Στη σκιά των δύο μονομάχων τα μικρά κόμματα – Τι δείχνουν οι δημοσκοπήσεις

Παρότι η προσοχή όλων είναι στραμ­μένη στην μονο­μα­χία, έστω και με άνισους όρους, ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, ένα σημα­ντικό ερώτημα είναι τα εκλο­γικά απο­τε­λέ­σματα που θα έχουν τα μικρό­τερα κόμματα.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ποσοστό που θα λάβουν δεν είναι σημα­ντικό μόνο για το πώς θα δια­μορ­φω­θούν οι συνο­λι­κοί συσχε­τι­σμοί αλλά και με τα ιδιαί­τερα μαθη­μα­τικά του εκλο­γι­κού νόμου. Το ποια κόμματα θα κατα­φέ­ρουν να περά­σουν το κρίσιμο κατώφλι 3% και ποια όχι και κυρίως το άθροι­σμα των κομ­μά­των που θα μείνουν εκτός Βουλής καθο­ρί­ζει και το που θα κινηθεί το ανα­γκαίο ποσοστό που θα πρέπει να έχει το πρώτο κόμμα για να έχει αυτο­δυ­να­μία στη Βουλή.

Θυμί­ζουμε ότι εάν υπο­θέ­σουμε ότι στις εκλογές όλα τα κόμματα που συμ­με­τέ­χουν μπαί­νουν στη Βουλή τότε χρειά­ζε­ται 40,4% για να είναι ένα κόμμα αυτο­δύ­ναμο. Από εκεί και πέρα κάθε 1% που πηγαί­νει σε κόμματα εκτός κοι­νο­βου­λίου, σημαί­νει ότι μειώ­νε­ται κατά 0,4% το ποσοστό που απαι­τεί­ται για την αυτο­δυ­να­μία.

Ανα­κα­τα­τά­ξεις στην άκρα δεξιά

Στον ευρύ­τερο χώρο της άκρας δεξιάς, η πιο ενδια­φέ­ρουσα τάση είναι η δια­φαι­νό­μενη υπο­χώ­ρηση της Χρυσής Αυγής. Η νεο­να­ζι­στική οργά­νωση είχε σημα­ντική υπο­χώ­ρηση στις ευρω­ε­κλο­γές όπου πήρε 4,87%. Οι δημο­σκο­πή­σεις μπροστά στις βου­λευ­τι­κές εκλογές τη δίνουν ακόμη πιο χαμηλά και έχουν υπάρξει και προ­βλέ­ψεις ότι θα μπο­ρούσε να υπο­χω­ρή­σει ακόμη και κάτω από το όριο του 3%.

Παρότι το φαι­νό­μενο να υπο­εκ­προ­σω­πεί­ται σε δημο­σκο­πή­σεις έχει κατα­γρα­φεί στο παρελ­θόν, το σίγουρο είναι υπάρχει μια κάμψη στην πολι­τική της απήχηση, που συμπί­πτει μάλιστα και με τον τρόπο που η μεγάλη δίκη βαίνει προς ολο­κλή­ρωση και είναι πολύ πιθανό να υπάρξει κατα­δίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ως ηγεσίας εγκλη­μα­τι­κής οργά­νω­σης, καθώς παρου­σιά­στη­καν συντρι­πτικά στοι­χεία και μαρ­τυ­ρίες που το απο­δει­κνύ­ουν.

Από την άλλη, η Ελλη­νική Λύση του Κυριά­κου Βελό­που­λου, παρότι απο­τέ­λεσε με έναν τρόπο την έκπληξη των ευρω­ε­κλο­γών αφού κατά­φερε να εκλέξει ευρω­βου­λευτή τώρα τα πράγ­ματα δεί­χνουν αρκετά πιο δύσκολα και αρκετές δημο­σκο­πή­σεις θεωρούν δεδο­μένο ότι δεν θα μπο­ρέ­σει να περάσει το όριο του 3%. Αυτό οφεί­λε­ται σε μια σειρά από λόγους. Οι ευρω­ε­κλο­γές προ­σφέ­ρο­νται περισ­σό­τερο για πρα­κτι­κές «ψήφου δια­μαρ­τυ­ρίας» σε αντί­θεση με τις εθνικές εκλογές όπου οι ψηφο­φό­ροι σταθ­μί­ζουν περισ­σό­τερο το τι επι­λέ­γουν. Αυτό ενι­σχύ­ε­ται και από το ότι πλέον ο Κυριά­κος Βελό­που­λος έχει πολύ μεγα­λύ­τερη «ορα­τό­τητα» και το μίγμα συνω­μο­σιο­λο­γίας και εθνι­κι­σμού που πρε­σβεύει μπορεί να μην είναι το ίδιο θελ­κτικό. Και βέβαια υπάρχει και το παρα­τη­ρη­μένο σε άλλες περι­πτώ­σεις αντα­να­κλα­στικό των παρα­δο­σια­κών «δεξιών ψηφο­φό­ρων» να στη­ρί­ζουν τον σχη­μα­τι­σμό που τείνει να διεκ­δι­κή­σει την κυβερ­νη­τική εξουσία. Αυτό εξηγεί και γιατί διά­φο­ροι μικρό­τε­ροι σχη­μα­τι­σμοί του ευρύ­τε­ρου δεξιού χώρου επέ­λε­ξαν να μην κατέ­βουν καν στις εκλογές, όπως για παρά­δειγμα η Νέα Δεξιά του Φαήλου Κρα­νι­διώτη.

Στον ευρύ­τερο χώρο της Κεντρο­δε­ξιάς θα έχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον το πώς θα κινηθεί εκλο­γικά η Ένωση Κεντρώων. Το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη φαί­νε­ται ότι εξα­κο­λου­θεί να παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή παρά τα σχετικά απο­γοη­τευ­τικά απο­τε­λέ­σματα των ευρω­ε­κλο­γών. Πάντως οι περισ­σό­τε­ροι δημο­σκό­ποι εκτι­μούν ότι δεν θα τα κατα­φέ­ρει.

Το τοπίο στα αρι­στερά του ΣΥΡΙΖΑ

Στα αρι­στερά του ΣΥΡΙΖΑ το τοπίο δείχνει να ξεκα­θα­ρί­ζει. Το ΚΚΕ παρότι κάνει μια ιδιαί­τερα συστη­μα­τική προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία και έχει πλήρως ενερ­γο­ποι­ή­σει τον εκλο­γικό του μηχα­νι­σμό δεν δείχνει να μπορεί να ξεφύγει τα όρια της τέταρ­της θέσης, παρότι είναι σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαρ­ροές προς τα αρι­στερά.

Οι σχη­μα­τι­σμοί που προ­έ­κυ­ψαν από τις δια­σπά­σεις του ευρύ­τε­ρου χώρου του ΣΥΡΙΖΑ δεν δεί­χνουν να έχουν δυνα­μική. Η Λαϊκή Ενότητα είχε ένα κακό απο­τέ­λε­σμα στις ευρω­ε­κλο­γές και στις εθνικές εκλογές, είχε την παραί­τηση του Πανα­γιώτη Λαφα­ζάνη και την ανάληψη ευθύνης για το κακό απο­τέ­λε­σμα και τώρα επι­λέ­γει τη συμ­με­τοχή περισ­σό­τερο με όρους συνέ­πειας σε αρχές και κατα­γρα­φής παρά εκλο­γι­κής δυνα­μι­κής. Η Πλεύση Ελευ­θε­ρίας επίσης δεν δείχνει να μπορεί να ξεπε­ρά­σει το απο­τέ­λε­σμα των ευρω­ε­κλο­γών και βλέπει παράλ­ληλα τα όρια μιας ιδιαί­τερα προ­σω­πο­πα­γούς προ­ε­κλο­γι­κής εκστρα­τείας. Με τη σειρά της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν δείχνει να ξεφεύ­γει επίσης τα όριά της.

Ο μόνος χώρος που δείχνει να έχει μια σημα­ντική δυνα­μική είναι το ΜέΡΑ25, ο σχη­μα­τι­σμός που δημιουρ­γή­θηκε με πρω­το­βου­λία του Γιάνη Βαρου­φάκη. Φαί­νε­ται ότι κατορ­θώ­νει να είναι ο βασικός χώρος υπο­δο­χής μιας αρι­στε­ρό­στρο­φης δια­μαρ­τυ­ρίας απέ­να­ντι στον ΣΥΡΙΖΑ και να έχει μια απήχηση στο χώρο της νεο­λαίας. Ίσως σε αυτό να συνει­σφέ­ρει και το γεγονός ότι ο Γιάνης Βαρου­φά­κης είναι ο μόνος που δείχνει να πιστεύει ότι μπορεί να επα­να­λη­φθεί το αρχικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η ανυ­πα­κοή στο χρέος και τη λιτό­τητα εντός Ευρω­ζώ­νης, κάτι βέβαια που θα μπο­ρούσε να θεω­ρη­θεί και το δικό του όριο.

Νέο τοπίο υπό δια­μόρ­φωση

Είναι σαφές ότι είμαστε σε φάση δια­μόρ­φω­σης ενός νέου πολι­τι­κού τοπίου. Από τη μια στα­θε­ρο­ποιεί­ται ένας νέος δικομ­μα­τι­σμός. Αρκεί να ανα­λο­γι­στούμε ότι πλέον μόνο δύο κόμματα θα έχουν διψήφιο ποσοστό. Ωστόσο απέ­χουμε από την εποχή που το ποσοστό των δύο πρώτων κομ­μά­των ξεπερ­νούσε ακόμη και το 80%.

Από την άλλη τα μικρό­τερα κόμματα, που σε μεγάλο βαθμό ενι­σχύ­θη­καν από τη ρευ­στο­ποί­ηση των παρα­δο­σια­κών σχέσεων εκπρο­σώ­πη­σης στην περίοδο της οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής κρίσης, υφί­στα­νται πίεση με απο­τέ­λε­σμα κάποια να υπο­χω­ρούν και κάποια να ενι­σχύ­ο­νται.

Όλα αυτά θα εξαρ­τη­θούν και από τη συμ­με­τοχή και κυρίως από την πολι­τική σύνθεση του τμή­μα­τος των ψηφο­φό­ρων που θα επι­λέ­ξουν να μην προ­σέλ­θουν στις κάλπες. Εάν για παρά­δειγμα ένα μέρος της ψήφου δια­μαρ­τυ­ρίας μετα­φρα­στεί σε αποχή, τότε αρκετά από τα μικρό­τερα κόμματα θα πιε­στούν προς τα κάτω, εάν πάρει χαρα­κτη­ρι­στικά συμ­με­το­χής θα τα ενι­σχύει.

Όλα αυτά πάντα σε συνάρ­τηση και με το τι θα κάνουν και τα μεγάλα κόμματα σε σχέση με την αποχή, ιδίως εάν ανα­λο­γι­στούμε ότι έχουμε εκλογές κατα­κα­λό­καιρο, με μια υπο­το­νική προ­ε­κλο­γική εκστρα­τεία που σε μεγάλο βαθμό εξά­ντλησε τη δυνα­μική της στην πορεία προς τις ευρω­ε­κλο­γές και μια εκλο­γική μάχη όπου θεω­ρεί­ται δεδο­μένη η πρωτιά της ΝΔ.

Η ΝΔ προ­σπα­θεί να σπάσει ένα κλίμα επα­νά­παυ­σης που γνω­ρί­ζει ότι μπορεί να της στοι­χί­σει ως προς την αυτο­δυ­να­μία και αυτό μπορεί να εξη­γή­σει και μια σειρά από παρεμ­βά­σεις που θέλουν να πιέσουν στην κατεύ­θυνση αυτή, όπως ήταν η δήλωση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη για εκλογές το Δεκα­πε­νταύ­γου­στο εάν δεν υπάρξει αυτο­δυ­να­μία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη προ­σπα­θεί να αντι­πα­λέ­ψει την απο­καρ­δί­ωση των ψηφο­φό­ρων του όπως και την απο­γο­ή­τευση από το κυβερ­νη­τικό έργο, επεν­δύ­ο­ντας στη «στρα­τη­γική του φόβου» για αυτά που θα φέρει μια ενδε­χό­μενη κυβέρ­νηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη και προ­σπα­θώ­ντας έστω και την τελευ­ταία στιγμή να πετύχει μια αυξη­μένη συσπεί­ρωση.

ΠΗΓΉ tovima.gr