Απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης του πρώην λογιστή της ΔΕΣ ΡΟΔΑ

Με την υπ΄ αρίθμ. 1707/19-10-2018 απόφαση του Ζ’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, που βρί­σκε­ται στο στάδιο της καθα­ρο­γρα­φής, απορ­ρί­φθη­καν οι αναι­ρέ­σεις, που άσκησε ο πρώην λογι­στής της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Συγκοι­νω­νιών «ΡΟΔΑ» για την ακύρωση των υπ’ αρίθμ. 51/2017 και 78/2017 απο­φά­σεων του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου με τις οποίες κατα­δι­κά­στηκε σε ποινή φυλά­κι­σης 4 ετών με ανα­στολή υπό τον όρο της εμφά­νι­σής του στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του, στο πρώτο πεν­θή­μερο κάθε διμήνου.

Στον κατη­γο­ρού­μενο, είχε επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, ενώ του είχε ανα­γνω­ρι­στεί το ελα­φρυ­ντικό του πρό­τε­ρου έντιμου βίου.

Θυμί­ζουμε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος κι ακόμη ένας υπάλ­λη­λος, που έχει στο μεταξύ απο­βιώ­σει, κατη­γο­ρή­θη­καν για το ό,τι στο χρονικό διά­στημα από το έτος 2001 μέχρι και την 22-7-2004, ενερ­γώ­ντας από κοινού, αφού πλή­ρω­ναν με μετρητά τον προ­μη­θευτή κ. Γ. Ρούσσο παρα­κρα­τού­σαν χρη­μα­τικό ποσό που ανερ­χό­ταν κάθε φορά σε ποσοστό 20% επί της καθαρής αξίας εκάστου τιμο­λο­γίου – δελτίου απο­στο­λής που εξέδιδε.

Φέρο­νται συγκε­κρι­μένα να παρα­κρά­τη­σαν 15.241,37 ευρώ από 11 τιμο­λό­για – δελτία απο­στο­λής του προ­μη­θευτή και συνο­λικά σε σύνολο συναλ­λα­γών ύψους 495.033,29 ευρώ με τον ίδιο προ­μη­θευτή το ποσό των 99.006,66 ευρώ.

Στην αίτηση αναί­ρε­σης, που άσκησε δια του νομικού του συμπα­ρα­στάτη, δικη­γό­ρου κ. Μανώλη Κου­τσού­κου, ο κατη­γο­ρού­με­νος προ­σέ­βαλε την απόφαση του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου λόγω ελλεί­ψεως ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας ανα­φο­ρι­κώς με την απόρ­ριψη της ενστά­σεως ακυ­ρό­τη­τας του κλη­τη­ρίου θεσπί­σμα­τος, εσφαλ­μέ­νης εφαρ­μο­γής της ουσια­στι­κής ποι­νι­κής δια­τά­ξεως του άρθρου 258 ΠΚ, ελλεί­ψεως ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας και υπερ­βά­σεως εξου­σίας εξαι­τίας παρα­λεί­ψεως απο­φάν­σεως επί προ­βλη­θέ­ντος αυτο­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού και εσφαλ­μέ­νης εφαρ­μο­γής της ουσια­στι­κής ποι­νι­κής δια­τά­ξεως του άρθρου 256 περ. γ΄ υποπερ. α΄ ΠΚ (ως προς τη συν­δρομή ιδιαι­τέ­ρων τεχνα­σμά­των) και εντεύ­θεν ελλεί­ψεως ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας.

Η ΔΕΣ ΡΟΔΑ, που παρα­στά­θηκε στην συζή­τηση της αιτή­σεως αναι­ρέ­σεως δια των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων της κ.κ. Μηνά Τσέρκη και Σέργιου Ανα­στα­σιάδη, υπο­στή­ριξε ότι όλες οι ως άνω αναι­ρε­τι­κές αιτιά­σεις τυγ­χά­νουν αβά­σι­μες στην ουσία τους.

Πιο συγκε­κρι­μένα ο αναι­ρε­σείων υπο­στή­ριξε ότι, καίτοι κατα­δι­κά­σθηκε για υπε­ξαί­ρεση στην υπη­ρε­σία με ιδιαί­τερα τεχνά­σματα, εντού­τοις το κλη­τή­ριο θέσπι­σμα δεν περι­γρά­φει ανα­λυ­τικά το συνο­λικό αριθμό και την αξία των σχε­τι­κών τιμολογίων-δελτίων απο­στο­λής που εξέδωσε ο προ­μη­θευ­τής, δεν ανα­φέ­ρει αν εξο­φλή­θη­σαν ή αν ήταν επί πιστώ­σει, δεν ανα­φέ­ρει το χρόνο έκδοσης και το χρόνο πλη­ρω­μής κάθε τιμο­λο­γίου καθώς και τον αριθμό του σχε­τι­κού εντάλ­μα­τος πλη­ρω­μής, δεν ανα­φέ­ρει σε ποια συγκε­κρι­μένα τιμο­λό­για έγινε η δια­τει­νό­μενη υπερ­τι­μο­λό­γηση, ενώ δεν ανα­φέ­ρει τον χρόνο τελέ­σεως κάθε αυτο­τε­λούς πράξεως υπε­ξαι­ρέ­σεως, αν και το αντί­στοιχο αδίκημα τελέ­σθηκε κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Τέλος, προ­έ­βαλε τον ισχυ­ρι­σμό ότι αν και τα παρα­κρα­τη­θέ­ντα χρήματα μετά την έκδοση των αντί­στοι­χων χρη­μα­τι­κών ενταλ­μά­των και την εκτα­μί­ευσή τους ανήκαν κατά κυριό­τητα στον προ­μη­θευτή και πωλητή, κακώς παρα­πέμ­φθηκε δυνάμει του ως άνω κλη­τη­ρίου θεσπί­σμα­τος για υπε­ξαί­ρεση σε βάρος της Δημο­τι­κής Επι­χει­ρή­σεως Συγκοι­νω­νιών Ρόδου.

Η ΔΕΣ ΡΟΔΑ υπο­στή­ριξε στον αντί­ποδα ότι το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ορθώς απέρ­ριψε τις ενστά­σεις με την αιτιο­λο­γία ότι δεν ήταν ανα­γκαίο για την πλη­ρό­τητα της κατη­γο­ρίας να προσ­διο­ρί­ζο­νται λεπτο­με­ρώς, ένα προς ένα, τα τιμο­λό­για που εκδό­θη­καν ανα­φο­ρικά με τον προ­μη­θευτή, αφού το ζήτημα αυτό μπορεί να προ­κύ­ψει και να συμπλη­ρω­θεί από τις απο­δεί­ξεις, αλλά αρκεί η αναφορά του συνόλου των προ­μη­θειών των επί­μα­χων ανταλ­λα­κτι­κών.

Ο αναι­ρε­σείων προ­έ­βαλε τον αυτο­τελή ισχυ­ρι­σμό ότι από τη στιγμή που το εκά­στοτε ένταλμα έχει υπο­γρα­φεί από τον προ­μη­θευτή και κατα­χω­ρι­σθεί στα λογι­στικά βιβλία ως παρα­στα­τικό, το ποσό της πλη­ρω­μής ανήκει κατά κυριό­τητα στον προ­μη­θευτή και όχι στη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Συγκοι­νω­νιών Ρόδου, και ότι για το λόγο αυτόν είναι λογικώς και νομικώς αδύνατη η τέλεση υπε­ξαι­ρέ­σεως σε βάρος της τελευ­ταίας.

Υπο­στή­ριξε δε ότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο παρέ­λειψε παντά­πα­σιν να απα­ντή­σει και προ­χώ­ρησε στην ουσια­στική εκδί­καση της υπο­θέ­σεως, κηρύσ­σο­ντάς τον ένοχο για το αδίκημα της υπε­ξαι­ρέ­σεως στην υπη­ρε­σία.

Η ΔΕΣ ΡΟΔΑ υπο­στή­ριξε ότι η συγκε­κρι­μένη αναι­ρε­τική αιτίαση είναι προ­δή­λως αβάσιμη, τονί­ζο­ντας ότι οι αιτιά­σεις του αναι­ρε­σεί­ο­ντος περί του ότι ο παθών εκ του αδι­κή­μα­τος της υπε­ξαι­ρέ­σεως είναι δια­φο­ρε­τι­κός από τον φερό­μενο, είτε ότι μεταξύ των απο­δι­δο­μέ­νων σε αυτόν αδι­κη­μά­των υπάρχει σχέση φαι­νο­μέ­νης συρροής συνι­στούν ισχυ­ρι­σμούς αρνη­τι­κούς της κατη­γο­ρίας, καθόσον δεν επη­ρε­ά­ζουν ούτε τον άδικο χαρα­κτήρα των πράξεων, ούτε τον κατα­λο­γι­σμό της πράξης σε ενοχή αυτού, ούτε μειώ­νουν ή εξα­λεί­φουν το αξιό­ποινό του.