O επικήδειος λόγος του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Β. Καμπουράκη κατά την εξόδιο ακολουθία του Γιώργου Τριανταφύλλου

Σεβαστέ μου Νονέ,

Τα λόγια του απο­χαι­ρε­τι­σμού σου, βγαί­νουν δύσκολα κι ας φεύγεις πλήρης ημερών, έχοντας επι­τε­λέ­σει στο ακέραιο το έργο σου στον κόσμο.

Λίγο μόλις καιρό αφότου απο­χαι­ρέ­τησα τον αγα­πη­μένο μου πατέρα, τώρα στέ­κο­μαι εδώ για να απευ­θύνω το ύστατο χαίρε και σε σένα. Τον “πνευ­μα­τικό πατέρα” μου σύμφωνα με την παρά­δοσή μας.

Ο Κύριος με τις ανε­ξι­χνί­α­στες βουλές Του, θέλησε να πάρει κοντά του τη γενιά που μας μεγά­λωσε και μας δίδαξε τις τρεις μεγάλες αγάπες. Την αγάπη στην Ρόδο, την αγάπη στην οικο­γέ­νειά μας και την αγάπη στο συνάν­θρωπο.

Αυτές τις σπου­δαίες αγάπες υπη­ρέ­τη­σες σε όλη τη ζωή σου, με αγώνα. Γιατί η αγάπη είναι αγώνας…

Μαζί με τους τολ­μη­ρούς ορα­μα­τι­στές επι­χει­ρη­μα­τίες της γενιάς σου, αγω­νι­στή­κατε και δημιουρ­γή­σατε το “θαύμα” της Ρόδου και δώσατε ευκαι­ρίες και προ­ο­πτική ζωής σε όλους τους Ροδίτες.

Κι εσύ, άφησες την σφρα­γίδα σου με ένα μονα­δικά ξεχω­ρι­στό τρόπο, κάνο­ντας το ροδί­τικο κρασί αληθινό πρε­σβευτή της Ρόδου σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου. Ετι­κέ­τες που ταξι­δεύ­ουν τη Ρόδο και πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τα εκα­τομ­μύ­ρια των φίλων της.

Και όχι μόνο αυτό. Πολυ­πράγ­μων και αει­κί­νη­τος υπη­ρέ­τη­σες την ανά­πτυξη και την προ­ο­πτική του τόπου μας, από θέσεις ευθύνης στη διοί­κηση του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου και ως πρό­ξε­νος της Ιταλίας στη Ρόδο για μια 25ετία. Πάντα στην πρώτη γραμμή της προ­σπά­θειας να ανέβει η Ρόδος ψηλό­τερα, όπως αξίζει στην ιστορία της, της οποίας υπήρξες βαθύς γνώστης.

Μαζί και η αγάπη για την οικο­γέ­νειά σου. Τη λατρε­μένη σου Βάνα που πας τώρα να συνα­ντή­σεις.

Την αγάπη σου για τα παιδιά σου, την Εύα, την Ανα­στα­σία και τον Νίκο και τα έξι εγγόνια σου που σε γέμιζαν χαρά και περη­φά­νια.

Αλλά μαζί και η αγάπη για το συνάν­θρωπο. Η αδιά­λει­πτη κοι­νω­νική δράση σου, μαζί και με τη Βάνα, για την προ­σφορά σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Με αλλη­λεγ­γύη, με φρο­ντίδα, με έγνοια για το καλό και το χρήσιμο προς τον πλησίον.

Σήμερα είμαστε εδώ για να σου πούμε όλοι ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ για όλη αυτή την αγάπη. Για όλο αυτό τον αγώνα.

Είμαστε εδώ για να απο­χαι­ρε­τί­σουμε έναν αληθινό ευπα­τρίδη, που αφήνει ανε­ξί­τηλο το απο­τύ­πωμά του μέσα στις καρδιές μας.

Απο­χαι­ρε­τούμε τη γλυ­κύ­τητά σου και θα σε θυμό­μα­στε πάντα. Θα σε θυμό­μα­στε εμείς, οι νεώ­τε­ρες γενιές, που παρα­λά­βαμε τη σκυτάλη από χέρια σαν τα δικά σου. Θα σε θυμό­μα­στε για να δεί­ξουμε έμπρα­κτα το σεβασμό μας και την ανα­γνώ­ριση αυτής της μεγάλης προ­σφο­ράς.

Κι αυτό σημαί­νει να συνε­χί­σουμε το έργο σου. Το δικός σου και όλης της σπου­δαίας γενιάς που επάξια εκπρο­σώ­πη­σες.

Αυτό είναι το χρέος μας. Να είμαστε περή­φα­νοι όχι μόνο για το παρελ­θόν αλλά και για το σήμερα. Αυτό είναι το δικό μας έργο. Να δημιουρ­γούμε και να αγω­νι­ζό­μα­στε να κάνουμε τη Ρόδο καλύ­τερη.

Έτσι θα απο­δεί­ξουμε κι εμείς με τη σειρά μας, την αγάπη μας στους επό­με­νους, στα παιδιά μας. Κι όπως εμείς αξιω­θή­καμε να πάρουμε τη σκυτάλη του “θαύ­μα­τος” της Ρόδου, το ίδιο ακριβώς πρέπει να εξα­σφα­λί­σουμε και στις νέες γενιές. Να κάνουμε πραγ­μα­τι­κό­τητα το όραμα μιας Ρόδου με δυνα­τό­τη­τες και

ευκαι­ρίες για τις γενιές που έρχο­νται μετά από εμάς. Για να ξεδι­πλώ­σουν τα δικά τους ταλέντα, τις δικές τους δεξιό­τη­τες, τη δική τους τόλμη και δημιουρ­γι­κό­τητα, να ζήσουν τη δική τους ευτυ­χι­σμένη ζωή.

Γι αυτό δεσμευό­μα­στε. Γι αυτό αγω­νιούμε και γι αυτό αγω­νι­ζό­μα­στε. Είναι το ελά­χι­στο “ευχα­ρι­στώ” καθώς θα σε κρατάμε πάντα στη σκέψη μας και στην καρδιά μας, ως φωτεινό παρά­δειγμα αγάπης και αφο­σί­ω­σης σε ό,τι είναι αληθινά σημα­ντικό σε αυτή τη ζωή.

Τον τόπο, την οικο­γέ­νεια, τον συνάν­θρωπο.

Ας είναι αιωνία η μνήμη σου!