ΣτΕ: Ελεύθερος σε άγνωστο φυλασσόμενο μέρος με αυστηρούς περιοριστικούς όρους ένας από τους «8»

Τη μη χορή­γηση ταξι­διω­τι­κών εγγρά­φων στον Τούρκο Αξιω­μα­τικό, για τον οποίο η ελλη­νική πολι­τεία είχε ασκήσει ένδικο μέσο, όταν του χορη­γή­θηκε άσυλο από την αρμόδια επι­τροπή, απο­φά­σισε το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας.

Συγκε­κρι­μένα, το Ανώτατο Δικα­στή­ριο, με πρόεδρο τον Πρόεδρο του ΣτΕ, Νικόλαο Σακελ­λα­ρίου και ειση­γητή τον Δημ. Κυρι­λό­πουλο, με την απόφαση του, «δια­τάσ­σει τη διοί­κηση να μην χορη­γή­σει ταξι­διω­τικά έγγραφα, να ορίσει ως τόπο δια­μο­νής του συγκε­κρι­μένη μη δημο­σιο­ποιού­μενη διεύ­θυνση και να του επι­βάλ­λει την υπο­χρέ­ωση να εμφα­νί­ζε­ται καθη­με­ρινά στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου δια­μο­νής του».

Επι­πλέον το Δικα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει, ότι  οφείλει το Δημόσιο να λάβει κάθε ανα­γκαίο και πρό­σφορο μέτρο με σκοπό την απο­τε­λε­σμα­τική επι­τή­ρηση και προ­στα­σία του Τούρκου αξιω­μα­τι­κού. Η απόφαση έχει ισχύ ως τον Μάιο, όταν θα εκδι­κα­στεί από το Ανώτατο Δικα­στή­ριο η ουσία της υπο­θέ­σεως, δηλαδή θα απο­φα­σι­στεί αν θα του δοθεί ή όχι άσυλο.

Στην απόφαση επι­ση­μαί­νε­ται ότι πρέπει να ληφθούν τα ανα­γκαία μέτρα για την απο­τε­λε­σμα­τική επι­τή­ρηση και προ­στα­σία του, υπό την προ­ϋ­πό­θεση ότι τα μέτρα αυτά δεν θα ισο­δυ­να­μούν κατ’ ουσίαν με κράτηση.

Σε περί­πτωση μη τήρησης των μέτρων που δια­τάσ­σει το Δικα­στή­ριο, το ΣτΕ μπορεί ανά πάσα στιγμή, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση, να ανα­κα­λέ­σει την σημε­ρινή απόφασή του.

Με τη σημε­ρινή απόφαση, το Ανώτατο Δικα­στή­ριο της χώρας, κάνει δεκτή εν μέρει την αίτηση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης η οποία άσκησε το ένδικο μέσο κατά της από­φα­σης με την οποία είχε δοθεί άσυλο στον συγκε­κρι­μένο αξιω­μα­τικό, έναν από τους οκτώ, για τους οποίους η Αγκυρα επι­μέ­νει για την έκδοση τους, παρά την απόφαση του Αρείου Πάγου που υπήρξε αρνη­τική.

Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, ο συγκε­κρι­μέ­νος αξιω­μα­τι­κός πρέπει να φυλάσ­σε­ται και να δια­μέ­νει υπό ασφα­λείς συν­θή­κες, χωρίς τη δυνα­τό­τητα να απο­μα­κρυν­θεί από τη χώρα, αφού δεν θα έχει ταξι­διω­τικά έγγραφα, ενώ για το θέμα του ασύλου, αν θα του δοθεί η όχι, το Δικα­στή­ριο θα απο­φα­σί­σει στις αρχές Μαΐου.

Η σημε­ρινή απόφαση, ενώ αφορά μόνον τον ένα από τους οκτώ, για τους άλλους επτά οι δια­δι­κα­σίες ασύλου είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο, εντού­τοις ασκεί επιρροή σημα­ντική, διότι ό,τι είπε το Δικα­στή­ριο για τον έναν, θα πει μελ­λο­ντικά και για τους λοιπούς.

Σημα­ντικό επίσης είναι το γεγονός, ότι μετά την απόφαση αυτή, ο εν λόγω αξιω­μα­τι­κός θα πρέπει σύντομα να δια­μέ­νει σε ασφαλή μη γνωστό χώρο, ενώ έτσι κι αλλιώς και οι οκτώ θα αφεθούν ελεύ­θε­ροι στο τέλος, περίπου Μαΐου, καθώς τότε τελειώ­νει το 18μηνο της διοι­κη­τι­κής τους κρά­τη­σης.

Ειδι­κό­τερα, στην απόφαση του ΣτΕ επι­ση­μαί­νε­ται μεταξύ άλλων ότι «η ανα­γνώ­ριση ενός προ­σώ­που ως δικαιού­χου διε­θνούς προ­στα­σίας συν­δέ­ε­ται άρρηκτα με τις διε­θνείς υπο­χρε­ώ­σεις της χώρας η οποία οφείλει ως μέλος της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας και της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης να σέβεται και να εφαρ­μό­ζει τη Σύμβαση της Γενεύης η οποία απο­τε­λεί “ακρο­γω­νιαίο λίθο” του διε­θνούς νομικού συστή­μα­τος για την προ­στα­σία των προ­σφύ­γων».

Συγκε­κρι­μένα, στην απόφαση σημειώ­νε­ται ότι «αβα­σί­μως προ­βάλ­λε­ται ότι η εκτέ­λεση της από­φα­σης (χορή­γηση ασύλου) θα επη­ρε­ά­σει δυσμε­νώς τις σχέσεις της χώρας με την Τουρκία και συνεπώς συντρέ­χουν λόγοι δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, συνα­πτώ­με­νοι με την προ­στα­σία της εθνικής ασφά­λειας και της δημό­σιας τάξης της χώρας, οι οποίοι επι­βάλ­λουν την χορή­γηση της αιτού­με­νης ανα­στο­λής της εκτέ­λε­σης της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης».

Επίσης οι ανώ­τα­τοι δικα­στι­κοί επι­κα­λού­νται το γεγονός ότι η ανα­γνώ­ριση ενός προ­σώ­που ως αιτού­ντος διε­θνούς προ­στα­σίας από αρχαιο­τά­των χρόνων, θεω­ρεί­ται πράξη ειρη­νική και ανθρω­πι­στική και ως τέτοια δεν «δύναται να θεω­ρη­θεί ως μη φιλική ενέρ­γεια έναντι άλλου κράτους». Επι­κα­λεί­ται μάλιστα η απόφαση από­σπα­σμα από τις Ικέ­τι­δες του Αισχύ­λου «τις θυσίες εκείνου ευσπλα­χνί­ζε­ται τον ικέτη οι Θεοί τιμούν ως προ­σφο­ρές θεο­σε­βού­με­νου άνδρα».