Κλειστά μυαλά, κλείνουν σχολεία

Υπάρχει ένα σχολείο στην Κρήτη, σαν αυτό που  όλοι θα θέλαμε να πηγαί­νουν τα παιδιά μας. Ενα δημόσιο σχολείο με ευτυ­χι­σμέ­νους μαθητές, που μαθαί­νουν τα πάντα εκεί και δεν χρειά­ζε­ται να δια­βά­σουν στο σπίτι. Ενα σχολείο που εκτός από γνώση προ­σφέ­ρει στα παιδιά πολλές εμπει­ρίες. Αν ήταν κάπου στην Ευρώπη, θα το ζηλεύ­αμε. Κι όμως, εδώ κιν­δυ­νεύει να κλείσει αφού κάποιοι γονείς το αντι­με­τώ­πι­σαν με δυσπι­στία. Είναι αυτοί που έχουν άποψη και σχέδια για το πως πρέπει να είναι το σχολείο, που έχουν να πουν ιστο­ρίες για το πως είναι το σχολείο στην τάδε και στην δείνα χώρα, είναι όλοι αυτοί που θα κάνουν μάγκες στην τσέπη όλους εκεί­νους που επεν­δύ­ουν επι­χει­ρη­μα­τικά στα φροντιστήρια- που ξεφυ­τρώ­νουν σαν την αγριάδα στο χωράφι- για τα παιδιά του δημο­τι­κού. Είναι δυστυ­χώς είναι πολλοί και όχι μόνο στην Κρήτη.

Δια­βά­ζουμε σε ρεπορ­τάζ του Μάριου Διονέλη για το σχλείο του Βατ­τό­λα­κου στην Κρήτη, σε ένα χωειό 600 κατοί­κων:  Εκεί βρέ­θη­καν τα τελευ­ταία χρόνια δυο δασκά­λες νέες, αλλά εφο­δια­σμέ­νες με απέ­ρα­ντη αγάπη για τη δουλειά τους και για τα παιδιά. Χωρίς να παρεκ­κλί­νουν από το ανα­λυ­τικό πρό­γραμμα, κατά­φε­ραν να ολο­κλη­ρώ­νουν τη μελέτη των 17 παιδιών εντός του σχο­λι­κού ωραρίου και του ολο­ή­με­ρου, ώστε μετά τις 4 μ.μ. να έχουν ελεύ­θερο και δημιουρ­γικό χρόνο με τους γονείς τους. Εκτός από αυτό, Οι δασκά­λες συνέ­νω­σαν τις ώρες της ευέ­λι­κτης ζώνης και κάθε Παρα­σκευή επέ­κτει­ναν το γνω­στικό πεδίο των παιδιών με μαθή­ματα φωτο­γρα­φίας και κινη­μα­το­γρά­φου, μου­σι­κής, αστρο­νο­μίας και ρομπο­τι­κής, με ημέρες φιλα­να­γνω­σίας και επαφής με τις φυσικές επι­στή­μες,  ενώ τα παιδιά έβγαλαν τη δική τους σχολική εφη­με­ρίδα και έφτια­ξαν τον δικό τους λαχα­νό­κηπο.Το σχολείο άνοιξε ακόμα και Κυρια­κές για προ­βο­λές ταινιών για όλο το χωριό. Κάποιοι γονείς όμως  είδαν περί­εργα το γεγονός ότι τα παιδιά δεν είχαν διά­βα­σμα για το σπίτι αλλά και συνο­λικά τη δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση της διδα­σκα­λίας. Κάποιες οικο­γέ­νειες ζήτησαν μετεγ­γραφή σε άλλο σχολείο, ενώ, μαζί με τα παιδιά που απο­φοί­τη­σαν για το Γυμνά­σιο, η δυνα­μι­κό­τητα του σχο­λείου μειώ­θηκε από τα 17 στα πέντε παιδιά και, φέτος, η μία από τις δύο δασκά­λες απο­σπά­στηκε σε άλλη θέση. Με μόνο πέντε παιδιά, το σχολείο του Βατό­λακ­κου είναι πολύ πιθανόν του χρόνου να μην υπάρχει.

Συμπέ­ρα­σμα : Η εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση πρέπει να αρχίσει από την οικο­γέ­νεια. Όταν οι γονείς έχουν περάσει από την παπα­γα­λία και το φρο­ντι­στή­ριο, δεν μπορούν να ταυ­τί­σουν το σύγ­χρονο σχολείο με ελεύ­θερο απο­γευ­μα­τινό χρόνο για τα παιδιά και τους φαντά­ζει ξένη με το σχολείο η δια­φο­ρε­τική προ­σέγ­γιση μάθησης.  Γι’ αυτούς πρέπει να υπάρ­χουν τόνοι άσκοπων ασκή­σεων και φωτο­τυ­πίες. Πρέπει το παιδί να μην παίρνει ανάσα και μαζί με αυτό και οι ίδιοι οι γονείς.