Το όραμα…

«Δεν βλέπω, όπως νομίζω ότι και κανείς δεν μπορεί να δει, εκτός αν είναι τελείως φαντα­σιό­πλη­κτος ή προ­γο­νό­πλη­κτος, την αρχαία Ελλάδα ως πρότυπο το οποίο θα αρκούσε να το αντι­γρά­ψουμε για να βρούμε την ελευ­θε­ρία, τη δικαιο­σύνη, την ισότητα και παν το αγαθόν. Η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πρότυπο, ούτε μοντέλο προς μίμηση, όπως άλλωστε δεν μπορεί να είναι κανένα ιστο­ρικό έργο σε οποιον­δή­ποτε τομέα. Θεωρώ όμως ότι πρέπει να λει­τουρ­γή­σει για μας σαν γονι­μο­ποι­η­μένο σπέρμα, δεδο­μέ­νου ότι μας επι­τρέ­πει να δούμε εν τη γενέσει τους πληθώρα στοι­χείων πάντοτε επί­και­ρων – μπορεί και πρέπει να είναι για εμάς κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών»  (Κορ­νή­λιος Καστο­ριά­δης).  Πάει με την σημε­ρινή ημέρα, εάν το επε­κτεί­νει κάποιος  στην νεότερη Ελλάδα, στην  ιστο­ρική στιγμή που απο­τυ­πώ­νε­ται στην εμβλη­μα­τική φωτο­γρα­φία της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι, εάν στην πορεία των χρόνων, το όραμα για την ελεύ­θερη Πατρίδα αυτών των γονα­τι­σμέ­νων και προ­φα­νώς δακρυ­σμέ­νων ανθρώ­πων, βλέ­πο­ντας την γαλα­νό­λευκη να υψώ­νε­ται, απο­τε­λεί για όλους μας κέντρι­σμα, έμπνευση και πηγή ιδεών ή χάθηκε « μες  στην  πολλή συνά­φεια του κόσμου, μες στες πολλές κινή­σεις κι ομιλίες…ἐκθέ­το­ντάς την στων σχέσεων και τῶν συνα­να­στρο­φών την καθη­με­ρι­νήν  ἀνοησία…». Κι όσο η Ιστορία δεν διδά­σκει, γίνεται ακόμη πιο μελαγ­χο­λική αυτή η ημέρα και ακόμη πιο αβέβαιο το μέλλον.