Μια χαμένη ευκαιρία και δύο ερωτηματικά

Χάθηκε κι αυτή η ευκαι­ρία για την ανα­θε­ώ­ρηση του Συντάγ­μα­τος. Και δεν είναι μόνον τα μη κρατικά Πανε­πι­στή­μια Πανε­πι­στή­μια, αλλά ακόμη και τα ερω­τη­μα­τικά για το περί­φημο άρθρο περι ευθύνης υπουρ­γών. Δεν πέρασε από την Βουλή η τρο­πο­ποί­ηση πως για αδι­κή­ματα υπουρ­γών όπως για παρά­δειγμα η δωρο­δο­κία, δίωξη ασκεί η δικαιο­σύνη, όπως συμ­βαί­νει για τους πολίτες και όχι η Βουλή. Όπως επίσης ερω­τη­μα­τικό είναι το τι θα γίνει στην επόμενη Βουλή με την εκλογή Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας. Δεν δια­λύ­ε­ται η Βουλή εάν δεν μπο­ρέ­σει να εκλέξει Πρόεδρο, αλλά φαί­νε­ται πως θα έχουμε Πρόεδρο με 151 ψήφους πλέον. Το λες και αρνη­τική εξέλιξη αφού φαί­νε­ται πως στο μέλλον ότι θα έχουμε κομ­μα­τι­κούς Προ­έ­δρους. Η πρόνοια του Συντάγ­μα­τος για αυξη­μέ­νες πλειο­ψη­φίες, ήταν πρόνοια για την ύπαρξη συναι­νέ­σεων ανάμεσα στις πολι­τι­κές δυνά­μεις για έναν Πρόεδρο κοινής απο­δο­χής και υπεράνω κομ­μά­των για να μπορεί να ασκεί έτσι τον ρυθ­μι­στικό του ρόλο. Ευχό­μα­στε οι πολι­τι­κές δυνά­μεις να το σκε­φθούν με μεγάλη σοβα­ρό­τητα και υπευ­θυ­νό­τητα το θέμα αυτό και να μην επι­λέ­ξουν τον εύκολο, τον βολικό δρόμο του να εκλέγει το πλειο­ψη­φούν κόμμα τον Πρόεδρο της αρε­σκείας του, αλλά να επι­διώ­κε­ται πάντα ο Πρό­ε­δρος να εκφρά­ζει ευρύ­τε­ρες συναι­νέ­σεις, ευρύ­τε­ρες δυνά­μεις.