Οι νέοι στην Ελλάδα θέλουν να κάνουν οικογένεια αλλά δεν μπορούν

Όλες οι έρευνες, με τελευ­ταία την έρευνα being young in Europe που είδε το φως της δημο­σιό­τη­τας πρό­σφατα, συγκλί­νουν στο ίδιο γεγονός: ο πλη­θυ­σμός στην Ευρώπη γερνάει και η χώρα μας δεν απο­τε­λεί εξαί­ρεση – αντί­θετα είναι από τα πιο χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα του κανόνα αφού έχει έναν από τους πιο γερα­σμέ­νους πλη­θυ­σμούς της ηπείρου. Την ίδια ώρα, και παρά τις όποιες πολι­τι­σμι­κές δια­φο­ρές ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, δια­πι­στώ­νο­νται ομοιό­τη­τες μεταξύ των νέων της Ευρώπης σε ό,τι αφορά τη μετά­βαση σε ορι­σμέ­νες πτυχές της ενη­λι­κί­ω­σης. Για παρά­δειγμα, οι νέοι τείνουν να εγκα­τα­λεί­πουν την πατρο­γο­νική εστία σε μεγα­λύ­τε­ρες ηλικίες απ’ ό,τι παλαιό­τερα αλλά και να δημιουρ­γούν σε μεγα­λύ­τερη ηλικία τη δική τους οικο­γέ­νεια. Παράλ­ληλα, αυξά­νε­ται και η ηλικία που τεκνο­ποιούν οι γυναί­κες.

«Βρί­σκο­μαι σε σταθερή σχέση εδώ και τέσσερα χρόνια αλλά δεν απο­φα­σί­ζουμε να κάνουμε το επόμενο βήμα με τον σύντροφό μου παρότι θα το θέλαμε» λέει η 33χρονη Ελένη, ιδιω­τική υπάλ­λη­λος που εργά­ζε­ται με καθε­στώς μερικής απα­σχό­λη­σης. Παρά την πιο σταθερή δουλειά που έχει ο 32χρονος σύντρο­φός της εδώ και τέσσερα χρόνια, απο­φά­σι­σαν πριν από μόλις μερι­κούς μήνες να μετα­φερ­θούν σε δικό τους σπίτι. «Πιάσαμε ένα σπίτι δυο δωμα­τίων χωρίς να μας πιέσουν οι δικοί μας. Αντί­θετα, έλεγαν ότι μέχρι να απο­φα­σί­σουμε να κάνουμε παιδί μπο­ρού­σαμε να συνε­χί­ζουμε να μένουμε στα παιδικά μας δωμάτια. Μας φαι­νό­ταν κάπως περί­εργο. Αλλά εξίσου δύσκολο μας φαί­νε­ται τώρα να κάνουμε το δικό μας παιδί»

«Υπάρχει διάχυτο ένα κλίμα απαι­σιο­δο­ξίας που μας λέει πολλά για το φαι­νό­μενο» εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Αλε­ξάν­δρα Τραγάκη, καθη­γή­τρια Οικο­νο­μι­κής Δημο­γρα­φίας στο Χαρο­κό­πειο Πανε­πι­στή­μιο. Σύμφωνα με την ίδια, η βασική αιτία είναι η οικο­νο­μική ανα­σφά­λεια, συναί­σθημα που εντά­θηκε με την κρίση. «Στη χώρα μας πάντοτε οι νέοι έφευγαν πιο αργά από τα σπίτια τους απ’ ό,τι σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Αλλά η κρίση έκανε χει­ρό­τερα τα πράγ­ματα. Κι αυτό δεν πρέπει ασφαλώς να μας εκπλήσ­σει. Απα­σχό­ληση και οικο­νο­μική ασφά­λεια είναι καθο­ρι­στι­κοί παρά­γο­ντες για τη δημιουρ­γία οικο­γέ­νειας» σημειώ­νει. Τον ισχυ­ρι­σμό αυτόν απο­δει­κνύει το γεγονός ότι έχει αυξηθεί αισθητά ο αριθμός των γυναι­κών που ανήκουν στην ηλι­κιακή ομάδα 35-39 χρόνων, έχουν δουλειά και επι­λέ­γουν να τεκνο­ποι­ή­σουν.

Αυτό δεν σημαί­νει ότι η βούληση για οικο­γέ­νεια παρα­μέ­νει ακόμη ισχυρή; «Το βασικό στην περί­πτωση της Ελλάδας είναι ότι οι νέοι θέλουν να κάνουν οικο­γέ­νεια, αντί­θετα ας πούμε από τη Γερ­μα­νία όπου μία στις τρεις γυναί­κες είναι συνει­δητά άτεκνες» απαντά η κυρία Τραγάκη. «Δεν έχουμε φτάσει ακόμη σε εκείνο το σημείο δημο­γρα­φι­κής συμπε­ρι­φο­ράς που δεν θέλουμε οικο­γέ­νεια. Αλλά για να γίνει αυτό χρειά­ζε­ται η κατάλ­ληλη πολι­τική και η δημιουρ­γία του ανά­λο­γου περι­βάλ­λο­ντος» προ­σθέ­τει για να υπο­γραμ­μί­σει πως η μείωση των γεν­νή­σεων σε συν­δυα­σμό με τη γήρανση του πλη­θυ­σμού απο­τε­λούν ένα εκρη­κτικό μείγμα.

Η έρευνα εξάλλου Being Young in Europe κατέ­δειξε ότι η νεανική ανεργία απο­τε­λεί βασικό πρό­βλημα για την ΕΕ το 2016, με το 19% των νέων ηλικίας 25-29 ετών στην ΕΕ να μην βρί­σκο­νται ούτε στην εργασία ούτε στην εκπαί­δευση και την κατάρ­τιση, ενώ παρά το γεγονός ότι τα περισ­σό­τερα παιδιά (0-17 ετών) στην ΕΕ μεγα­λώ­νουν σε ευνοϊ­κές συν­θή­κες, λίγο πάνω από ένα στα τέσσερα αντι­με­τω­πί­ζει τον κίνδυνο της φτώ­χειας και του κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού. Απ’ όλες δε τις μορφές στέ­ρη­σης και κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού, η εισο­δη­μα­τική φτώχεια ήταν η πιο δια­δε­δο­μένη μεταξύ των παιδιών στην ΕΕ.

^{Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ}