“Αλλαζόνες και άφρονες”-Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Αύ­γου­στος Μήνας.

Κα­τα­κα­λό­και­ρο, ο μήνας για «τα μπά­νια του Λαού» όπως ευ­φυώς χα­ρα­κτή­ρι­σε αυτήν την

πε­ρί­ο­δο ο αεί­μνη­στος Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου.

Την λοι­δό­ρη­σαν πολ­λοί αυτή την δή­λω­ση τότε και για πολλά χρό­νια μετά, το νόημα και το

μή­νυ­μα της το άφη­σαν στα «ψιλά» γράμ­μα­τα.

Είναι ο μήνας που ο απλός άν­θρω­πος δι­καιού­ται να έχει κά­ποιες μέρες ξε­νοια­σιάς, ηρε­μί­ας,

να ξε­φύ­γει από το άγχος των κα­θη­με­ρι­νών προ­βλη­μά­των και να απο­λαύ­σει αυτό που η

όμορ­φη πα­τρί­δα μας απλό­χε­ρα χα­ρί­ζει σε όλο τον κόσμο.

Είναι ο μήνας ανα­στο­λής και απο­φυ­γής πο­λι­τι­κών εντά­σε­ων και απρό­βλε­πτων δυ­σμε­νών

απο­φά­σε­ων.

Πα­ρό­λα αυτά αν και «θέλω να αγιά­σω ο Δια­βο­λος δεν μ’ αφή­νει».

Αυ­γου­στιά­τι­κα συμ­βαί­νουν τόσα που δεν ισχύ­ει ότι είναι ο μήνας που δεν υπάρ­χουν

ει­δή­σεις.

Στα τόσα και τόσα που βα­σα­νί­ζουν τον πο­λί­τη ήρθαν και τα τε­λευ­ταία γε­γο­νό­τα της φω­τιάς

στο Μάτι με τα τόσα θύ­μα­τα κι έδεσε το πράγ­μα.

Βρή­καν την ευ­και­ρία όλοι οι ει­δή­μο­νες και πιο πολ­λοί οι πο­λι­τι­κοί (ο Θεός να τους κάνει

πο­λι­τι­κούς) να μας απο­δεί­ξουν για άλλη μια φορά πόσο αλα­ζό­νες και άφρο­νοι είναι.

Τόσα χρό­νια όλοι τους στο κουρ­μπέ­τι δεν έμα­θαν του­λά­χι­στον αυτό.

«Όταν δεν έχεις κάτι να πεις είναι προ­τι­μό­τε­ρο να σιω­πάς. (ευ­γε­νι­κά θα έγρα­φα, να βγά­ζεις

το σκα­σμό).

Ο ένας το μακρύ του κι ο άλλος το κοντό του, σε μια προ­σπά­θεια μη τυχόν και κα­τα­φέ­ρουν

να αγ­γί­ξουν κά­ποιες ευαί­σθη­τες συ­ναι­σθη­μα­τι­κές χορ­δές των πο­λι­τών.

Αν διέ­θε­ταν ίχνος μυα­λού θα κα­τα­λά­βαι­ναν ότι η μόνη τους επι­τυ­χία είναι η από­δει­ξη της

νοη­τι­κής τους υπο­στάθ­μης.

Μυαλό και πο­λι­τι­κή κρίση κάτω από το ση­μείο τήξης του πάγου.

Αλα­ζό­νες και άφρο­νες, βυ­θι­σμέ­νοι στον μι­κρό­κο­σμο τους δεν κα­τα­λα­βαί­νουν ή δεν θέ­λουν

να κα­τα­λά­βουν ότι συ­νε­χί­ζο­ντας να λένε όσα λένε και με τον τρόπο που τα λένε

αυ­το­ε­ξευ­τε­λί­ζο­νται και χά­νουν και τα τε­λευ­ταία υπο­λείμ­μα­τα πο­λι­τι­κής αξιο­πρέ­πειας και

αξιο­πι­στί­ας.

Ένας έξυ­πνος ξε­χω­ρί­ζει από έναν βλάκα αν έχει την δυ­να­τό­τη­τα να δει ποιο είναι το «μεί­ζον»

και ποιο το «έλατ­τον».

Σε αυτό το μικρό πρό­βλη­μα έχουν χάσει τον «μπού­σου­λα», έχουν την ψευ­δαί­σθη­ση ότι το

μεί­ζον το δικό τους που είναι η επα­νε­κλο­γή τους είναι και το μεί­ζον για τους πο­λί­τες.

Οι ανώ­φε­λοι φρα­στι­κοι τους κα­βγά­δες έχουν την εντύ­πω­ση ότι αυτό είναι το μεί­ζον και δε

κα­τα­λα­βαί­νουν ότι δεν εν­δια­φέ­ρουν κα­νέ­να, μόνοι τους τα λένε μόνοι τους τα ακούν.

Δε­κά­ρα δεν δί­νουν, πνιγ­μέ­νοι μέσα στην ανοη­σία τους, πως τα βγά­ζει πέρα ο κο­σμά­κης,

καρφί δεν τους καί­γε­ται με τους λο­γα­ρια­σμούς της ΔΕΗ που έχουν φτά­σει σε ύψη

δυ­σθε­ώ­ρη­τα, ση­μα­σία δεν δί­νουν που κα­νέ­νας δεν μπο­ρεί να δει τι του χρε­ώ­νουν και τι

πλη­ρώ­νει, σε μια χώρα με τόσα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα έχου­με ίσως το πιο ακρι­βό ρεύμα στην

Ευ­ρώ­πη.

Το τι κά­νουν οι Τρά­πε­ζες και πως λει­τουρ­γούν τους είναι αδιά­φο­ρο, τις έχουν με­τα­τρέ­ψει σε

φο­ροει­σπρά­κτο­ρες και με αυτόν τον τρόπο βο­λεύ­ο­νται όλοι, το Δη­μό­σιο ει­σπράτ­τει, οι

Τρά­πε­ζες κερ­δί­ζουν και ο κο­σμά­κης πλη­ρώ­νει κε­ρα­τιά­τι­κα.

Πλη­ρώ­σα­με τα μαλ­λιο­κέ­φα­λα μας δήθεν για να σω­θούν, ποια θα πρέ­πει να είναι η πο­λι­τι­κή

που πρέ­πει να ασκή­σουν για την οι­κο­νο­μι­κή ανά­καμ­ψη της χώρας κα­νέ­ναν δεν έχει

απα­σχο­λή­σει σο­βα­ρά.

Πρή­ζουν τον κο­σμά­κη με τα «κόκ­κι­να δά­νεια» και κου­βέ­ντα δεν λέει κά­ποιος για το ποιος

φταί­ει για αυτό.

Δεν φταί­νε οι Τρά­πε­ζες και οι Τρα­πε­ζί­τες; Αυτοί δεν είχαν βγει πα­γα­νιά στα τρί­στρα­τα και

πού­λα­γαν δά­νεια και κάρ­τες;

Το Κρά­τος πρή­ζει τους δα­νει­στές του για μεί­ω­ση του χρέ­ους ούτως ώστε να γίνει βιώ­σι­μη η

οι­κο­νο­μία, οι Τρά­πε­ζες γιατί δεν κά­νουν το ίδιο;

Έχουν κάνει την δου­λειά τους, μια απο­στο­λή είχαν, να δέ­σουν τον κο­σμά­κη χει­ρο­πό­δα­ρα με

δά­νεια, να είναι εξαρ­τη­μέ­νος ούτως ώστε να μην έχει καμία δυ­να­τό­τη­τα αντί­δρα­σης.

Πο­δη­γε­τη­μέ­νος πο­λί­της, ανε­ξέ­λεγ­κτη εξου­σία.

Με τι πρό­στι­μα και με τι επι­τό­κια η Εφο­ρία χα­ρα­τσώ­νει τους πο­λί­τες στην όποια

κα­θυ­στέ­ρη­ση πλη­ρω­μής μιας από όλες τις αχα­ρα­κτή­ρι­στες επι­βα­ρύν­σεις ούτε τους

εν­δια­φέ­ρει ούτε ασχο­λού­νται.

Να αρ­μέ­ξουν την αγε­λά­δα τους εν­δια­φέ­ρει, αν τα τι­νά­ξει ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Το γε­γο­νός ότι σου βγαί­νει το λάδι να κά­νεις το πα­ρα­μι­κρό με την οποια­δή­πο­τε δη­μό­σια

υπη­ρε­σία για αυ­τούς είναι ψιλά γράμ­μα­τα.

Το γε­γο­νός ότι έχου­με μια Δη­μό­σια Διοί­κη­ση που κάνει και τις κότες να γε­λά­νε το έχουν

γραμ­μέ­νο εκεί που δεν πιά­νει με­λά­νι, κά­ποιοι σί­γου­ρα βο­λεύ­ο­νται, αν όλος ο άλλος κό­σμος

βα­σα­νί­ζε­ται δεν τους απα­σχο­λεί.

Θε­σπί­στη­κε και δήθεν λει­τουρ­γεί μια Διοι­κη­τι­κή δομή της χώρας που εδώ και παρά πολλά

χρό­νια έχει πάρει δια­ζύ­γιο από τον ορ­θο­λο­γι­σμό, την απο­δο­τι­κό­τη­τα και την

απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Σε πιά­νει θλίψη και κα­τή­φεια αν ασχο­λη­θείς λίγο σο­βα­ρά με αυτό που ονο­μά­ζου­με νο­μι­κό

κα­θε­στώς.

Αμ­φι­βάλ­λω αν σε όλο τον Πλα­νή­τη υπάρ­χει χώρα με τόση «πο­λυ­νο­μία».

Η κω­δι­κο­ποί­η­ση της και η απλού­στευ­ση της θα έπρε­πε να είναι ένα από τα πρώτα

εν­δια­φέ­ρο­ντα των πο­λι­τι­κών.

Ουαι, θα χά­σουν το λι­βά­δι που βο­σκούν όλοι οι επι­τή­δειοι.

Σέ­βο­μαι τον Αύ­γου­στο και τα μπά­νια του Λαού, αλ­λοιώς θα έγρα­φα μέχρι αύριο.

Αλα­ζό­νες και άφρο­νες.

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

9/8/2018