Το μήνυμα «Μένουμε σπίτι» αναζητά παραλήπτες

Το κράτος κλείνει σχολεία, νηπια­κούς σταθ­μούς, πανε­πι­στή­μια, κινη­μα­το­γρά­φους, θέατρα και άλλους χώρους συνα­θροί­σεων και πολλοί πολίτες σπεύ­δουν να υπο­κα­τα­στή­σουν όλα τα παρα­πάνω με «επι­δρο­μές» στις καφε­τέ­ριες όπου ο ένας πάνω στον άλλο σχο­λιά­ζουν…ανή­συ­χοι τα του φονικού κορο­ναϊού. Με τα παιδιά παρέα που όπως λένε οι επι­στή­μο­νες, απο­τε­λούν «υγειο­νο­μι­κές βόμβες» για την εξά­πλωση του ιού. Η έννοια της ατο­μι­κής και της κοι­νω­νι­κής ευθύνης ακου­μπι­σμένη δίπλα σε ένα ποτήρι φρέντο εσπρέσο και μια πορ­το­κα­λάδα. Δηλαδή, αγνοη­μένη. Στον βρόντο το μήνυμα του πρω­θυ­πουρ­γού, οι οδηγίες του ΕΟΔΥ, οι παρεμ­βά­σεις των επι­στη­μό­νων. Το μήνυμα “Μένουμε σπίτι” αναζητά παρα­λή­πτες και δυστυ­χώς, δεν τους βρίσκει. Και όπως εύστοχα λέει η φίλη Χρύσα, σε ανάρ­τησή της: “Η ελλη­νική κοι­νω­νία δεν κιν­δυ­νεύει τόσο από τον ιό αλλά όπως πάντα από τον « τσάμπα μάγκα»  Ο ιός δεν είναι τόσο επι­κίν­δυ­νος όσο ο τσάμπα μάγκας ο οποίος στε­ρεί­ται και της πιο ελά­χι­στης ενσυ­ναι­σθη­σης. Είναι οι ίδιοι άνθρω­ποι που αύριο θα δια­μαρ­τυ­ρη­θούν επειδή δεν βρί­σκουν κρεβάτι στο νοσο­κο­μείο, που θα καταγ­γεί­λουν τους πολι­τι­κούς για δόλο, ανε­πάρ­κεια ή αμε­ρι­μνη­σία, που θα πουν ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα. συμπε­ρι­φο­ράς”

Και οι «άλλοι», οι σοβαροί, οι αξιο­πρε­πείς, οι συνετοί, οι αξιό­πι­στοι οι μετρη­μέ­νοι, ανα­ζη­τούν τα «αντι­σώ­ματά» τους για την ίωση της φαυ­λό­τη­τας και την ανίατη ασθέ­νεια της ελα­φρό­τη­τας. Και  σιωπούν. Σιωπούν και σκέ­πτο­νται. Καθένας από εμάς οφείλει πολλά, ετούτη την δύσκολη ώρα και στον εαυτό του αλλά πρω­τί­στως, στους συμπο­λί­τες του.

Τελικά ήρθε η απόφαση που κλείνει οτι­δή­ποτε δια­θέ­τει τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα και μας επι­τρέ­πει να ανι­χνεύ­σουμε πρω­τό­γνωρα αντα­να­κλα­στικά κοι­νω­νι­κής ευθύνης.