Παράνομο το ένταλμα της ΔΕΥΑ Ρόδου για την πληρωμή της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου

Δια­στά­σεις ανα­μέ­νε­ται να προ­σλά­βει η δια­φο­ρά με­τα­ξύ της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και της ΔΕΥΑ Ρόδου σχε­τι­κά με την απο­πλη­ρω­μή υπο­χρε­ώ­σε­ων της τε­λευ­ταί­ας δυ­νά­μει συμ­βά­σε­ως για την διά­θε­ση του νερού από το φράγ­μα του Γα­δου­ρά.

Όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», ενώ πα­ρήλ­θε η 30ήμερη προ­θε­σμία, που τάσ­σει η σύμ­βα­ση με­τα­ξύ των δύο μερών για την απο­πλη­ρω­μή των υπο­χρε­ώ­σε­ων της ΔΕΥΑ Ρόδου από την διά­θε­ση του νερού από το φράγ­μα, μετά την έκ­δο­ση του λο­γα­ρια­σμού και πα­ρό­τι έχουν εκ­δο­θεί δύο εντάλ­μα­τα πλη­ρω­μής κα­νέ­να εκ των δύο δεν εκτε­λεί­ται εξαι­τί­ας επι­φυ­λά­ξε­ων που δια­τυ­πώ­θη­καν από τον διευ­θυ­ντή της επι­χεί­ρη­σης κ. Μ. Δια­κο­μα­νώ­λη.

Ει­δι­κό­τε­ρα μετά την εμπλο­κή στην απο­πλη­ρω­μή οφει­λών της ΔEYA Pόδου ένα­ντι της Πε­ρι­φέ­ρειας Nοτίου Aιγαί­ου από την αγορά και μά­λι­στα από το Nοέμ­βριο του 2017, μετά από μια μακρά πε­ρί­ο­δο δω­ρε­άν πα­ρο­χής, του νερού από το Φράγ­μα του Γα­δου­ρά, το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο επέ­στρε­ψε με πράξη του και το δεύ­τε­ρο ένταλ­μα για διόρ­θω­ση, λόγω «τε­χνι­κού» θέ­μα­τος που ανέ­κυ­ψε.

Στην πράξη του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, που εκ­δό­θη­κε, το ένταλ­μα κρί­θη­κε μά­λι­στα πα­ρά­νο­μο(!):

«Επι­στρέ­φε­ται αθε­ώ­ρη­το το με αριθμ. 87 χρη­μα­τι­κό ένταλ­μα για πλη­ρω­μές ποσού

339.151.,92 ευρώ, οι­κο­νο­μι­κού έτους 2018 της Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Υδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (Δ.Ε.Υ.Α.Ρ.), στην ανα­φε­ρό­με­νη σ’ αυτό δι­καιού­χο Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, που αφορά στην κα­τα­βο­λή ποσού για την εκ­κα­θά­ρι­ση του 1ου λο­γα­ρια­σμού για την «Κα­θη­με­ρι­νή Δια­χεί­ρι­ση Λει­τουρ­γία και Συ­ντή­ρη­ση του έργου: Ύδρευ­ση Ρόδου από το Φράγ­μα Γα­δου­ρά» στα πλαί­σια της από 03.11.2017 συ­να­φθεί­σας Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης με­τα­ξύ της ΔΕΥΑΡ, της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και του Δήμου Ρόδου, συ­νο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού δα­πά­νης 9.202.205,66 ευρώ (με Φ.Π.Α.), πλέον του κό­στους ηλε­κτρο­δό­τη­σης για τη λει­τουρ­γία του συ­νό­λου του έργου, διότι το ελεγ­χό­με­νο χρη­μα­τι­κό ένταλ­μα δεν έχει εκ­δο­θεί νό­μι­μα κατά πα­ρά­βα­ση των παρ. 3 και 4 του άρ­θρου 22 του β.δ. Π.5/15.6.1959 (A’ 114, διόρ­θω­ση ημαρ­τη­μέ­νων Α’ 145, Α’ 197/1959) «Περί οι­κο­νο­μι­κής διοι­κή­σε­ως και λο­γι­στι­κού των Δήμων και Κοι­νο­τή­των», το οποίο εφαρ­μό­ζε­ται συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά στις Δ.Ε.Υ.Α. για όσα θέ­μα­τα δεν ρυθ­μί­ζο­νται από τον ν. 1069/1980 (AT 191) (σχετ.Πρά­ξεις Κ.Π.Ε.Δ. 331/2016 και 60/2018 στο VII Τμ. του Ε.Σ.) καθώς Και της παρ. 1 του άρ­θρου 26 του ν. 4270/2014 (Φ.Ε.Κ. Α’ 143) « Αρχές δη­μο­σιο­νο­μι­κης δια­χεί­ρι­σής και επο­πτεί­ας (εν­σω­μά­τω­ση της Οδη­γί­ας 2011/85/ΕΕ) – δη­μό­σιο λο­γι­στι­κό και άλλες δια­τά­ξεις» κα­θό­σον δεν προ­κύ­πτει ότι τη­ρή­θη­κε η δια­δι­κα­σία της έγ­γρα­φης εντο­λής της υπη­ρε­σί­ας προς το Γε­νι­κό Διευ­θυ­ντή, κα­τό­πιν του επι­συ­νά­πτό­με­νου και συ­νημ­μέ­νου δι­καιο­λο­γη­τι­κού στο Χ.Ε., με αριθμ. πρωτ. 8381/12.01.2018 έγ­γρα­φο του στο οποίο εκ­φρά­ζο­νται αντιρ­ρή­σεις – επι­φυ­λά­ξεις και άρ­νη­ση υπο­γρα­φής του.

(Σχετ. Πράξη 146/2012 στο 1 Τμ, του Ελ.Συν.)»

Θυ­μί­ζου­με ότι το πρώτο ένταλ­μα πλη­ρω­μής οφει­λής από την διά­θε­ση νερού από το φράγ­μα απε­στά­λη προς έλεγ­χο στον επί­τρο­πο του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, έχο­ντας όμως επί του εντάλ­μα­τος ση­μεί­ω­ση του διευ­θυ­ντή της επι­χεί­ρη­σης κ. M. Δια­κο­μα­νώ­λη, για επι­φυ­λά­ξεις του γύρω από τη νο­μι­μό­τη­τα της δα­πά­νης.

O επί­τρο­πος δέ­σμιος της συ­γκε­κρι­μέ­νης επι­φύ­λα­ξης δεν θε­ώ­ρη­σε το ένταλ­μα αλλά το επέ­στρε­ψε στην επι­χεί­ρη­ση.

Aκο­λού­θη­σε η έκ­δο­ση και δεύ­τε­ρου εντάλ­μα­τος το οποίο ωστό­σο συ­νο­δεύ­ε­ται από έγ­γρα­φο αντιρ­ρή­σε­ων – επι­φυ­λά­ξε­ων για την νο­μι­μό­τη­τά του από τον κ. Δια­κο­μα­νώ­λη.

Από τον έλεγ­χο του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, προ­έ­κυ­ψε ότι ο κ. Δια­κο­μα­νώ­λης, παρά τις έγ­γρα­φες αντιρ­ρή­σεις του, υπέ­γρα­ψε το ένταλ­μα χωρίς να προ­κύ­πτει «εντέλ­λε­σθαι» για την ενέρ­γεια του αυτή από τον πρό­ε­δρο της Επι­χεί­ρη­σης.

Θε­ω­ρεί­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ασύμ­βα­το από την μια να εκ­φρά­ζει αντιρ­ρή­σεις επί της νο­μι­μό­τη­τας του εντάλ­μα­τος και από την άλλη να το υπο­γρά­φει χωρίς να προ­κύ­πτει εντο­λή του πο­λι­τι­κού του προϊ­στα­μέ­νου προς τούτο.