου. Απο­τε­λεί το ση­μείο ανα­φο­ράς για το τι είναι καλό, τι είναι ηθικό, τι είναι δί­καιο. Πα­ρά­δειγ­μα, τώρα, εν μέσω της κρί­σης της Παν­δη­μί­ας COVID-19, η Ευ­ρώ­πη ένωσε σχε­δόν όλο τον κόσμο, σε μία κοινή προ­σπά­θεια για να βρε­θεί γρή­γο­ρα απο­τε­λε­σμα­τι­κό εμ­βό­λιο για την αντι­με­τώ­πι­σή της, η οποία θα είναι δια­θέ­σι­μη σε όλους. Οι μόνοι που έμει­να απέξω, ήταν αυτοί που από την αρχή δια­κή­ρυ­ξαν ότι θα ανα­πτύ­ξουν το εμ­βό­λιο πρώ­τι­στα για τους ίδιους και δευ­τε­ρευό­ντως για να το εμπο­ρευ­θούν. Αυτή είναι ακρι­βώς η Ευ­ρώ­πη που μας κάνει πε­ρή­φα­νους. Η Ευ­ρώ­πη που βοηθά τους πο­λί­τες της, που βοηθά όλον τον κόσμο. Γιατί αυτό οφεί­λει, γιατί αυτό είναι το ορθό και δί­καιο να κάνει, για να αντα­πε­ξέρ­χε­ται στις προσ­δο­κί­ες κάθε πο­λί­τη του μι­κρού μας γα­λά­ζιου βρά­χου.

Η Ευ­ρώ­πη που θέ­λου­με, η Ευ­ρώ­πη για την οποία γε­νιές Ευ­ρω­παί­ων αγω­νί­ζο­νται εδώ και δε­κα­ε­τί­ες υπάρ­χει. Μπο­ρεί να είναι θαμ­μέ­νη κάτω από τό­νους χαρ­τιού γρα­φειο­κρα­τί­ας, να κρύ­βε­ται πίσω από εθνι­κούς εγω­ι­σμούς, να έχει πε­ρισ­σό­τε­ρους εχθρούς εντός της παρά εκτός, αλλά υπάρ­χει. Και είναι κα­θή­κον μας, των Ευ­ρω­παί­ων Πο­λι­τών να εί­μα­στε σε επα­γρύ­πνη­ση, πάντα ενερ­γοί και σε έναν διαρ­κή αγώνα για να δούμε την Ευ­ρώ­πη, πλήρη και ολό­κλη­ρη, Ενω­μέ­νη!

Για το Σπίτι της Ευ­ρώ­πης στη Ρόδο,

Μι­χα­ήλ Γ. Κα­βου­κλής

Πρό­ε­δρος του Δ.Σ.