Θεοδωράκης: Οι υπουργοί, οι Γενικοί Γραματείς, οι αρχηγοί, που ενεπλάκησαν στον χαμένο πόλεμο στο Μάτι, πρέπει να φύγουν

Ο Σταύρος Θεο­δω­ρά­κης με άρθρο του στην προ­σω­πική του ιστο­σε­λίδα ανα­φέρ­θηκε στα όσα δια­δρα­μα­τί­στη­καν την περα­σμένη Δευτέρα στο Μάτι της Ραφήνας.

«Μαζεύ­τη­καν πολλά. Υπουρ­γοί που είπαν ότι έκαναν ότι καλύ­τερο μπο­ρού­σαν. Αξιω­μα­τού­χοι που δήλωναν ότι τα ίδια… τα ίδια θα έκαναν ξανά. Κανείς τους να μην νιώθει την ανάγκη να πει ένα συγνώμη, να ανα­γνω­ρί­σει κάποιο λάθος, μικρό έστω. Να μιλάνε ψυχρά, σχεδόν κυνικά, ενώ οι καύτρες ακόμα καίγανε. Να φτάνουν στα καμένα με λιμου­ζί­νες και να προ­κα­λούν αυτούς που τα έχασαν όλα. Να επι­κρα­τεί το χάος με τους αγνο­ού­με­νους, με τον αριθμό των νεκρών, με τους τραυ­μα­τίες και αυτοί να λένε ότι όλα εξε­λίσ­σο­νται κανο­νικά. Να τους ρωτούν γιατί δεν ειδο­ποί­η­σαν τους πολίτες να φύγουν από τα σπίτια τους και να απα­ντούν «ήταν επι­κίν­δυνο»! Να τους λένε γιατί δεν μπήκαν μπροστά οι δυνά­μεις να μην περάσει η φωτιά την Μαρα­θώ­νος και να λένε ξανά «ήταν επι­κίν­δυνο». Επι­κίν­δυνο για ποιους; Και οι πολίτες πόσο μετράνε στο επι­κιν­δυ­νό­με­τρό τους;» ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Σύμφωνα με τον Επι­κε­φα­λής του Ποτα­μιού «είχαν λοιπόν μαζευ­τεί πολλά. Και χθες ρίχθηκε άλλη μια γροθιά στο στομάχι της πεσμέ­νης στο πάτωμα κοι­νω­νίας. Οι υπουρ­γοί το βράδυ της Δευ­τέ­ρας ήξεραν ότι υπήρχαν νεκροί και το έκρυβαν! Και­γό­ντου­σαν άνθρω­ποι στο Μάτι και οι υπουρ­γοί έλεγαν στον πρω­θυ­πουργό (και στις κάμερες) «δεν υπάρχει μέτωπο αυτήν την στιγμή αλλά υπάρ­χουν εστίες από σπίτια που καί­γο­νται»! «Σπίτια που καί­γο­νται»; Και δεν τους ρώτησε ο πρω­θυ­πουρ­γός «καί­γο­νται και άνθρω­ποι;», «έχουν καεί άνθρω­ποι;». Είδα ξανά στο YouTube την κυβερ­νη­τική σύσκεψη στο κέντρο επι­χει­ρή­σεων της πυρο­σβε­στι­κής στο Χαλάν­δρι. Την είδα με ήχο, την είδα και χωρίς ήχο. Καμία αγωνία. Κανένας σπασμός που να μαρτυρά πόνο. Λες και είναι μια συνε­δρί­αση ρου­τί­νας μια συζή­τηση καφε­νείου με μισο­τε­λειω­μέ­νες φράσεις. Κάποιοι να μην κρύβουν την βαρε­μάρα τους – «πότε θα τελειώ­σει να γυρί­σουμε σπίτια μας».

«Και επι­τέ­λους: πως είναι δυνατόν οι «στρα­τη­γοί» να δια­κό­πτουν την μάχη με τις φωτιές και να στρι­μώ­χνο­νται σε ένα τραπέζι (και ένα τηλε­ο­πτικό πλάνο) περι­μέ­νο­ντας την σειρά τους να μιλή­σουν; Ή να αρκού­νται σε κάποια νεύματα υπακοής στους προϊ­στά­με­νους τους υπουρ­γούς; Δεν κυλάει αίμα στις φλέβες τους; Χαλαρά; Χωρίς να βιά­ζο­νται; Χωρίς να νοιά­ζο­νται τι συμ­βαί­νει εκείνες τις στιγμές στο Μάτι; Ποτέ δεν συμ­βι­βά­στηκα με αυτό που κάθε φορά ακούμε: «ο αρχηγός τάδε ενη­με­ρώ­θηκε από τον επι­κε­φα­λής τάδε για την προ­σπά­θεια που κατα­βάλ­λουν οι δυνά­μεις στο μέτωπο της φωτιάς». Ίσως σε αυτή την φράση να κρύ­βε­ται όλη η κακο­μοι­ριά του κράτους. Πρώτα οι δημό­σιες σχέσεις και μετά η δουλειά – ακόμη και όταν καί­γο­νται άνθρω­ποι» υπο­γραμ­μί­ζει.

«Τι κάνουμε λοιπόν; Τώρα τι κάνουμε; Οι υπουρ­γοί, οι Γενικοί, οι αρχηγοί, που ενε­πλά­κη­σαν στον χαμένο πόλεμο στο Μάτι, πρέπει να φύγουν. Όλοι αυτοί που πάσχουν από πολι­τικό γήρας. Γιατί γέρος δεν είναι όποιος έχει πολλά χρόνια. Γέρος είναι όποιος έχει φθί­νου­σες ικα­νό­τη­τες. «Με αυτό το σκε­πτικό, τότε γιατί να μην φύγει ολό­κληρη η κυβέρ­νηση», είναι ίσως το εύλογο ερώτημα. Γιατί οι νεκροί δεν μας ανήκουν. Ανήκουν στους συγ­γε­νείς τους, τους φίλους τους σε όλους αυτούς που συνε­χί­ζουν να κλαίνε. Δεν θα σηκώ­σουμε προ­ε­κλο­γι­κές αφίσες πάνω στα απο­κα­ΐ­δια. Δεν θα στή­σουμε κάλπες πάνω στους τάφους τους. Θα έρθει ο χρόνος και για αυτές. Και όσα σήμερα ζούμε – όσα γίνο­νται και όσα δεν γίνο­νται – θα προ­σμε­τρη­θούν. Για πρω­θυ­πουρ­γούς, για υπουρ­γούς, για βου­λευ­τές, για δημάρ­χους, για περι­φε­ρειάρ­χες, για όλους μας. Μέχρι τότε όμως ας μην δια­λύ­σουμε και τα τελευ­ταία ψήγματα εμπι­στο­σύ­νης των πολιτών στο κράτος. Ας τιμω­ρή­σουμε αυτούς που δεν επέ­δει­ξαν τόλμη και ευθύνη. Αυτό τώρα είναι το ελά­χι­στα ανα­γκαίο» κατα­λή­γει.