Δοξασίες και ρεαλισμός

Tης Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Η μεγάλη πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού μπροστά στον τρόμο της μάστι­γας που επήλθε και απειλεί τον πλανήτη, απέβαλε την όποια δοξασία και με απόλυτο ορθο­λο­γι­σμό ασπά­ζε­ται τις εξη­γή­σεις και τις εκκλή­σεις των επι­στη­μό­νων, εφαρ­μό­ζο­ντας και τηρώ­ντας ευλα­βικά τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται, όσο αυστηρά κι αν είναι αυτά.

Μέσα στο κλίμα φόβου και ρευ­στό­τη­τας που επι­κρα­τεί καταρ­ρέει η όποια ψεκα­σμένη ιδε­ο­λη­ψία και θεώρηση που δημιουρ­γεί κινή­ματα αμφι­σβή­τη­σης των επι­τευγ­μά­των της ιατρι­κής επι­στή­μης και της επι­στή­μης γενι­κό­τερα. Παγκο­σμίως τα ερευ­νη­τικά κέντρα εργά­ζο­νται πυρε­τω­δώς προ­κει­μέ­νου να ανα­κα­λύ­ψουν το εμβόλιο ή τη θερα­πεία για την αντι­με­τώ­πιση του αόρατου αυτού εχθρού, του COVID 19, της παν­δη­μίας που προ­κα­λεί τεκτο­νι­κές αλλαγές και ανα­τρέ­πει τα δεδο­μένα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο ιός αυτός δεν θα μας σκο­τώ­σει, δεν θα του το επι­τρέ­ψουμε.

Τα γραπτά του Θου­κυ­δίδη, του Ιππο­κράτη, τα κείμενα της Παλαιάς Δια­θή­κης μαρ­τυ­ρούν ανά τους αιώνες της ανθρώ­πι­νης ιστο­ρίας την ύπαρξη μετα­δο­τι­κών νοση­μά­των και την απο­μό­νωση από τον κοι­νω­νικό ιστό αυτών που έφεραν μετα­δο­τικά νοσή­ματα. Επι­πλέον είναι γεμάτα από υπο­δεί­ξεις που συνι­στούν την αποφυγή όσων παρου­σιά­ζουν ύποπτα συμ­πτώ­ματα. Η επιβολή καρα­ντί­νας είναι το δεύτερο στάδιο στην αντι­με­τώ­πιση των επι­δη­μιών και των παν­δη­μιών που έγκει­ται στην απο­μό­νωση των κρου­σμά­των προ­κει­μέ­νου να ανι­χνευ­τούν τα αίτια που ευθύ­νο­νται για την εξά­πλωση της ασθέ­νειας. Η λέξη καρα­ντίνα προ­έρ­χε­ται από το ενετικό (quaranta giorni) σαράντα ημέρες Αυτή ήταν η υπο­χρε­ω­τική περί­ο­δος απο­μό­νω­σης των πλη­ρω­μά­των που προ­σέγ­γι­ζαν τη Βενετία την εποχή της πανώλης. Η επιβολή σκληρών και αυταρ­χι­κών μέτρων είναι το τρίτο στάδιο αντι­με­τώ­πι­σης των παν­δη­μιών που έλαβε η Κίνα και τα οποία δεν έχουν προη­γού­μενο στην Ιστορία.

Ο πολι­τι­σμός της Κεντρι­κής Αμε­ρι­κής τον 16ο αιώνα τελεί­ωσε όχι από τα όπλα των Ισπανών τα οποία οι ιθα­γε­νείς φοβού­νταν αλλά από δύο ιούς, της ευλο­γιάς αρχικά και στη συνέ­χεια της ιλαράς που τους απο­τε­λεί­ωσε. Αξίζει να σημειω­θεί ότι ο ιός της ιλαράς υπήρξε ο μετα­δο­τι­κό­τε­ρος της ιστο­ρίας και μαζί με την ευλογιά απο­δε­κά­τι­σαν μεγάλο αριθμό πλη­θυ­σμού στον πλανήτη. Ο κοκίτης μια νόσος με το όνομα «ο βήχας των δέκα ημερών» και η διφθε­ρί­τιδα έκαναν κατά καιρούς μεγάλες επι­δη­μίες με τερά­στια θνη­τό­τητα κυρίως στα μικρά παιδιά. Επίσης ο τέτανος ήταν γνωστός από την αρχαιό­τητα λόγω της φοβερής επί­πτω­σης της ασθέ­νειας στους τραυ­μα­τίες, στις λεχώνες και στα νεογνά. Μαρ­τυ­ρίες σώζο­νται μέχρι σήμερα από Έλληνες και Αιγυ­πτί­ους ιατρούς.

Ο Ιππο­κρά­της περι­γρά­φει με σαφή­νεια και λεπτο­με­ρώς τη νόσο, η οποία σε μια εβδο­μάδα οδηγεί στο θάνατο. Τον 2ο π.Χ αι. ο Αρε­ταίος ανα­φέ­ρει «Στο νόσημα αυτό ο ιατρός δεν μπορεί να κάνει τίποτα» Έως και πρό­σφατα η θνη­τό­τητα του τετάνου ήταν πάνω από 10%. Η στάση του πολε­μι­στή στο μνημείο του Αγνώ­στου Στρα­τιώτη μαρτυρά θάνατο από τέτανο.

Ο σύγ­χρο­νος κορο­νο­ϊός που έχει θνη­τό­τητα γύρω στο 1% και απειλεί ως επί το πλεί­στον τους ηλι­κιω­μέ­νους ήλθε για να σημάνει συνα­γερμό, να μας αφυ­πνί­σει και να μας διδάξει πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς εμβόλια.

Έχουμε όμως όλοι μεγάλη ευθύνη να προ­στα­τεύ­σουμε και να δια­φυ­λά­ξουμε σεβό­με­νοι την υγεία των ηλι­κιω­μέ­νων. Διότι αυτοί είναι οι γονείς μας και οι παπ­πού­δες μας είναι αυτοί που μας δίδαξαν αξίες, γνώσεις, μας δίδαξαν την επι­στήμη, είναι η γενιά που μας αγκά­λιασε που κλάψαμε και χαρή­καμε στην αγκαλιά της, μας χάιδεψε το κεφάλι, μας κράτησε το χέρι και μας οδήγησε πρώτη μέρα στο σχολείο, μας υπο­δέ­χτηκε στην εργασία μας, είναι αυτοί που αγω­νί­στη­καν μέσα σε δύσκο­λες συν­θή­κες, σε πόλεμο και εμφύλιο να κρα­τή­σουν ψηλά τα ιδανικά και την πατρίδα και να δώσουν ένα κόσμο καλύ­τερο στα παιδιά τους. Αυτές τις ευαί­σθη­τες λοιπόν ομάδες οφεί­λουμε και έχουμε ηθική υπο­χρέ­ωση να προ­στα­τέ­ψουμε με απλό τρόπο, μένο­ντας στη θαλπωρή του σπιτιού μας και στην ζεστή αγκαλιά του καναπέ μας.

ΥΓ: Αμμες ποκ ήμες άλκιμοι νεανίαι «εμείς ήμασταν κάποτε ρωμα­λέοι νέοι» Έτσι ξεκι­νούσε ο χορός των γερό­ντων στις γιορτές στην Αρχαία Σπάρτη. (Πλού­ταρ­χος Λυκουρ­γος 21)