Γράμμα στον κορωνοϊό… Από τον Γιάννη Μηνατσή

 

Αυτό τον κορω­νοϊό ήθελα ν’ αντα­μώσω

κι ένα βρω­μό­ξυλο γερό του πούστη να του δώσω

Να τον ρωτήσω να μου πει ποιά είναι η γενιά του

και να τον φτύσω τρεις φορές για την αγένειά του

Πες μου από πού έρχεσαι και ποιος σε έχει στείλει

και έχουν ανα­στα­τω­θεί όλοι εχθροί και φίλοι

Μήπως σε έστειλε ο Τράμπ ή μήπως οι Κινέζοι

η ποιός στις πλάτες των λαών αισχρό παι­χνίδι παίζει

Όμως αυτά που δια­λα­λούν και διάβασα και είδα

είσαι ο καρπός του έρωτα φιδιού με νυχτε­ρίδα

Γόνος είσαι ασύμ­βα­τος και τέρας δίχως φάτσα

και ξεχω­ρί­ζεις κερατά απ’ των ιών τη ράτσα

Σαν λωπο­δύ­της ξεγλι­στράς και μέσ’ το σώμα μπαί­νεις

κι αν δεν την κάνεις τη ζημιά ποτέ δε ξανα­βγαί­νεις

Χέρια και μάτια προ­τι­μάς στα χείλη σκαρ­φα­λώ­νεις

και όποιον βρεις αδύναμο τον απο­τε­λειώ­νεις

Τους νέους δεν τους προ­τι­μάς τους γέρο­ντες γου­στά­ρεις

δε ξέρουμε τα χούγια σου και τι καπνό φου­μά­ρεις

Ήρθες από το πουθενά μας έπιασες στον ύπνο

και με θανά­τους τρέ­φε­σαι πολλούς σε κάθε δείπνο

Βρε άτιμο υπο­κεί­μενο και του δια­βό­λου εγγόνι

βάλτο καλά εις το μυαλό τίποτε δε σε σώνει

Ήρθες και ξανα­βρή­καμε όλοι τον μπού­σουλά μας

και τα κακά μας βγήκανε πιο λίγα απ’ τα καλά μας

Γίναμε όλοι μια γροθιά λαοί και κυβερ­νή­σεις

να σε εξα­πο­στεί­λουμε προτού μας αφα­νί­σεις

Τις μάσκες ξολο­θρέ­ψαμε τα γάντια τα μαντή­λια

ακόμη και στις εκκλη­σιές σβήσαμε τα καντή­λια

Κλει­στή­καμε στα σπίτια μας μην τύχει και βρε­θούμε

μα θάρθει κάποτε ο καιρός που θα λογα­ρια­στούμε

Θα βρούμε το αντί­δοτο που θα σε θανα­τώ­σει

και τότε δε θα βρί­σκε­ται κανείς για να σε σώσει

Ως τότε όλοι μια γροθιά να μεί­νουμε ενω­μέ­νοι

ήρεμοι, αισιό­δο­ξοι μα και πει­θαρ­χη­μέ­νοι

Να τη γλε­ντάμε τη ζωή κάθε λεπτό κα ώρα

και θα την ξεπε­ρά­σουμε μαζί κι αυτήν την μπόρα

ΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΜΗΝΑΤΣΗΣ