Μια συζήτηση που δεν έγινε

Ηδη δεν πέρασε ούτε εβδο­μάδα και ξεχά­στηκε η τραγική ιστορία, με την μάνα που πέταξε το παιδί της από το μπαλ­κόνι και μετά το ακο­λού­θησε και η ίδια με μια βουτιά θανάτου. Ακού­σαμε κάνα δυο ημέρες, από τις γνωστές εκπο­μπές και εφη­με­ρί­δες πολλά για αυτήν την υπόθεση. Μάθαμε πολλά, απ’  αυτά της κλει­δα­ρό­τρυ­πας, που συνη­θί­ζουν να «φωτί­ζουν». Ποτέ όμως, δεν θα μάθουμε με τι πάλευε αυτή η γυναίκα.Γιατί πάλευε. Δεν απο­φα­σί­ζεις έτσι ξαφνικά να πετά­ξεις το παιδί σου από τον πέμπτο όροφο. Η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιες ιστο­ρίες. Άνθρω­ποι αιχ­μά­λω­τοι των βασα­νι­στι­κών δαι­μό­νων τους, που δεν έχουν που να προ­στρέ­ξουν, ποιας κρα­τι­κής δομής να χτυ­πή­σουν την πόρτα και να μιλή­σουν. Που οι δια­λυ­μέ­νες τους ψυχές δεν μπορούν να βρουν την όποια υπο­στή­ριξη από τους εξίσου δια­λυ­μέ­νους δημό­σιους φορείς που σε μια κανο­νική κοι­νω­νία θα έπρεπε να υπάρ­χουν, να λει­τουρ­γούν και να βλέπουν ακόμα και πίσω από τις κλει­στές πόρτες. Ανθρω­ποι που δεν ανα­ζη­τούν ψυχια­τρική βοήθεια, γιατί ακόμη είναι ταμπού, η βοήθεια ειδικών. Αυτό το το συγκλο­νι­στικό γεγονός θα ήταν χρήσιμο να απο­τε­λέ­σει έναυσμα για μία μεγάλη συζή­τηση σχετικά με τη ψυχική υγεία, το «στίγμα» και τις δομές πρω­το­βάθ­μιας ψυχια­τρι­κής φρο­ντί­δας.