Πώς αιτιολογεί την απόρριψη των εφέσεων Μαχαιρίδη – Χατζηδιάκου – Κουσουρνά ο Εισαγγελέας Εφετών

Δι­καιο­λο­γη­μέ­νο εν­δια­φέ­ρον πα­ρου­σιά­ζουν τα δια­λαμ­βα­νό­με­να στην πο­λυ­σέ­λι­δη ει­σή­γη­ση του Αντει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου κ. Ιω­άν­νη Σφέτ­κου, προς το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, για την απόρ­ρι­ψη στην ουσία τους των εφέ­σε­ων κατά του πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος του πρώην πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιάν­νη Μα­χαι­ρί­δη, του δη­μάρ­χου Ρόδου και πρώην αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Φώτη Χα­τζη­διά­κου και του πρώην δη­μάρ­χου Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρ­νά, κα­τη­γο­ρού­με­νων για πλημ­μύ­ρα από την οποί­αν μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει κοι­νός κίν­δυ­νος σε ξένα πράγ­μα­τα, κίν­δυ­νος σε άν­θρω­πο, με επέ­λευ­ση θα­νά­του κατά συρ­ροή και έκ­θε­ση η οποία προ­κά­λε­σε τον θά­να­το κατά συρ­ροή.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο Ει­σαγ­γε­λέ­ας ανα­φέ­ρει σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες ως προς τους εκ μέ­ρους των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων προ­βαλ­λό­με­νους λό­γους άσκη­σης εφέ­σε­ων, τα ακό­λου­θα:

« 1) Ανα­φο­ρι­κά με τον προ­βαλ­λό­με­νο λόγο άσκη­σης των υπό κρίση εφέ­σε­ων περί έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας του προ­α­να­φε­ρό­με­νου πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, για το λόγο ότι το τε­λευ­ταίο: i) δεν ανα­φέ­ρει συ­γκε­κρι­μέ­να γε­γο­νό­τα και στοι­χεία που να αι­τιο­λο­γούν συ­γκε­κρι­μέ­να σε τι συ­νί­στα­νται οι πα­ρα­λεί­ψεις των ανω­τέ­ρω δύο εκ­κα­λού­ντων κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, αρ­κού­με­νο, όπως δια­τεί­νο­νται οι εν λόγω εκ­κα­λού­ντες κα­τη­γο­ρού­με­νοι, σε μια γε­νι­κή ανα­φο­ρά περί πα­ρα­λεί­ψε­ως κα­θα­ρι­σμού και αστυ­νό­μευ­σης όλων των ρε­μά­των ή στην πα­ρά­λει­ψη συ­ντή­ρη­σης κα­θο­ρι­σμού όλων των δι­κτύ­ων απορ­ρο­ής του νη­σιού της Ρόδου (ο πρώ­τος εκ­κα­λών κα­τη­γο­ρού­με­νος) και ii) διέ­λα­βε εντε­λώς ελ­λι­πή και μη εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία ανα­φο­ρι­κά: α) με το ζή­τη­μα της ανα­γκαί­ας αι­τιώ­δους συ­νά­φειας με­τα­ξύ των φε­ρο­μέ­νων ως πα­ρα­λεί­ψε­ων του δευ­τέ­ρου εκ­κα­λού­ντος κα­τη­γο­ρου­μέ­νου (Ιω­άν­νη Μα­χαι­ρί­δη) και του απο­τε­λέ­σμα­τος του θα­νά­του των τεσ­σά­ρων αν­θρώ­πων σε σχέση με την φε­ρό­με­νη μη εκτέ­λε­ση έργων που θα απέ­τρε­παν τον κίν­δυ­νο, αλλά και με τον χρόνο τέ­λε­σης των πα­ρα­λεί­ψε­ων, β) με το ζή­τη­μα ποιος ήταν αρ­μό­διος για την κι­νη­το­ποί­η­ση του μη­χα­νι­σμού της πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας στην υπό κρίση υπό­θε­ση και γ) με την ύπαρ­ξη ή μη οι­κο­νο­μι­κής δυ­να­τό­τη­τας και ύπαρ­ξης ή μη κον­δυ­λί­ων για την εκτέ­λε­ση των απαι­του­μέ­νων αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων ει­δι­κά στο βό­ρειο τμήμα του νη­σιού της Ρόδου, ση­μειώ­νου­με ότι ο ανω­τέ­ρω προ­βαλ­λό­με­νος λόγος περί έλ­λει­ψης ει­δι­κής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αι­τιο­λο­γί­ας εκ μέ­ρους του πα­ρα­πά­νω ανα­φε­ρό­με­νου πα­ρα­πεμ­πτι­κού βου­λεύ­μα­τος, ως προς τα προ­α­να­φε­ρό­με­να ση­μεία του, δεν συ­νι­στά λόγο εφέ­σε­ως από τους πε­ριο­ρι­στι­κά ανα­φε­ρό­με­νους στο άρθρο 478 του Κ.Π.Δ. και 2) όσον αφορά τους λοι­πούς προ­βαλ­λό­με­νους λό­γους άσκη­σης των υπό κρίση εφέ­σε­ων περί εσφαλ­μέ­νης εφαρ­μο­γής των ου­σια­στι­κών ποι­νι­κών δια­τά­ξε­ων των άρ­θρων 268, 306 και 15 του ΠΚ και περί της εκ πλα­γί­ου πα­ρά­βα­σης των άρ­θρων 15, 268 και 306 του ΠΚ, όπως οι λόγοι αυτοί άσκη­σης των εφέ­σε­ων ανα­λυ­τι­κά πε­ρι­γρά­φο­νται πα­ρα­πά­νω στην πα­ρού­σα, χω­ρι­στά για κάθε εκ­κα­λού­ντα κα­τη­γο­ρού­με­νο, ανα­φέ­ρου­με ότι το προ­α­να­φε­ρό­με­νο προ­σβαλ­λό­με­νο πα­ρα­πεμ­πτι­κό με αριθ­μό 129/8-8-2018 βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου εκ­θέ­τει με σα­φή­νεια, πλη­ρό­τη­τα και χωρίς αντι­φά­σεις τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που προ­έ­κυ­ψαν και συ­γκρο­τούν την αντι­κει­με­νι­κή και υπο­κει­με­νι­κή υπό­στα­ση των κα­κουρ­γη­μα­τι­κών αξιό­ποι­νων πρά­ξε­ων της πλημ­μύ­ρας με πρό­θε­ση, τε­λού­με­νη με πα­ρά­λει­ψη, πράξη από την οποία μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος για άν­θρω­πο, προ­έ­κυ­ψε κίν­δυ­νος για του­λά­χι­στον πέντε αν­θρώ­πους και επήλ­θε θά­να­τος τεσ­σά­ρων ατό­μων εξ αυτών και της έκ­θε­σης, τε­λού­με­νη με πα­ρά­λει­ψη, πράξη από την οποία προ­κλή­θη­κε θά­να­τος κατά συρ­ροή, για τις οποί­ες πα­ρα­πέμ­φθη­καν άπα­ντες οι εκ­κα­λού­ντες κα­τη­γο­ρού­με­νοι, τα απο­δει­κτι­κά μέσα από τα οποία προ­έ­κυ­ψαν τα πα­ρα­πά­νω ανα­φε­ρό­με­να στο σκε­πτι­κό και στο δια­τα­κτι­κό του ανω­τέ­ρω προ­σβαλ­λό­με­νου με τις υπό κρίση εφέ­σεις βου­λεύ­μα­τος πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά καθώς και τις σκέ­ψεις με βάση τις οποί­ες ορθά, κατά τα ανω­τέ­ρω στην νο­μι­κή σκέψη της πα­ρού­σας, έγινε η υπα­γω­γή αυτών στις ου­σια­στι­κές ποι­νι­κές δια­τά­ξεις των άρ­θρων 268, 306 και 15 του ΠΚ, τις οποί­ες ορθά ερ­μή­νευ­σε και εφάρ­μο­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, χωρίς να τις πα­ρα­βιά­σει ούτε ευ­θέ­ως ούτε εκ πλα­γί­ου.

Ει­δι­κό­τε­ρα, με σα­φή­νεια ανα­φέ­ρο­νται στο εν λόγω πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα οι ιδιό­τη­τες των εκ­κα­λού­ντων κα­τη­γο­ρου­μέ­νων το επί­μα­χο χρο­νι­κό διά­στη­μα και οι δια­τά­ξεις των νόμων που κα­θιέ­ρω­ναν την ύπαρ­ξη ιδιαί­τε­ρης νο­μι­κής υπο­χρέ­ω­σης στο πρό­σω­πο εκά­στου των εκ­κα­λού­ντων κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, δυ­νά­μει της οποί­ας (ιδιαί­τε­ρης νο­μι­κής υπο­χρέ­ω­σης) όφει­λε έκα­στος των εκ­κα­λού­ντων κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, κατά την ανέ­λεγ­κτη περί τα πράγ­μα­τα κρίση του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών, να προ­βεί στην εκτέ­λε­ση των ανα­λυ­τι­κά πε­ρι­γρα­φό­με­νων στο πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα αντι­πλημ­μυ­ρι­κών έργων, στον κα­θα­ρι­σμό των ρε­μά­των, στη συ­ντή­ρη­ση και στον κα­θα­ρι­σμό των δι­κτύ­ων απορ­ρο­ής καθώς και στην κι­νη­το­ποί­η­ση του μη­χα­νι­σμού της πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας κατά το κρί­σι­μο χρόνο, ώστε να λη­φθούν έστω βρα­χυ­πρό­θε­σμα μέτρα, που επί­σης ανα­λυ­τι­κά πε­ρι­γρά­φο­νται στο εν λόγω πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα, για την αντι­με­τώ­πι­ση κιν­δύ­νων από εκ­δή­λω­ση πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων, οι δε με πρό­θε­ση, στοι­χείο που ανά­γε­ται στην ανέ­λεγ­κτη κρίση του εν λόγω Συμ­βου­λί­ου, πα­ρα­λεί­ψεις των εκ­κα­λού­ντων κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, όπως αυτές τους απο­δί­δο­νται επί­σης κατά την ανέ­λεγ­κτη κρίση του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών, είχαν ως συ­νέ­πεια, συν­δε­ό­με­νες αι­τιω­δώς με το επελ­θόν απο­τέ­λε­σμα, την πρό­κλη­ση πλημ­μυ­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων και τον πνιγ­μό τεσ­σά­ρων αν­θρώ­πων στην υπό κρίση υπό­θε­ση».