Δικαιώθηκε από το Διοικητικό Εφετείο Πειραιώς Ροδίτης που ενεπλάκη σε υπόθεση λαθρεμπορίας

Τέλος σε μια απί­στευτη ταλαι­πω­ρία με τις δικα­στι­κές αρχές, ενός κατοί­κου της Ιαλυσού, ο οποίος παρά την αμε­τά­κλητη αθώωσή του, βρέθηκε να οφείλει στο Ελλη­νικό Δημόσιο δυσθε­ώ­ρητα ποσά και να είναι κατη­γο­ρού­με­νος για χρέη προς το Δημόσιο, έδωσε με την υπ’ αρίθμ. Α49/2018 απόφαση, που εξέδωσε το Ζ’ Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς (μετα­βα­τική έδρα Ρόδου).

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας επι­βα­ρύ­νετο με πρό­στιμο ύψους 4 εκατ. ευρώ για χρέη προς το Ελλη­νικό Δημόσιο εξαι­τίας εμπλο­κής του σε υπόθεση λαθρε­μπο­ρίας ποτών, που με τις προ­σαυ­ξή­σεις εκτι­νά­χθηκε στα 8.313.354,33 ευρώ, ενώ η φορο­λο­γική αποθήκη που λει­τουρ­γούσε με εξαι­ρε­τική επι­τυ­χία από το έτος 1993 οδη­γή­θηκε σε σφρά­γιση από τις αρχές το 2003

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας βρέθηκε τον Δεκέμ­βριο του 2017 ξανά στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, απο­λο­γού­με­νος εκ νέου για θέματα που είχαν κριθεί ήδη από την δικαιο­σύνη. Η υπόθεση είχε ανα­βλη­θεί για την 13η Μαρτίου 2018 μέχρι να απο­φαν­θεί το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς.

Είχε συγκε­κρι­μένα κριθεί αθώος από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδ/νήσου αφού πρώτα είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως σε ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών, με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα για χρήση πλαστού εγγρά­φου και λαθρε­μπο­ρία.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο Ροδίτης με την ιδιό­τητα του εταίρου και δια­χει­ρι­στή εδρεύ­ου­σας στη Pόδο εται­ρείας και ένας συγκα­τη­γο­ρού­με­νός του, που κατα­ζη­τεί­ται, κατη­γο­ρή­θη­καν ότι έθεσαν από κοινού τις σφρα­γί­δες του ευρι­σκό­με­νου στο Bέλγιο φορο­λο­γι­κού γρα­φείου «VILVOORDE» καθώς και τη σφρα­γίδα του Bελγικού Tελωνείου της Antwerpen (Aμβέρσας) σε αντί­τυπο συνο­δευ­τι­κών φορο­λο­γι­κών εγγρά­φων (ΣΔE) που αφο­ρού­σαν οινο­πνευ­μα­τώδη ποτά, με προ­ο­ρι­σμό τα 6 αυτών, την επίσης βελγική φορο­λο­γική αποθήκη HEWA BELGIUM N.V.

Περαι­τέρω δε ότι είχαν κάνει από κοινού χρήση των πιο πάνω 32 συνο­δευ­τι­κών φορο­λο­γι­κών εγγρά­φων (ΣΔE) προ­σκο­μί­ζο­ντάς τα στο Tελωνείο Pόδου.

Τις πράξεις αυτές κατη­γο­ρή­θη­καν ότι τέλεσαν με σκοπό να προ­σπο­ρί­σουν στον εαυτό τους συνο­λικό περιου­σιακό όφελος 2.771.118,07 ευρώ προ­κα­λώ­ντας ισόποση συνο­λική ζημία στην περιου­σία του Eλληνικού Δημο­σίου.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­στή­ριξε ότι το έτος 2003 η εται­ρεία του έλαβε μέσω του internet από το Βέλγιο και συγκε­κρι­μένα από μια επι­χεί­ρηση με τον τίτλο “JOHN MARTIN” πρόταση να της πωλήσει περίπου 20.000 φιάλες δια­φό­ρων αλκο­ο­λού­χων ποτών συνο­λι­κής αξίας περίπου 128.000 ευρώ παρα­δο­τέες στις φορο­λο­γι­κές απο­θή­κες που δια­τη­ρεί στη Ρόδο.

Για την συναλ­λαγή αυτή σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του απευ­θύν­θηκε σε δυο υπαλ­λή­λους του Τελω­νείου Ρόδου στους οποίους παρέ­δωσε αντί­γραφο της παραγ­γε­λίας και εκείνοι τον δια­βε­βαί­ω­σαν ρητά ότι όλα ήσαν σύννομα αλλά κυρίως τον συνε­βού­λευ­σαν για εξα­σφά­λισή του, πριν από κάθε απο­στολή ποτών, να προει­σπράτ­τει το τίμημα με σχετική τρα­πε­ζική κατά­θεση. Μετά τις δια­βε­βαιώ­σεις τους αυτές η εται­ρεία του πραγ­μα­το­ποί­ησε 32 απο­στο­λές εμπο­ρευ­μά­των από τη Ρόδο στο Βέλγιο.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι το Τελω­νείο Ρόδου κατά παρά­βαση των εντολών και εγκυ­κλίων της γενικής Διεύ­θυν­σης Τελω­νείων του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών απευ­θύν­θηκε με μεγάλη καθυ­στέ­ρηση στις Τελω­νεια­κές Αρχές του Βελγίου τον μήνα Απρίλιο του 2004, ζητώ­ντας πλη­ρο­φο­ρίες και επα­λή­θευση των αρξα­μέ­νων από την εται­ρεία του εξα­γω­γών στις παρα­πάνω δύο βελ­γι­κές επι­χει­ρή­σεις.

Η απά­ντηση των βελ­γι­κών αρχών στο καθυ­στε­ρη­μένο έγγραφο των Τελω­νεια­κών Αρχών της Ρόδου έφθασε και αυτή με καθυ­στέ­ρηση 6 μηνών κατά τον μήνα Οκτώ­βριο του 2004, διά­στημα κατά το οποίο η εται­ρεία του κατη­γο­ρου­μέ­νου στη­ρι­ζό­μενη στις δια­βε­βαιώ­σεις των εκπρο­σώ­πων του Τελω­νείου Ρόδου, πραγ­μα­το­ποί­ησε συνο­λικά 32 εξα­γω­γές.

Επε­σή­μανε ότι όλες ανε­ξαι­ρέ­τως οι ποσό­τη­τες ποτών που πωλή­θη­καν στις 2 βελ­γι­κές εται­ρείες φορ­τώ­θη­καν και παρα­δό­θη­καν στις απο­θή­κες της εται­ρείας του στη Ρόδο σε αυτο­κί­νητα που επε­λέ­γη­σαν από την μετα­φο­ρική εται­ρεία του κατα­ζη­τού­με­νου, που ενερ­γούσε για λογα­ρια­σμό των βελ­γι­κών εται­ρειών και είχε την ευθύνη μετα­φο­ράς και παρά­δο­σης των επί­δι­κων εμπο­ρευ­μά­των στους παρα­λή­πτες τους στο Βέλγιο χωρίς ανά­μειξή του.

Το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς έκρινε, όπως και το Ποινικό Δικα­στή­ριο, ότι δεν προ­έ­κυψε ανα­ντίρ­ρητα ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος έθεσε τις σφρα­γί­δες στα συνο­δευ­τικά έγγραφα. Αυτά εστά­λη­σαν σε αυτόν σφρα­γι­σμένα. Αλλά ούτε και απο­δεί­χθη­καν πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που να δικαιο­λο­γούν και εντεύ­θεν να θεμε­λιώ­νουν την εκ μέρους του κατη­γο­ρού­με­νου γνώση για την πλα­στό­τητα των σφρα­γί­δων του Φορο­λο­γι­κού γρα­φείου VILVOORDE και του Τελω­νείου της ANTWERREN που υπήρχαν στα συνο­δευ­τικά έγγραφα.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν είχε λόγο να αμφι­βάλ­λει για τη κανο­νι­κό­τητα των ως άνω απο­στο­λών και οι αρχές είχαν προβεί στον ενδε­δειγ­μένο έλεγχο αν αυτά είχαν απο­στα­λεί από τη Ρόδο και είχαν παρα­δο­θεί στις ως άνω εται­ρίες στο Βέλγιο καθόσον κατά το διά­στημα από τον Νοέμ­βριο του έτους 2003 έως τον Οκτώ­βριο 2004 είχαν επι­στρα­φεί 32 αντί­τυπα με αριθμό 3 των παρα­πάνω απο­στο­λών απο­δει­κτι­κών εγγρά­φων, μέσω των οποίων στην πράξη και σύμφωνα με το νόμο επι­στο­ποιείτο η παρα­λαβή από τις απο­θή­κες των ως άνω εται­ρειών στο Βέλγιο χωρίς να υπάρξει κανένα πρό­βλημα.

Τονί­ζε­ται μάλιστα ότι η όλη δια­δι­κα­σία από την πλευρά του κατη­γο­ρού­με­νου έγινε νόμιμα, με επα­λή­θευση και πιστο­ποί­ηση της δια­κί­νη­σης από το Τελω­νείο Ρόδου και με έγγραφη ενη­μέ­ρωση της Δ.Ο.Υ. Ρόδου.

Την υπόθεση ενώπιον των Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων χει­ρί­στη­καν οι δικη­γό­ροι κκ Κώστας και Γιώργος Κυπραίος και το ποινικό της σκέλος ο δικη­γό­ρος κ. Μ. Κου­τσού­κος.