Χαιρετισμός της Μίκας Ιατρίδη στη διημερίδα της ΕΣΗΕΑ

Στη διη­με­ρίδα της ΕΣΗΕΑ, η οποία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την Παρα­σκευή και το Σάββατο, με θέμα το ρόλο των μέσων ενη­μέ­ρω­σης στην έξαρση του ρατσι­σμού και του νεο­να­ζι­σμού, παρευ­ρέ­θηκε η βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου των Ανε­ξάρ­τη­των Ελλήνων, Μίκα Ιατρίδη, ως εκπρό­σω­πος του προ­έ­δρου του κινή­μα­τος, Πάνου Καμ­μέ­νου.

Στο σύντομο χαι­ρε­τι­σμό της, η Μίκα Ιατρίδη, έκανε, μεταξύ άλλων, ένα σαφή δια­χω­ρι­σμό μεταξύ της «προ­μνη­μο­νια­κής» και «μνη­μο­νια­κής» εποχής και σημεί­ωσε ότι η πλειο­ψη­φία των μέσων ενη­μέ­ρω­σης παρου­σιά­ζει μια συγκε­κρι­μένη εικόνα για το μνη­μό­νιο, η οποία, σε συν­δυα­σμό με ρητο­ρι­κές κοι­νω­νι­κού αυτο­μα­τι­σμού και την τραγική πραγ­μα­τι­κό­τητα που ζουν οι Έλληνες πολίτες, έχει οδη­γή­σει στην έξαρση συνο­λικά του ρατσι­σμού και του νεο­να­ζι­σμού.

Κλεί­νο­ντας το χαι­ρε­τι­σμό της, η βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου ευχή­θηκε «η διη­με­ρίδα αυτή να οδη­γή­σει σε χρή­σι­μες σκέψεις, ώστε οι δημο­σιο­γρά­φοι και τα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης να αντι­λη­φθούν το μη παρα­γω­γικό ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζουν στην έξαρση των δυο αλλη­λέν­δε­των φαι­νο­μέ­νων».

Το πλήρες κείμενο του χαι­ρε­τι­σμού έχει ως εξής:

Κυρίες και κύριοι,

Θέλω να σας ευχα­ρι­στήσω για την πρό­σκληση στην διη­με­ρίδα σας και να σας μετα­φέρω τους θερμούς χαι­ρε­τι­σμούς του Προ­έ­δρου των Ανε­ξάρ­τη­των Ελλήνων, Πάνου Καμ­μέ­νου.

Είναι ιδιαί­τερα χρήσιμο που η Ένωση σας κατα­πιά­νε­ται με ένα φλέγον και επί­καιρο θέμα.

Ένα θέμα το οποίο απα­σχο­λεί το σύνολο της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας, ένα θέμα που απο­τε­λεί, πλέον, ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της δύσκο­λης καθη­με­ρι­νό­τη­τας που όλοι βιώ­νουμε.

Είμαι σίγουρη ότι θα ακού­σουμε σήμερα ενδια­φέ­ρου­σες απόψεις.

Σε κάθε σύγ­χρονη κοι­νω­νία, σε κάθε σύγ­χρονη δημο­κρα­τία, ο ρόλος των μέσων μαζικής ενη­μέ­ρω­σης μπορεί να απο­δει­χθεί καθο­ρι­στι­κός.

Το βλέ­πουμε, άλλωστε και με τα γεγο­νότα στην Ουκρα­νία, αλλά και σε άλλες χώρες.

Για εμάς, εδώ στην Ελλάδα πιστεύω ότι θα πρέπει να βάλουμε ένα δια­χω­ρι­σμό μεταξύ της προ-μνημονιακής και της μνη­μο­νια­κής εποχής.

Είναι προ­φα­νές, ότι η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των, πανελ­λή­νιας εμβέ­λειας, μέσων ενη­μέ­ρω­σης, ηλε­κτρο­νι­κών και μη, επι­μέ­νει να παρου­σιά­ζει μια συγκε­κρι­μένη εικόνα για το μνη­μό­νιο.

Ότι αυτό είναι, δήθεν, μονό­δρο­μος, ότι δεν υπάρχει λύση, ότι πρέπει να το ακο­λου­θή­σουμε.

Ταυ­τό­χρονα, λίγοι, ευτυχώς, δημο­σιο­γρά­φοι, εντός και εκτός εισα­γω­γι­κών, προ­ω­θούν την έννοια του κοι­νω­νι­κού ρατσι­σμού λοι­δο­ρώ­ντας κάθε φορά τις κινη­το­ποι­ή­σεις όλων των κλάδων των εργα­ζό­με­νων, οι οποίοι δια­μαρ­τύ­ρο­νται για τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται.

Αυτή η ρητο­ρική του κοι­νω­νι­κού αυτο­μα­τι­σμού, οι υμνο­λο­γίες για το μνη­μό­νιο που οδηγεί στη στα­διακή και μαρ­τυ­ρική εξα­θλί­ωση μεγάλων τμη­μά­των του ελλη­νι­κού λαού, η κάλυψη μεγάλων οικο­νο­μι­κών σκαν­δά­λων, απο­τε­λεί ένα εκρη­κτικό μείγμα που οδηγεί στην έξαρση συνο­λικά του ρατσι­σμού και του νεο­να­ζι­σμού.Εύχομαι, η διη­με­ρίδα αυτή να οδη­γή­σει σε χρή­σι­μες σκέψεις, ώστε οι δημο­σιο­γρά­φοι και τα μέσα μαζικής ενη­μέ­ρω­σης να αντι­λη­φθούν το μη παρα­γω­γικό ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζουν στην έξαρση των δυο αλλη­λέν­δε­των φαι­νο­μέ­νων.

Καλή επι­τυ­χία στις εργα­σίες της ημε­ρί­δας σας.