Φώτης Χατζηδιάκος: Αντί του τελευταίου χαιρετισμού

Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός: Η σημα­ντι­κό­τερη προ­σω­πι­κό­τη­τας της Δωδε­κα­νή­σου στην μετα­πο­λι­τευ­τική περίοδο.

Ο άνθρω­πος μας, το στή­ριγμα μας, πέρασε στην αθα­να­σία.

(Αντί τελευ­ταίου χαι­ρε­τι­σμού)

Οι αντι­θέ­σεις της Ιστο­ρίας πολλές φορές σημα­δεύ­ουν την συλ­λο­γική μνήμη. Πριν από 75 χρόνια στις 8 Μαΐου 1945, σ’ όλη την Δωδε­κά­νησο οι καμπά­νες στις εκκλη­σίες χτυ­πού­σαν χαρ­μό­συνα και τις καρδιές των Δωδε­κα­νη­σίων πλημ­μύ­ρι­σαν συναι­σθή­ματα χαράς, ενθου­σια­σμού και αγαλ­λί­α­σης για την Απε­λευ­θέ­ρωση μας.

Σήμερα, 8 Μαΐου 2020, από τις 7.30 το πρωί με το θλιβερό άγγελμα του θανάτου του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού, οι καμπά­νες στις εκκλη­σιές, από την Χάλκη μέχρι τον Αρχάγ­γελο, χτυπούν λυπη­τερά και στις καρδιές όλων μας έχει φωλιά­σει η θλίψη, η στε­νο­χώ­ρια για την μεγάλη απώλεια, του γιατρού μας, του γιατρού της καρδιάς μας, του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού. Του επι­στή­μονα, του καθη­γητή (όπως ο ίδιος ιεραρ­χούσε στην πλειάδα των αρετών και των αξιω­μά­των του), του πολι­τι­κού, μα πάνω απ’ όλα του ανθρώ­που.

Η μεγάλη απώλεια του, ήταν η πρώτη είδηση, σ’ όλα τα μέσα, γραπτού και ηλε­κτρο­νι­κού τύπου, με ανα­φο­ρές στα σπου­δαία χαρί­σματα του, στη μεγάλη προ­σφορά του στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, στην ανε­κτί­μητη προ­σω­πι­κό­τητα του, την οποία ο ίδιος συνει­δητά και από στάση ζωής απέ­κρυ­πτε.

Η ιστορία στο μέλλον θα κατα­γρά­ψει ότι δεν ήταν μόνο ο γιατρός του αεί­μνη­στου Ανδρέα Παπαν­δρέου, αλλά και ο έμπι­στος εξ απορ­ρή­των προ­σω­πι­κός γιατρός, σπου­δαίων και γνωστών προ­σω­πι­κο­τή­των, όχι μόνο της χώρας μας, αλλά ηγετών παγκό­σμιας εμβέ­λειας κάτι που ο ίδιος όχι απλά σεμνυ­νό­με­νος, αλλά τηρώ­ντας πίστη στο όρκο του Ιππο­κράτη “Ἃ δ’ ἂν ἐν θερα­πείῃ ἢ ἴδω, ἢ ἀκούσω, ἢ καὶ ἄνευ θερα­πη­ίης κατὰ βίον ἀνθρώ­πων, ἃ μὴ χρή ποτε ἐκλα­λέ­ε­σθαι ἔξω, σιγή­σο­μαι, ἄῤῥητα ἡγεύ­με­νος εἶναι τὰ τοιαῦτα” κρα­τούσε ως επτα­σφρά­γι­στο μυστικό.

Κινή­θηκε στους ανοι­χτούς ορί­ζο­ντες της ιατρι­κής επι­στή­μης, εκεί όπου ανι­χνεύ­ο­νται οι προσ­δο­κίες και οι φόβοι για το μέλλον του ανθρώ­που, θερά­πευσε και έσωσε ανθρώ­πι­νες ζωές. Ο ίδιος σ’ ένα από τα

πολλά συγ­γράμ­ματα του και τις εκα­το­ντά­δες περί της ιατρι­κής μονο­γρα­φίες του έγραφε: “ο όγκος της παρα­γό­με­νης γνώσης είναι τερά­στιος και οι επι­μέ­ρους τομείς της δυσθε­ώ­ρη­τοι κατά τον αριθμό και το εύρος τους. Σ’ αυτή την πρό­κληση ο επι­στή­μο­νας βαρύ­νε­ται με την ευθύνη να υπη­ρε­τεί τον άνθρωπο μέσα από τους κανόνες της ηθικής, της κοι­νω­νι­κής συνεί­δη­σης και της αλλη­λεγ­γύης…”.

Η πολι­τική ήταν γι’ αυτόν ο τρόπος για να υπη­ρε­τή­σει πέρα από την ιατρική τον άνθρωπο, γι’ αυτό με παρ­ρη­σία δήλωνε: «Δεν πιστεύω στον επαγ­γελ­μα­τία πολι­τικό που αρχίζει με τη φιλο­δο­ξία να φθάσει στα ύπατα αξιώ­ματα της πολι­τι­κής χωρίς να έχει επαρκώς με το έργο του δοκι­μα­στεί από την κοι­νω­νία. Αντί­θετα πιστεύω σε εκείνον που θα ασχο­λη­θεί με την πολι­τική ύστερα από μια λαμπρή πορεία στην εργασία του, μέσα από την οποία θα δια­φαί­νε­ται η εντι­μό­τητά του και κοι­νω­νική του ευαι­σθη­σία».

Γι’ αυτό, δεν δίστασε να αρνηθεί την βέβαιη βου­λευ­τική ή υπουρ­γική θέση, για να συνε­χί­σει να υπη­ρε­τεί την ιατρική και τον συνάν­θρωπο του .

Η απώλεια του δυσα­να­πλή­ρωτη. Ηταν ο άνθρω­πος που με σεβασμό στις ανθρώ­πι­νες και δημο­κρα­τι­κές αξίες, ιεραρ­χώ­ντας την σπου­δαιό­τητα των κατα­στά­σεων, «άνοιγε όλες τις πόρτες» για όλους του Δωδε­κα­νη­σί­ους, για όλο τον κόσμο που ζητούσε την συμπα­ρά­σταση του, επώ­νυ­μους και ανώ­νυ­μους.

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ήταν πάντα παρών, στην πρό­κληση και πρό­σκληση κάθε συμπο­λίτη μας και αντι­με­τώ­πιζε άμεσα, με ενδια­φέ­ρον και αγάπη κάθε πρό­βλημα υγείας μας. Ορα­μα­τί­στηκε για τον τόπο μας ένα Νοσο­κο­μείο αντάξιο των αναγκών του για την προ­στα­σία της υγείας των κατοί­κων και των επι­σκε­πτών του και συνέ­δραμε στην υλο­ποί­ηση του, όπως και του ΑΤΤΙΚΟΥ και 10 συνο­λικά Περι­φε­ρεια­κών Νοσο­κο­μείων. Η στήριξη και η ενί­σχυση των δομών υγείας, ιδιαί­τερα η κατα­σκευή του ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κού τμή­μα­τος στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, ήταν γι’ αυτόν στόχος ζωής.

Τιμή­θηκε για τις αρετές του ως υπεύ­θυ­νου επι­στή­μονα, καλού πατριώτη, ενά­ρε­του πολι­τι­κού. Ο κοι­νω­νι­κός του ρόλος, η διεθνής ανα­γνώ­ρισή του και η πολυ­ε­τής προ­σφορά του στην έρευνα και στην επι­στήμη στον τομέα της ιατρι­κής, στην πολι­τική και στον τόπο μας προ­σέ­διδε στο πρόσωπο του αξιο­πι­στία, ανα­γνώ­ριση, σεβασμό και αποδοχή. Έτσι θα μείνουν ανε­ξί­τηλα στη μνήμη μας, ο ήπιος, ο μει­λί­χιος, ο

προ­ση­νής χαρα­κτή­ρας του, η καλο­σύνη και η ευγέ­νειά του, που για όλους είχε ένα καλό λόγο, όμως για τον εαυτό του ήξερε «να κρύβει» τις ανθρώ­πι­νες πικρίες που εμείς ηθε­λη­μένα ή αθέλητα του δίναμε.

Σκοπός της εφή­με­ρης ζωής μας, η αθα­να­σία (όπως γράφει ο κρη­τι­κός στο­χα­στής στην Ασκη­τική) και ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, για όσα αμέ­τρητα και σπου­δαία προ­σέ­φερε στην Δωδε­κά­νησο, ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ.

ΦΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ

τ. Δήμαρ­χος Ρόδου