Η μαρίνα από μόνη της δεν αρκεί για την ανάπτυξη του θαλάσσιου τουρισμού

Η έναρξη των εργασιών για την κατασκευή της νέας μαρίνας Ρόδου (και κάποια στιγμή η ολοκλήρωσή της) από μόνη της δεν είναι αρκετή για την υποστήριξη του θαλάσσιου τουρισμού. Η ανάγκη για τη συνολική αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο η πολιτεία αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο τουριστικό προϊόν είναι κρίσιμης σημασίας και ειδικά για τα νησιά μας αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου ολόκληρου του κλάδου.
Οι παράγοντες της αγοράς του θαλάσσιου τουρισμού με σκάφη αναψυχής έχουν εντοπίσει δεκάδες προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν προκειμένου να μην παραδοθεί ολόκληρο το Αιγαίο Πέλαγος στην εκμετάλλευση των Τούρκων επαγγελματιών. Οι τελευταίοι, με μόνο πλεονέκτημα την ακτογραμμή τους έχουν πλήρη πρόσβαση σε όλα τα νησιά του Αιγαίου Πελάγους και αυτά μοσχοπουλούν στους πελάτες τους. Τα επαγγελματικά σκάφη αναψυχής που ξεκινούν από την Τουρκία αλωνίζουν ολόκληρο το Αιγαίο και τα έσοδα που προκύπτουν από όλη αυτή την τουριστική δραστηριότητα αποδίδονται κατά μεγάλο ποσοστό στα τουρκικά, κρατικά ταμεία
.
Είναι χαρακτηριστικό πως οι ιδιοκτήτες επαγγελματικών σκαφών αναψυχής με σημαία Τουρκίας δεν έχουν την υποχρέωση πληρωμής ΦΠΑ επί των ναύλων, ούτε τους καταλογίζεται φόρος εισοδήματος, συνεπώς δεν τηρούν λογιστήριο και δεν έχουν την υποχρέωση καταβολής ασφαλιστικών εισφορών. Η μόνη τους υποχρέωση είναι μια φορά το χρόνο να ανανεώνουν την επαγγελματική τους άδεια, το κόστος της οποίας μάλιστα είναι εξαιρετικά χαμηλό.
Από την άλλη πλευρά, οι ανωτέρω χρεώσεις επιβαρύνουν όλα τα επαγγελματικά σκάφη αναψυχής με ελληνική σημαία. Επιπλέον τα ελληνικά σκάφη αναψυχής επιβαρύνονται διαρκώς με βαριά φορολογία, έχουν υψηλό λειτουργικό κόστος, λόγω της υψηλής τιμής του καυσίμου, του επιβληθέντος ειδικού τέλους εξυπηρέτησης επαγγελματικών σκαφών και της γραφειοκρατίας.
Με τα ισχύοντα δεδομένα, οι τουρίστες υψηλής εισοδηματικής στάθμης, που θέλουν να απολαύσουν το Αιγαίο μέσα από ένα σκάφος αναψυχής, θα επιλέξουν την Τουρκία ως λιμάνι αφετηρίας και τερματισμού. Θα το πράξουν αυτό διότι και το 1/3 της τιμής θα πληρώσουν για την ενοικίαση του σκάφους και τα ελληνικά νησιά θα απολαύσουν, αφού δεν υπάρχει περιορισμός ως προς τους πλόες.
Δυστυχώς, τα ίδια δεδομένα είναι εκείνα που οδηγούν σε «τουρκοποίηση» των σκαφών αναψυχής, διότι οι επαγγελματίες του συγκεκριμένου κλάδου τελικώς επιλέγουν την οδό εκείνη που θα τους εξασφαλίσει επιχειρηματική επιβίωση και στη συνέχεια κέρδος.
Για τους λόγους αυτούς, η κατασκευαζόμενη μαρίνα της Ρόδου από μόνης της δεν επαρκεί για την ανάπτυξη αυτού του σπουδαίου και πολλά υποσχόμενου τουριστικού κλάδου. Οι παράγοντες της αγοράς σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο επισημαίνουν πως απαιτούνται ανατροπές στο υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία του θαλάσσιου τουρισμού. Το όλο «πλαίσιο» προτείνεται να γίνει πιο ανταγωνιστικό μέσα από ειδικές τιμολογιακές πολιτικές, πιο ρεαλιστικό φορολογικό σύστημα, με οργάνωση και διαχωρισμό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα μόνιμα από τα διερχόμενα σκάφη αναψυχής.
«Είναι πια καιρός», επισημαίνουν οι άνθρωποι του συγκεκριμένου κλάδου «να επικεντρωθούμε και στο συμφέρον της χώρας, καθορίζοντας συγκεκριμένη στρατηγική για το γιώτινγκ και τους πλόες μέσα στο Αιγαίο πέλαγος».