Χαιρετισμός του Δ. Κρεμαστινού στην εκδήλωση με αφορμή την κυκλοφορία του αναμνηστικού νομίσματος

Με επι­τυ­χία πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η εκδή­λωση της Ομο­σπον­δίας των Δωδε­κα­νη­σια­κών Σωμα­τείων Αθηνών – Πει­ραιώς, με αφορμή την κυκλο­φο­ρία του ανα­μνη­στι­κού νομί­σμα­τος για την 70^η επέτειο της ένωσης της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα. Την εκδή­λωση που φιλο­ξε­νή­θηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος, τίμησαν με την παρου­σία τους πολλοί Δωδε­κα­νή­σιοι, και όχι μόνο, με ενεργή δημόσια παρου­σία. Στο τέλος της εκδή­λω­σης τιμή­θηκε από την Ομο­σπον­δία ο Διοι­κη­τής της Τρά­πε­ζας της Ελλάδας  Γιάννης Στουρ­νά­ρας.

Στον χαι­ρε­τι­σμό που απεύ­θυνε ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, ανέφερε:

«Αγα­πη­τές συμπα­τριώ­τισ­σες και αγα­πη­τοί συμπα­τριώ­τες,

Θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω τον Διοι­κητή της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος κ. Γιάννη Στουρ­νάρα που αντα­πο­κρί­θηκε θετικά στην πρότασή μου για την κυκλο­φο­ρία ανα­μνη­στι­κού νομί­σμα­τος των 2 ευρώ με έμβλημα το ρόδο της Ρόδου. Με τον τρόπο αυτό, κλεί­νουν οι επε­τεια­κές εκδη­λώ­σεις για τα 70 χρόνια της ένωσης της Δωδε­κα­νή­σου με τη μητέρα Ελλάδα. Δεν είναι λίγα τα χρόνια δου­λείας, άνω των 600 ετών. Είμαστε η περιοχή εκείνη που υπο­δου­λώ­θηκε περισ­σό­τερο από όλες τις άλλες περιο­χές της Ελλάδας. Όμως κρα­τή­σαμε την ελλη­νική γλώσσα, την ορθό­δοξη θρη­σκεία και την ελλη­νική ταυ­τό­τητα ακέραια.

Ο πρώην Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, ο αεί­μνη­στος Στα­σι­νό­που­λος, γράφει ότι όταν το 1948, παρου­σία του τότε Βασιλιά Παύλου, οι Δωδε­κα­νή­σιοι είδαν τη γαλα­νό­λευκη να κυμα­τί­ζει στον ιστό του Διοι­κη­τη­ρίου (σημε­ρινή Νομαρ­χία), γονά­τι­σαν μπροστά στη σημαία. Έβλεπαν με τα μάτια τους τον πόθο όλων των προη­γού­με­νων δωδε­κα­νη­σια­κών γενεών να πραγ­μα­το­ποιεί­ται.

Όμως, ο Στα­σι­νό­που­λος εντυ­πω­σιά­ζε­ται όταν βλέπει όλο το πλήθος να ξεκινά προς μία κατεύ­θυνση μετά από την έπαρση της σημαίας, και ρωτά” Πού πάνε όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι προς μια κατεύ­θυνση;”. Και του λένε “όλοι πάνε στο νεκρο­τα­φείο να πουν στους πεθα­μέ­νους τους ότι η Δωδε­κά­νη­σος απε­λευ­θε­ρώ­θηκε και ενώθηκε με τη μητέρα – πατρίδα.” Αυτό λέει η Ιστορία.

Όμως, Η σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι δια­φο­ρε­τική. Η Δωδε­κά­νη­σος παρα­πο­νεί­ται, διότι παρότι είναι η πιο απο­μα­κρυ­σμένη περιοχή της χώρας η κατά­σταση της Υγείας των Δωδε­κα­νή­σων βρί­σκε­ται κάτω από το επίπεδο των άλλων περιο­χών. Το ίδιοι συμ­βαί­νει και με την Παιδεία στα μικρά νησιά. Τώρα για την Οικο­νο­μία, το λεγό­μενο μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο είναι πολύ αδύναμο για να υπο­κα­τα­στή­σει τις απώ­λειες από τον ΦΠΑ που έχει εξι­σω­θεί με τον ΦΠΑ της υπό­λοι­πης Ελλάδας. Για αυτό και η διεύ­ρυνση της συνταγ­μα­τι­κής πρό­βλε­ψης για τη νησιω­τι­κό­τητα που ειση­γή­θηκε ο φίλος βου­λευ­τής Δημή­τρης Γάκης, τον οποίο ευχα­ρι­στώ που βρί­σκε­ται σήμερα εδώ, και την οποία πλήρως επι­κροτώ, θα βοη­θή­σει στο μέλλον να διεκ­δι­κή­σουμε πιο ενεργά τα δικαιώ­ματά μας. Είναι υπο­χρέ­ωση, κυρίως των αυτο­διοι­κη­τι­κών αλλά και κάθε πολίτη, να διεκ­δι­κούν τα δικαιώ­ματά μας σε συνταγ­μα­τικό επίπεδο.

Η Δωδε­κά­νη­σος από τα ομηρικά χρόνια μέχρι σήμερα έχει δώσει παντού και πάντοτε στους αγώνες της φυλής τη δική της παρου­σία. Από τα ομηρικά χρόνια μέχρι το ολο­καύ­τωμα της Κάσου επί τουρ­κο­κρα­τίας και έως το «ΟΧΙ» του ’40 με τις θυσίες των Δωδε­κα­νη­σίων στα Ελλη­νο­αλ­βα­νικά σύνορα. Παρου­σία την οποία απει­κο­νί­ζει κατά τον καλύ­τερο τρόπο στο ποίημά του ο δάσκα­λός μας, ο ποιητής Φώτης Βαρέλης γρά­φο­ντας για τη Δωδε­κά­νησο “Ήταν Ελλάδα μια φορά και αιώνια θα ‘ναι Ελλάδα”.”